Lubię pickupy. Są to praktyczne samochody, które nadają się na dłuższe wyjazdy, po zakupy, na wakacje, przewieziemy nimi kanapę, rowery, psa i dzieci do szkoły. Wiele osób zarzuca im, że są za duże, niepraktyczne i lepiej jakby nie istniały w przestrzeni szczególnie miejskiej. Poza tym wyciągają jeszcze takie argumenty, że jeśli nie ma się firmy budowlanej lub nie jest się rolnikiem, to takie auto nie ma sensu. Nie mogę odmówić tym argumentom logiki. Poza jednym – nie da się normalnie zaparkować tego typu aut. Prawda jest taka, że nie mam z tym problemu.
Po prostu osoby, które decydują się na takie samochody, muszą być świadome, że ich pojazd może wzbudzać kontrowersje, a sami albo będą spostrzegane jako osoby, które sobie coś rekompensują albo są szaleni. Pomimo tych wszystkich zdań oraz argumentów i tak nadal darzę sympatią tego typu auta.
Chciałem zatem sprawdzić, jak sprawdza się auto, które często jest wybierane przez różnego typu instytucje i geodetów – Isuzu D-Max LSE. Przyznam się bez bicia, że było to ciekawe doświadczenie.
Powiedzmy sobie wprost – D-Max nie jest małym autem, ale nie jest też największym pickupem, jaki jest obecnie dostępny na polskim rynku. Natomiast jego panele są tak napompowane, że stwarza wizualnie wrażenie o wiele większego. A jak prezentują się jego wymiary? Proszę bardzo: 1870 mm szerokości, 1790 mm wysokości, 5280 mm długości (ze zderzakiem) oraz 3125 mm rozstawu osi.
Warto tutaj zaznaczyć, że do testów otrzymałem wersję z podwójną kabiną, czyli wariant najbardziej cywilizowany. Mamy tutaj połączenie wygodnej kabiny z pełnymi pięcioma siedzeniami i całkiem sporej paki (1571 mm długości oraz 1530 mm szerokości). Paka zabezpieczona jest aluminiową pokrywą ryflowaną w kolorze czarnym, która posiada centralny zamek i otwiera się pod kątem 45 stopni. Co najważniejsze, można na niej stawać i dostać się do orurowania za tylną szybą, które nadaje charakteru temu samochodowi.
Dostęp do części załadunkowej jest naprawdę prosty, otwieramy klapę, podnosimy pokrywę i mamy sporo przestrzeni na nasze zakupy, narzędzia czy jakikolwiek inny sprzęt. Do tego mamy uchwyty, do których możemy przywiązać ładunek. Oczywiście, żeby coś wyciągnąć z głębszej części paki lub coś tam położyć, to musimy podejść z boku albo wejść na klapę, ale nadal uważam, że jest to praktyczne auto, do którego spokojnie wrzucę wszystkie bagaże na wakacje.
Z profilu dostrzeżemy progi do łatwiejszego wchodzenia do kabiny, które mogą też pełnić funkcję brudzenia spodni, gdy o nich zapomnimy. Na dachu natomiast mamy czarne relingi dachowe. Wrażenie robią też czarne felgi w rozmiarze 18’’. Do tego należy wspomnieć, że auto posiada również listwy ochronne (oczywiście w czarnym kolorze), które chociaż trochę będą chronić naszą karoserię.
Najwięcej charakteru ma jednak przód. Ostre linie świateł i grilla, wyraźnie zaznaczone nadkola (podobnie jak z tyłu), nadają temu samochodowi mocarny wręcz charakter. Czarne wykończenie, przetłoczenia na masce tylko potęgują to wrażenie.
Isuzu D-Max LSE to naprawdę przyjemne w odbiorze auto. Robi wrażenie i wszyscy bez wyjątku zwracają na niego uwagę. Ma się poczucie, że jedzie się ostrym zawodnikiem, który budzi respekt, a inni kierowcy prędko zjeżdżają mu z drogi, gdy tylko pojawi się w tylnym lusterku na ich pasie.
Dodatkowe wrażenie robią wszystkie czarne elementy, jak wspomniane felgi, wykończenie przodu, rury na pace, obudowy lusterek bocznych czy rejony tylnej klapy. To, co może trochę zaburzać ten cały wygląd, to stercząca antena na dachu oraz wielki napis ISUZU na klapie paki. Zwłaszcza to ostatnie jest takie… prostackie.
Niemniej połączenie czarnych elementów i szarego lakieru na karoserii robi wrażenie. Zielony byłby zbyt oczywisty, w czarnym kolorze zagubilibyśmy ilość przetłoczeń, a ta wersja kolorystyczna jest na tyle głęboka, że wyciąga na świat wszelkie niuanse stylistyczne.
Isuzu D-Max może nie jest najpiękniejszy, ale jest na swój sposób ładny. Wszystko przez ładunek emocjonalny, który ze sobą niesie, gdy go prowadzimy i gdy na niego patrzymy. Wiemy jedno, z tym autem się nie zadziera. Taki przynajmniej wysyła komunikat światu.
A jak sytuacja ma się we wnętrzu? Jakby to powiedzieć najdelikatniej, jak potrafię. Jest to prymitywna kabina, ale praktyczna do granic możliwości.
Po otwarciu drzwi zalewa nas czarna przestrzeń, jak czarna dusza komornika lub czarnoziem duszę geodety lub rolnika. Nie ma tutaj kolorów, bo najwyraźniej w Isuzu wychodzą z założenia, że kolory są dla słabych.
Przednia część kabiny jest obszerna, ale wszystkie funkcje są zaraz pod ręką. Klasyczna okrągla kierownica nie ma udziwnień. Mamy proste fizyczne przyciski, prosty kształt, zero wodotrysków. Zaraz za nią mamy cyfrowy zestaw wskaźników, wszystko jest czytelne i przyjemne dla oka.
Po prawej stronie więcej się dzieje. Na desce rozdzielczej umiejscowiono jeden ze schowków, poniżej ekran główny, który pozbawiony jest animacji czy kolorów. Całe szczęście można podłączyć telefon i z niego puszczać muzykę, wyświetlać kolory (bo można by przypuszczać, że mamy czarno -biały ekran) oraz uruchamiać nawigację. Dokładnie tak, Isuzu jest pozbawione wbudowanej nawigacji.
Poniżej mamy cały pasek fizycznych przycisków, a dalej wszystko przechodzi w kontrolę centralną z prawdziwą dźwignią zmiany biegów (chociaż jest automatyczna). Natomiast po prawej, naprzeciw pasażera mamy dwa schowki.
To, co może być kompletnie niezrozumiałe to sens wstawienia, jako wykończenie plastików pokrytych lakierem piano black. Po co? W praktycznym aucie nie potrzebuje błyszczących elementów, które przyciągają kurz i udają coś luksusowego. Isuzu to auto do pracy, a nie na salony, chcę coś łatwego w czyszczeniu, a zarazem czegoś, co nie będzie się rysować przy każdym dotknięciu.
W tylnej części kabiny mamy kanapę trzyosobową, której oparcie się otwiera. Właśnie tam ukryto podstawowe wyposażenia tego samochodu, jak trójkąt czy apteczkę. Podoba mi się również to, że w fotelu kierowcy zamontowano składany haczyk, który może posłużyć do zawieszenia torebki lub torby z zakupami.
Prawda jest taka, że kabina D-Maxa, jak już wspomniałem, jest prymitywna, ale przy dłuższym kontakcie zaczyna się podobać. Jest dobrze i praktycznie zaprojektowana. Brak kolorów czy innych wodotrysków w tym przypadku jest zaletą. Dodatkowo koreluje z nadwoziem samochodu, a to jest najważniejsze.
Powiedzmy sobie wprost – Isuzu nie ma być mistrzem prędkości, ma być silny i nieustępliwy w terenie. To tego typu auto, którym wjedzie się w błoto, a ono pyta, gdzie jest najgłębiej. Blokady, napęd na wszystkie koła, głębokość brodzenia wynosząca 800 mm i można jechać w teren. I to nawet nie z prędkością 30 km/h, tylko „zasuwać", jakby gonił go sam szatan. 60-70 km/h? To nie problem.
Pod maską znalazł się silnik o pojemności skokowej 2164 cm3, który generuje 163 KM mocy i 400 Nm momentu obrotowego. Prędkość maksymalna? A komu to potrzebne?! Ważne, że Isuzu wyrwie drzewo i pociągnie za sobą całą górę.
Na zwykłych drogach nie jest to jednak komfortowy samochód. Rozpędza się strasznie długo i jest głośny. Dosłownie jadąc nim, uszy zaczynają krwawić. Brzmi jak stary diesel z Iveco Daily z lat 90. Dużo hałasu i nic.
Samo zawieszenie nie stwarza problemu, podobnie jak siedzenia. Pozycja za kierownicą jest bardzo dobra, wszystko widać, a ponieważ jesteśmy trochę wyżej, to spokojnie panujemy nad całą sytuacją.
Skrzynia biegów trochę przeciąga biegi, ale ostatecznie nie jest taka zła. Najgorzej jest z tym dźwiękiem i spalaniem, które tutaj wynosi około 10-11 l/100 km. Poza tymi dwoma elementami, byłem zadowolony z Isuzu.
Auto prowadzi się lekko, pomimo swoich rozmiarów i jest dosyć zwinne, nawet w ruchu miejskim. Jak już jednak wspomniałem, naturalnym środowiskiem dla tego auta jest podróż przez pola i lasy.
Isuzu D-Max to idealne auto do pracy. Czy znam lepsze pickupy do pracy i codziennej jazdy? Oczywiście, że tak. Jednak Isuzu nie kłamie kim jest i nie próbuje być autem do wszystkiego.
Ile trzeba zapłacić za taką odmianę z podwójną kabiną w wariancie wyposażenia LSE i automatyczną skrzynią biegów oraz napędem na wszystkie koła? Otóż jego cena zaczyna się od 227 488 zł. Nie jest to mało, zwłaszcza że wiele trzeba jeszcze dokupić, aby auto wyglądało, jak to na zdjęciach.
Czy kupiłbym Isuzu? Pomimo tego, że dobrze mi się nim jeździło (wyłączając dźwięk silnika), to zdecydowanie nie jest to auto dla mnie. Gdybym miał zawód związany z jazdą w terenie, mierzeniem lub rzeczywiście pracą budowlaną, to zdecydowałbym się na niego, ale ponieważ jestem rekreacyjnym kierowcą terenowym, to szukałbym pickupa bardziej cywilnego. Niemniej Isuzu to naprawdę dobry wół pociągowy.
Samochód został użyczony do testu przez firmę Astara Poland Sp. z o.o., dystrybutora samochodów marki Nissan w Polsce. Firma nie miała wpływu ani wglądu w treść publikacji.