Uwielbianym przez polskich kierowców modelem wciąż pozostaje Skoda Octavia. Jej trzecie wcielenie produkowane było od 2012 do 2020. W cenniku tradycyjnie znalazł się liftback i praktyczne kombi. Octavia po raz pierwszy próbowała zerwać z wizerunkiem nudnego auta rodzinnego lub flotowego. Tym razem Czesi energiczniej poruszali ołówkiem, a efekt ich pracy wciąż może się podobać. Zwłaszcza w bogatych specyfikacjach. Bazowe znikają w tłumie. Co ważne, nadwozie nie ma problemów z korozją niezależnie od metryki.
Naturalnie, sporą popularnością cieszyły się podstawowe warianty pozbawione większości dodatków i lakierowanych zderzaków. Te trafiały głównie do flot i dość długo czekają na klienta na rynku wtórnym. Liftback mierzy 466 cm długości, 181 szerokości i 147 wysokości. Rozstaw osi wynosi 269 cm. Co ciekawe, na liście znajdziemy również wariant Scout z napędem na obie osie i prześwitem zwiększonym o 4 cm. Wyróżniają go plastikowe nakładki na zderzakach i progach. Jego go niewiele w ogłoszeniach, ale to świetna alternatywa dla kompaktowych SUV-ów. Warto rozejrzeć się za tą odmianą.
Wnętrze bez trudu mieści cztery dorosłe osoby z pokaźnym bagażem. W wielu przypadkach większym niż w klasie średniej. Wybierając kombi, mamy do dyspozycji aż 610 litrów, a po złożeniu oparcia 1740 l. Niewiele mniej oferuje liftback – od 590 do 1580 l. Plus za dodatkowe haczyki, uchwyty i siatkę. Konstruktorzy przyłożyli się do praktycznej strony. Wysokie osoby nie będą narzekać na przestrzeń przed kolanami i nad głowami z tyłu. Jakość wykończenia to solidny poziom.
Na liście wysoko wycenianych dodatków znalazła się automatyczna klimatyzacja dwustrefowa, rozbudowane multimedia znane z innych modeli koncernu, szereg systemów bezpieczeństwa, nawigacja, skórzana tapicerka, panoramiczne okno dachowe i adaptacyjny tempomat. Zastrzeżenia można mieć natomiast do przeciętnego wyciszenia przedziału pasażerskiego.
W 2012 roku każda Octavia dysponowała analogowymi, prostymi zegarami z niewielkim ekranem komputera pokładowego. Dostępny był za to spory wyświetlacz zawiadujący multimediami. Czasem potrafi się zawiesić lub wyłączyć. Po liftingu pod koniec 2016 r., wprowadzono opcjonalne, wirtualne wskaźniki, a także poprawiono stabilność cyfrowego kombajnu. Istotne, że do końca produkcji utrzymano fizyczny, wygodny panel klimatyzacji. Ergonomia na wysokim poziomie.
Paleta silników benzynowych to wyłącznie silniki z rodziny TSI. Do wyboru mamy 1.0, 1.2, 1.4, 1.5, 1.8 i 20 o mocy odpowiednio 85-115, 85-110, 140-150 KM, 150, 180 i 190-245 KM. Każdy z nich z wyjątkiem bazowego 1.0 TSI (jednostka R3), ma cztery cylindry, 16-zaworową głowicę, bezpośredni wtrysk paliwa i turbodoładowanie (regeneracja to wydatek około 2000 złotych).
Wszystkie silniki z rodziny TSI borykają się z nadmiernym zużyciem oleju silnikowego, co wynika z ich dużego wysilenia i niedopracowanych pierścieni tłokowych, zwłaszcza w 1.8 i 2.0 TSI. Jeśli szukamy benzynowej Octavii, warto postawić na egzemplarze z udokumentowaną historią serwisową i przebiegiem rzędu 100-150 tysięcy kilometrów. 1.0 i 1.2 mogą się poddać po pokonaniu ćwierć miliona km. Ważne, że producent sukcesywnie usprawniał paletę jednostek napędowych. Regularne i znacznie częstsze, niż zaleca producent, są wymiany oleju: co 10-15 tysięcy km. To przynosi pozytywne efekty.
W motorach starszej generacji, stosowanych w Octavii II i korzystających z przeciętnej trwałości łańcucha rozrządu, koszt jego prewencyjnej wymiany to około 1600 zł, a nowszego i paradoksalnie wyraźnie trwalszego paska rozrządu to około 1000 zł. Ostrożnie należy podchodzić do 1.4 i 1.5 TSI z ACT, czyli funkcją odłączania dwóch cylindrów podczas powolnej jazdy. Te warianty nie lubią oszczędności serwisowych.
Co się psuje w silnikach benzynowych? 1.5 TSI, pozornie jeden z najlepszych motorów VAG-a ostatniej dekady, może dojść do awarii oprogramowania. Wówczas spotkamy się z szarpaniem podczas zimnego rozruchu i wyczuwalnymi wibracjami podczas jazdy. W starszym generacyjnie 1.4 TSI miejmy na względzie wycieki płynu chłodniczego, usterki pompy wody i wariatora faz rozrządu. Niemniej, rodzina TSI prezentuje przyzwoity poziom trwałości.
Octavia z dieslem? Proszę bardzo. Jako nowa, wciąż jest dostępna z 2.0 TDI. Jednak to towar coraz mniej pożądany. Na rynku wtórnym, spadek popularności przekłada się na zauważalną korektę cen wysokoprężnych Skód. Do wyboru mamy czterocylindrowe 1.6 i 2.0 TDI o mocy 90-115 KM i 150-184 KM. W przeciwieństwie do starszych jednostek koncernu VAG obydwie konstrukcje korzystają z bezpośredniego wtrysku paliwa common-rail, który po latach zastąpił pompowtryskiwacze. Producent nareszcie dogonił innych producentów z Europy pod względem jakości.
Tym razem, autorskie silniki borykają się z problemami typowymi dla nowoczesnych ropniaków. Poza mokrym paskiem pompy oleju, w typowo miejskiej eksploatacji problemy sprawia filtr cząstek stałych, dwumasowe koło zamachowe (wymiana kosztuje około 2000 złotych). Może się też zdarzyć awaria pompy cieczy. Poza tym to warte grzechu propozycje. Oszczędne i dynamiczne.
Standardowo czeski kompakt ma przedni napęd. Na liście opcji znajdziemy też 4x4 z dołączaną tylną osią oraz dwusprzęgłową przekładnią automatyczną DSG. Szybkość jej pracy zachwyca, ale trwałość już nie. W niektórych przypadkach potrafi poddać się po 100, a w innych, po 300 tysiącach kilometrów. Remont mechatroniki i sprzęgieł to wydatek rzędu 5-6 tysięcy zł. Pierwsze oznaki zużycia to szarpanie, ślizganie się sprzęgieł i narastający hałas. Co ciekawe, manualne przekładnie też nie należą do mistrzów trwałości. Najszybciej zużywają się synchronizatory i łożyska wewnątrz ręcznego mechanizmu. Koszt regeneracji układu uszczupli portfel o około 2500-3000 zł.
Kompaktowa Skoda nie jest idealna, ale punktuje właściwie w każdej kategorii. Dobry układ jezdny pozwala czerpać trochę frajdy z jazdy. Na rynku dominują warianty o mocy około 140-150 KM, ale jeśli trafimy na 230-konnego RS-a, serce nieco szybciej zabije. Na podziurawionych drogach, sprawdzi się Scout z relatywnie prostym 4x4. Polecamy 1.4 i 1.5 TSI z umiarkowanym przebiegiem. Nie trzeba też bać się diesla. 2.0 TDI po ostatnich aktualizacjach, to jedna z ciekawszych propozycji w tej klasie pojemnościowych. Dynamiczna i oszczędna.
Co ciekawe, mając na uwadze Octavię z początku produkcji, warto przygotować 20-25 tysięcy zł. Maszyny po lifcie z okolicy 2017-2018 to wydatek rzędu 35-55 tys. zł. Poszukując odmiany RS, bądźmy przygotowani na wysupłanie z portfela około 60-70 tys. Dobry, zadbany egzemplarz, błyskawicznie znajduje nowego właściciela.