Ford Transit City jest piątym członkiem rodziny samochodów dostawczych Ford Pro. Producent nie ukrywa, że jego zadaniem jest przede wszystkim ułatwienie elektryfikacji flot miejskich. Zamiast oferować klientom kolejną dużą baterię, bogatą listę konfiguracji i rozbudowaną gamę wyposażenia, postawiono na możliwie prostą konstrukcję, jedną specyfikację i rozwiązania odpowiadające potrzebom przedsiębiorców wykonujących codziennie powtarzalne zadania. Transit City ma być samochodem do pracy, a nie demonstracją technologicznych możliwości producenta.
Jest jednak coś, co wyróżnia go na tle pozostałych modeli z niebieskim owalem. Pod względem konstrukcji i wyglądu Transit City jest bardzo blisko spokrewniony z chińskim JMC E-Fushun, znanym również jako JMC Touring. W praktyce trudno nie odnieść wrażenia, że Ford wziął gotowy chiński samochód, dostosował go do europejskich oczekiwań, wyposażył we własne oprogramowanie i wprowadził do sprzedaży pod dobrze rozpoznawalną nazwą.
Współpraca Forda z chińskim koncernem Jiangling Motors Corporation nie jest nowością. Obie firmy od lat współpracują na chińskim rynku, a JMC jest jednym z ważnych partnerów produkcyjnych Forda. Transit City powstaje w zakładach w Nanchang i wykorzystuje chińskie zaplecze konstrukcyjne.
Jak już wspomniałem, najbliższym odpowiednikiem nowego Forda jest JMC E-Fushun. Podobieństwa nie ograniczają się do ogólnej koncepcji samochodu. Dotyczą również proporcji nadwozia, układu kabiny i rozwiązań konstrukcyjnych. Można więc powiedzieć, że mamy do czynienia z niemal jednym do jednego chińskim samochodem, który otrzymał europejski lub lepiej powiedzieć amerykański znaczek.
Nie oznacza to jednak, że Ford ograniczył się do zmiany logo na kierownicy i grillu. Europejska odmiana otrzymała własne oprogramowanie i kalibrację systemów, a producent wykorzystał doświadczenia zdobyte przy rozwijaniu elektrycznych modeli E-Transit. Dotyczy to między innymi funkcji jazdy z wykorzystaniem jednego pedału. Ford dostosował też wyposażenie oraz ofertę nadwoziową do potrzeb europejskich przedsiębiorców. Klient kupuje zatem chińską bazę techniczną, ale korzysta z obsługi i zaplecza serwisowego Ford Pro.
Transit City nie próbuje udawać samochodu osobowego ani futurystycznego pojazdu dostawczego. Jego nadwozie jest proste, geometryczne i podporządkowane funkcjonalności. Mnie podoba się właśnie ta oszczędność formy. Nie ma tutaj przesadnie skomplikowanych przetłoczeń, ozdobników czy stylistycznych dodatków, które w samochodzie użytkowym często niewiele wnoszą.
Bryła nadwozia może nieco przypominać elektryczną ciężarówkę Tesli, oczywiście w znacznie bardziej konwencjonalnym wydaniu. Chodzi przede wszystkim o prostotę powierzchni, wyraźnie zaznaczone kształty i brak zbędnych ozdobników. Transit City wygląda jak narzędzie pracy, które nie musi specjalnie zabiegać o uwagę przechodniów.
Wnętrze jest utrzymane w podobnym duchu. Nie znajdziemy tu rozbudowanej konsoli z dziesiątkami przycisków ani przesadnie futurystycznych rozwiązań. I dobrze. Podoba mi się prostota kabiny, jej czytelny układ i podejście do ergonomii. W samochodzie, który może być wykorzystywany przez kilku kierowców i przez wiele godzin dziennie, łatwość obsługi ma większe znaczenie niż efektowny wygląd.
Centralne miejsce zajmuje 12-calowy ekran dotykowy z obsługą Apple CarPlay i Android Auto. W standardzie znalazły się także klimatyzacja, podgrzewany fotel kierowcy oraz bezkluczykowe uruchamianie pojazdu. To ostatnie rozwiązanie ma szczególne uzasadnienie w przypadku kurierów, którzy podczas jednej zmiany mogą wsiadać i wysiadać z samochodu nawet 200 razy. Na pokładzie są również kamera cofania, czujniki parkowania z przodu i z tyłu, adaptacyjny tempomat z funkcją Stop & Go, system automatycznego hamowania awaryjnego i asystent pasa ruchu.
Ford ograniczył liczbę konfiguracji do jednej wersji wyposażenia Trend. Dzięki temu klient nie musi przedzierać się przez długą listę pakietów i dodatkowo płatnych elementów. Producent wybrał rozwiązanie, które ma uprościć zarówno zakup, jak i późniejszą obsługę samochodu.
Transit City będzie dostępny jako furgon w dwóch rozmiarach: L1H1 i L2H2 oraz jako podwozie z pojedynczą kabiną. To właśnie ostatnia odmiana jest szczególnie interesująca. Ford przygotował ją z myślą o przedsiębiorcach, którzy potrzebują samochodu dopasowanego do konkretnego rodzaju działalności, a nie kolejnego uniwersalnego furgonu.
Podwozie można zamówić z zabudową skrzyniową lub kontenerową. Pierwsza sprawdzi się między innymi w przedsiębiorstwach komunalnych, budowlanych i infrastrukturalnych, druga w firmach kurierskich oraz przy przewozie większych przedmiotów. Dostępna jest również możliwość wykonania zabudowy warsztatowej na bazie furgonu. W praktyce Transit City może więc pełnić funkcję mobilnego magazynu, warsztatu, samochodu dostawczego albo pojazdu specjalistycznego.
W przypadku zabudowy kontenerowej przestrzeń transportowa może mieć do 10,4 m3 pojemności, a ładowność sięga 1120 kg. Wersja skrzyniowa oferuje do 1300 kg ładowności. Ford przygotował także program One-Stop Shop, który pozwala zamówić samochód z wybraną zabudową w ramach jednego procesu i jednej faktury. Pojazdy przygotowane w ten sposób są objęte gwarancją producenta.
To rozwiązanie, które może być ważniejsze dla wielu przedsiębiorców niż sama moc silnika czy liczba ekranów w kabinie. Możliwość zamówienia samochodu gotowego do pracy, bez szukania niezależnego wykonawcy zabudowy i organizowania całego procesu na własną rękę, jest realnym ułatwieniem.
Pod względem napędu Ford nie próbuje ustanawiać nowych rekordów. Transit City otrzymał silnik elektryczny o mocy 110 kW, czyli 150 KM, i maksymalnym momencie obrotowym 260 Nm. Napęd trafia na przednią oś, a energię magazynuje akumulator litowo-żelazowo-fosforanowy LFP o pojemności użytkowej 56 kWh.
Ford uzasadnia taki wybór analizą danych z tysięcy samochodów dostawczych eksploatowanych przez europejskie floty. Według producenta około 90 proc. z nich pokonuje podczas typowego dnia pracy mniej niż 110 km. Zastosowanie większej baterii oznaczałoby wyższą masę i cenę, a w wielu przypadkach nie przyniosłoby użytkownikom wymiernych korzyści.
Deklarowany zasięg zależy od wersji nadwoziowej. Krótszy Transit City L1H1 przejedzie do 254 km w cyklu mieszanym WLTP i do 381 km w cyklu miejskim. Większy L2H2 oferuje odpowiednio 224 i 340 km. Podwozie z kabiną osiąga do 312 km w cyklu miejskim, choć rzeczywisty zasięg zależy od zastosowanej zabudowy.
Maksymalna prędkość Transita City wynosi 120 km/h. Nie jest to zatem samochód, który będzie próbował dotrzymywać kroku najszybszym dostawczakom podczas długich tras autostradowych. Podobnie zasięg nie został zaprojektowany z myślą o dalekich podróżach. Ford wyznaczył temu modelowi bardziej przyziemne zadanie: sprawne wykonywanie codziennych dostaw, powroty do firmowej bazy i ładowanie samochodu w czasie postoju. To raczej miejski pracownik zmianowy niż długodystansowy podróżnik.
Podczas pierwszych jazd międzynarodowych, miałem okazję przetestować mniejszy, a zarazem krótszy wariant tego modelu. Muszę przyznać, że jak na auto dostawcze, Ford całkiem przyjemnie trzyma się drogi, ale jest tak twardy na jakiego wygląda. We wnętrzu unosi się zapach plastiku, ale akurat jest to w tym przypadku element standardowy, bo auto było dosyć nowe.
Tak jak wspomniałem, nie jest to demon prędkości i czuć to, zwłaszcza podczas jazdy gdzie można pojechać szybciej. Nie jest to jednak jego wada, gdyż autem tym będą jeździć głównie kurierzy czy różnego typu dostawcy, którzy nie potrzebują oszałamiających wyników w sprincie do 100 km/h. Rozczarowani jednak będą szaleni kurierzy, którzy uważają, że cała jezdnia należy do nich.
Dużą zaletą jest bez wątpienia system 1-pedal, dzięki czemu auto możemy obsługiwać za pomocą jednego pedała, zresztą jak sama nazwa wskazuje. Czasem za ostro hamuje, ale w ruchu miejskim jest naprawdę przydatnym elementem wyposażenia.
Transit City można ładować prądem przemiennym z mocą do 11 kW. Uzupełnienie energii od 10 do 100 proc. zajmuje około 5 godzin i 30 minut. Przy wykorzystaniu szybkiej ładowarki DC maksymalna moc wynosi 87 kW, a ładowanie od 10 do 80 proc. trwa około 33 minut. Ford deklaruje, że dziesięć minut postoju przy odpowiedniej ładowarce pozwala odzyskać energię na około 65 km jazdy. W trakcie testów Transit City zużył mi około 15-17 kWh/100 km.
Nie są to rekordowe wartości, szczególnie na tle nowej generacji elektrycznych samochodów dostawczych. Dla porównania nowy Renault Trafic E-Tech wykorzystuje architekturę 800 V i umożliwia szybkie ładowanie z mocą do 190 kW. Oferuje również większy deklarowany zasięg i mocniejszy silnik. Renault prezentuje się też znacznie bardziej efektownie pod względem stylistycznym. Transit City odpowiada na to jednak prostszą konstrukcją i niższą ceną wejścia.
Polski cennik nowego modelu obowiązuje dla roku modelowego 2027 i samochodów z roku produkcji 2026. Wszystkie odmiany otrzymują wyposażenie Trend oraz ten sam elektryczny układ napędowy o mocy 150 KM i akumulator 56 kWh.
Ceny promocyjne netto zaczynają się od 99 900 zł za krótszą odmianę L1H1. Regularna cena tej wersji wynosi 118 900 zł netto. Większy furgon L2H2 oraz podwozie z kabiną wyceniono promocyjnie na 106 650 zł netto, podczas gdy ich ceny regularne wynoszą 124 900 zł netto.
Do podwozia można zamówić dodatkowe zabudowy. Skrzyniowa kosztuje 14 850 zł netto, a kontenerowa 43 850 zł netto. Są to ceny regularne wskazane w cenniku Forda.
Promocja jest ograniczona czasowo i obowiązuje do wyczerpania zapasów samochodów objętych ofertą. Warto więc zwrócić uwagę na różnicę między ceną regularną a promocyjną, która w przypadku podstawowego wariantu wynosi aż 19 tys. zł netto.
Ford Transit City jest samochodem, który nie próbuje imponować pojedynczym parametrem. Jego siłą ma być połączenie stosunkowo niskiej ceny, prostego wyposażenia, rozsądnie dobranej baterii i szerokich możliwości transportowych. Chińskie pochodzenie konstrukcji jest ciekawym elementem tej historii, ale o powodzeniu modelu zdecyduje przede wszystkim to, czy przedsiębiorcy uznają go za opłacalne narzędzie pracy. W tej klasie samochodów emocje związane z osiągami czy stylistyką zwykle schodzą na drugi plan. Liczy się to, ile można przewieźć, jak długo samochód pozostaje w pracy i ile kosztuje jego utrzymanie.
Materiał powstał podczas wyjazdu zorganizowanego przez firmę Ford Motor Company Europe. Firma nie miała wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.