Do niedawna zdecydowana większość aut dostawczych różnej wielkości cechowała się rozpoznawalnym, białym lakierem. Trendy powoli się zmieniają. Lubimy żywsze, szybciej wpadające w oko kolory. To także forma komercjalizacji codziennego użytkowania firmowego auta. Transporter w kolorze zielonym, niebieskim lub czerwonym wygląda ciekawie. Metalizowane lakiery wyceniono na 2500 zł. Za 19-calowe felgi trzeba dopłacić 4 tysiące zł.
Miejska codzienność z Transporterem w wersji długiej wymaga przyzwyczajenia. Niemiecka maszyna ma aż 558,5 cm długości. Jego szerokość to 203, wysokość 200, a rozstaw osi 350 cm. Nie ma lekko. Trzeba się nakręcić i skutecznie celować, by o nic nie zahaczyć. Jak na lekko uterenowioną Panamericanę, zaskakująco mały jest prześwit – 14 cm.
Z drugiej strony, to już nie są czasy siermiężnych wozów tylko do pracy. Volkswagen Panamericana ma dobrze skalibrowany, progresywny układ kierowniczy, dzięki czemu prowadzi się niczym znacznie mniejsze auto. Spora jest za to średnica zawracania (13 metrów), co trzeba mieć też na względzie. Widoczność do przodu nie pozostawia wiele do życzenia, ale cofanie bez kamery i czujników byłoby bardzo trudne. Nie można też zapominać, żeby zostawić odstęp od ściany, jeśli zamierzamy korzystać z podwójnych wrót. W sukurs przychodzą jeszcze boczne drzwi przesuwne.
Transporter T7 zadebiutował w 2024 roku, zatem jest jedną z najświeższych propozycji w segmencie. Warto dodać, że cykl produkcyjny w tej klasie to około 10 lat. Sporo. Renault Trafic i Nissan Primastar są już dość wiekowi, co czuć za kierownicą. W Volkswagenie sytuacja przedstawia się odmiennie. Przejechaliśmy busem około 2 tysięcy kilometrów w rozmaitych warunkach i trzeba podkreślić, że w wielu kategoriach zadziwił.
Pozycja za kierownicą przypomina mniejszą osobówkę, choć siedzi się wysoko. Siedzi się wysoko, a fotel kierowcy ma wielopłaszczyznową regulację. To ułatwia i przyspiesza dopasowanie odpowiedniej pozycji. Wygodnej, relaksacyjnej. Gorzej ma dwóch pasażerów. Kanapa nie jest przesadnie szeroka, a kąt oparcia przypomina ortopedyczną kozetkę. Niemniej, można się przyzwyczaić. Być może kręgosłup też będzie wdzięczny na dłuższym dystansie.
Niemcy oferują busa z dieslem o mocy 150 lub 170 KM. Ten pierwszy jest najpopularniejszym wyborem pośród europejskich klientów, co wcale nie dziwi. Bazowe odmiany dostają w standardzie 6-stopniową skrzynię ręczną i napęd na przednią oś. W opcji jest 8-biegowy hydrokinetyk i 4Motion ze sprzęgłem wiskotycznym typu Haldex.
Doładowana jednostka autorstwa Forda całkiem chętnie współpracuje z prawą nogą kierowcy, a skrzynia w trybie dynamicznym satysfakcjonująco żongluje przełożeniami. Moment obrotowy (390 Nm) przenoszony na obie osie okazuje się skuteczny zarówno na suchej, jak i mokrej nawierzchni. Sprint do setki zajmuje 14 sekund, a prędkość maksymalna wynosi 175 km/h. To wóz z gatunku niezbyt szybkich, choć z pustą paką nie ma tendencji do ociężałości. Całkiem chętnie reaguje na polecenia wydawane prawą nogą. Można odczuć, że dynamika jest znacznie lepsza, niż wskazują na to dane fabryczne.
Kiedyś w palecie Transportera widniał Rocton. Krótki, podniesiony i z prostym napędem na cztery koła. Był wyjątkowo dzielny w terenie z uwagi na duży prześwit (22 cm). Panamericana została osadzona wyraźnie niżej (14 cm), ale na nieutwardzonych szlakach radzi sobie zupełnie przyzwoicie. 4Motion przyda się również na wilgotnym asfalcie, niwelując straty przyczepności. Zadowoleni będą też osoby holujące przyczepy (do 2,5 tony z hamulcem najazdowym). Łatwiej ruszać, wodować jachty lub przemierzać piaszczyste dukty.
Poza tym Volkswagen ma kilka innych zalet. Na drogach powiatowych i krajowych podróżowanie generuje dużo spokoju. Auto nie przechyla się przesadnie w zakrętach, a do 90 km/h zużywa około 7,5 l benzyny. Cechuje się także niezłą elastycznością. Na autostradzie bez problemu możemy trzymać wskazówkę prędkościomierza między 130 a 145 km/h. Dają się wówczas lekko we znaki boczne i czołowe podmuchy wiatru, ale komfort akustyczny pozostaje na dobrym poziomie. Powyżej tej wartości zaczyna się robić nieprzyjemnie, a zużycie paliwa rośnie do 10,5-11,5 l.
Z produkowanym w Turcji Transporterem można się zaprzyjaźnić. Czasy, gdy zawodowi kierowcy męczyli się na międzymiastowych trasach, szybko przemijają. Na pokładzie nie brakuje zaawansowanej elektroniki, dużych ekranów i możliwości przeniesienia do systemu aplikacji z telefonu. Są też podgrzewane fotele, adaptacyjny tempomat i matrycowe reflektory LED o wysokiej wydajności. Zdecydowanie warto postawić na topowe światła. Mają kilkaset metrów zasięgu i skutecznie manipulują strumieniem świetlnym przy większym ruchu.
Ponadto, wóz o dostawczym rodowodzie okazuje się komfortowy nie tylko na podmiejskich szlakach, lecz również na drogach o najwyższych limitach prędkości. Szkoda, że konstruktorzy nie przyłożyli się bardziej do dwuosobowej kanapy. Powinna zyskać regulację i przyjaźniejsze dla kręgosłupa oparcie. Pozostaje jeszcze kwestia ceny. 150-konny blaszak kosztuje lekko ponad 190 tysięcy zł. Panamericana wymaga dopłaty rzędu 14 tys., a bogato wyposażony egzemplarz uszczupli portfel o ćwierć miliona zł brutto.
Samochód udostępniła do testu firma Volkswagen Group Polska Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na treść ani wglądu w tekst przed publikacją.