Astara w natarciu. Takimi modelami chce zawojować polski rynek

Motoryzacyjne sojusze mają się dobrze. Zwłaszcza te zrzeszające marki o różnych profilach działalności. Taki jest polski oddział Astary, który pod swymi skrzydłami trzyma Isuzu, Nissana oraz Mitsubishi. Jest w czym wybierać. Sprawdziliśmy kilka modeli z innych światów.
Isuzu D-Max
fot. Astara

Stworzenie konglomeratu zajmującego się dystrybucją aut różnych marek w wielu krajach pozwoliło na optymalizację kosztów i zaoferowanie klientom aut z odmiennych galaktyk. Na jednym biegunie są modele popularne wpisujące się w obecne standardy crossoverów i SUV-ów, a na drugim te, dzięki którym każdego dnia możemy liczyć na świeżą bułkę w osiedlowym spożywczaku. Tym samym, Nissan wkracza do kluczowego segmentu maszyn użytkowych wszelkich rozmiarów, a Mitsubishi może pochwalić się rozwiązaniami, których opracowanie byłoby niezwykle kosztowne i w skali tego koncernu, przynajmniej na Starym Kontynencie, średnio opłacalne. Natomiast Isuzu oferuje jeden z niewielu dostępnych w Polsce pikapów - wołów roboczych.

Zobacz wideo Nissan Juke, samochód, który albo się go kocha, albo nienawidzi [autopromocja]

Isuzu D-Max. Godny konkurent większości pikapów z polskiego rynku

Zaczynamy od Isuzu, bo to egzotyka na polskim rynku. Warto wiedzieć, że firma powstała w 1937 r. i prężnie działa w Indonezji oraz w Tajlandii. W Europie stanowi rzadszy widok, ale nie można odmówić Japończykom fantazji. W Polsce mamy styczność tylko z jednym modelem. D-Max występuje w nierównym segmencie, bowiem VW Amarok i Ford Ranger to inna liga, ale z Toyotą Hilux i KGM Musso może z powodzeniem konkurować, w niektórych aspektach przewyższając rywali. Zwłaszcza jeśli ubierzemy Japończyka w pakiet Arctic Trucks. D-Max wygląda dość klasycznie, czym całkiem nieźle wpisuje się w polskie potrzeby. Rocznie znajduje około 500-600 klientów. Biorąc pod uwagę uwarunkowania podatkowe i wciąż dość liczną konkurencję, liczby mogą napawać optymizmem. Rozmiarami wpisuje się w swoją klasę. Mierzy 527 cm długości, 187 szerokości i 179 wysokości. Rozstaw osi ustalono na poziomie 312,5 cm. Należy jeszcze wspomnieć o wymiarach przestrzeni ładunkowej. To 149,5 cm długości. Szerokość i wysokość to odpowiednio 153 i 49 cm.

W aucie siedzimy wysoko, co ułatwia przegląd pola. Japoński pickup zapewnia też całkiem niezłe warunki podróżowania. Kabina z powodzeniem zmieści cztery dorosłe osoby, choć tym wyższym będzie brakować z tyłu miejsca przed kolanami. Z przodu przydałoby się za to lepsze trzymanie boczne, ale fotele zupełnie przyzwoicie spisują się podczas dłuższej trasy. Jakość materiałów wykończeniowych to poziom Toyoty Hilux. Materiały w górnej części kokpitu bywają miękkie. Inne są twarde, ale taki urok aut użytkowych. Istotne, że na wybojach nie wychwycimy niepokojącego skrzypienia. Montaż to solidny punkt japońskiego programu. Kolorystykę zdominowały czarne barwy. Tylko gdzieniegdzie przebijają się srebrne dekory. Projektanci upodobali sobie też fakturę fortepianową. Warto mieć pod ręką szmatkę z mikrofibry.

Isuzu D-Max
Isuzu D-Maxfot. Piotr Mokwiński

Cieszy za to obecność wielu fizycznych przełączników. Analogowy i praktyczny jest panel dwustrefowej klimatyzacji. Pozostawiono również klasyczne zegary z ciekłokrystalicznym ekranem komputera pokładowego. Jego obsługa nie należy do przesadnie intuicyjnych, choć liczba przekazywanych informacji jest w sam raz. Grafika przywodzi na myśl czasy świetności konsoli Nintendo. Centralny telewizor ma 9 cali i skromne menu. Tutaj w początkowej fazie aklimatyzacji też przyda się intuicja, by natrafić na pożądane funkcje. Plus za guziki do głośności, przełączania stacji radiowych lub utworów i możliwość korzystania z dobrodziejstwa Apple CarPlay i Android Auto.

Przydałby się mocniejszy silnik. Ślamazarność to główna wada Isuzu D-Maxa

By załapać się w niższej klasie akcyzowej, Isuzu oferuje w Polsce swój model tylko z dieslem o pojemności 1.9 litra. Uzbrojonym w 163 KM i 360 Nm. Skromne parametry przekładają się na przeciętne osiągi, przynajmniej te papierowe. Sprint do setki zajmuje 12,9 sekundy, a wskazówka prędkościomierza kończy bieg przy 180 km/h. Co ciekawe, na innych kontynentach ten wóz występuje z 3-litrowym dieslem generującym 190 KM. To byłoby coś. Tym bardziej że Amarok i Ranger doskonale współpracują z napędem o podobnych parametrach. Tutaj musimy obejść się smakiem i zadowolić niższą ceną.

Mimo tego Isuzu da się jechać całkiem dynamicznie po asfaltowych szlakach. 6-stopniowy automat nie dodaje animuszu, wręcz spowalnia proces przyspieszania, ale efekt jest względnie zadowalający. W mieście można dynamicznie włączyć się do ruchu i nawet wysunąć przed szereg po zmianie światła na zielone. Zużycie paliwa? W mieście komputer wskaże od 10 do 13 litrów. Na autostradzie około 9, ale już w leniwej trasie da się zejść do 7 jednostek.

Prześwit oscylujący wokół 28 cm zachęca do zabaw w błotnych koleinach i tam D-Max radzi sobie doskonale. Gorzej z piaskiem, gdzie spory tonaż, długi rozstaw osi i niezbyt mocny diesel, mogą doprowadzić do przedwczesnego zakopania. Niemniej, auto nad wyraz dobrze spisuje się podczas codziennej jazdy.

Do tego doliczamy cenę, która wyróżnia się na tle konkurencji. W ramach bieżącej wyprzedaży D-Max w podstawowej wersji L kosztuje 129 316 zł netto. Dopłata do podwójnej kabiny wynosi 7 tysięcy. Maksymalnie uzbrojone Isuzu opróżni kieszeń o około 185 tysięcy zł netto.

Nissan Interstar
Nissan Interstarfot. Nissan

Nissan Interstar. Bliźniak słynnego auta dostawczego również w wersji elektrycznej

Mitsubishi, Nissan i Renault. Tak przedstawia się sojusz, w którym płynność przenikania technologii jest na wysokim poziomie. Mocno korzysta z tego Nissan, który w ofercie dostawczaków ma kombivana o nazwie Townstar, Primastara będącego kopią Trafica, a także wóz do zadań specjalnych i jednocześnie wchodzący w popularny w Europie segment dużych wozów użytkowych. To Interstar. Bliźniak Mastera z wszystkimi jego zaletami i wadami. Oba auta różnią się jedynie znaczkami i dość mocno przeprojektowanym frontem. Reszta pozostaje tożsama w obu modelach.

Zaczynamy zatem od wyboru jednej z dwóch długości. Rozpiętość w centymetrach przedstawia się satysfakcjonująco – od 568,5 do 631 cm. W drugim przypadku rozstaw osi wynosi 421,5 centymetra. Zróżnicowana gama obejmuje między innymi 7-miejscową kabinę, wywrotkę, skrzynię, kontener, a także platformę z kabiną. Polski oddział Renault/Nissan współpracuje z siecią ponad dwudziestu autoryzowanych firm nadwoziowych, więc każdy dopasuje finalny kształt auta do własnych potrzeb. Nie możemy zapominać o możliwościach ładunkowych. W zależności od wersji Interstar zmieści do 14,8 metra sześciennego. Szerokość otworu bocznych drzwi przesuwnych to 131,2 cm. W nowym Nissanie dwulitrowy diesel rozwija 105, 130, 150 lub 170 KM. Nieźle wyważony motor współpracuje z 6-stopniowym manualem lub 9-biegowym automatem. Jeździliśmy 150-konnym wariantem z lekkim obciążeniem przedziału ładunkowego i musimy przyznać, że to odpowiednia siła napędowa. Podczas jazdy odcinkami miejskimi, komputer pokładowy wskazywał od 8,5 do 10 litrów na setkę w średnim rozrachunku. Przyzwoicie.

Jest też elektryk. Producent nie podaje, w jakim czasie rozpędza się do setki, ale czyni to całkiem ochoczo. Reakcja na dociskanie gazu nie pozostawia wiele do życzenia, przynajmniej w bliźniaczym Masterze, którym mieliśmy okazję jeździć kilka miesięcy temu. W Nissanie funkcjonuje ten sam napęd. Oferuje baterię o pojemności 40 lub 87 kWh netto. Mimo dodatkowego plecaka udało się zachować przyzwoite parametry ładunkowe. W teorii akumulator trakcyjny pozwala przejechać do 400 kilometrów w mieście. Praktyka pokazuje, że realny zasięg przy naszym zużyciu energii na poziomie 24-25 kWh to około 330 km. Wciąż nieźle, ale niewystarczająco dla logistyków ustawiających długie, międzymiastowe trasy. Do tego zaskakuje przeciętna rekuperacja bez możliwości regulacji. Owszem, auto hamuje po odjęciu gazu, ale czyni to w sposób delikatny. Przydałaby się większa siła odciążająca układ hamulcowy.

Nissan Interstar
Nissan Interstarfot. Nissan

Obecna technologia pozwala korzystać z pokładowej ładowarki i stacji ściennej transferującej 7 kW – 10 godzin od 15 do 80 procent. Nieco lepiej przedstawia się prąd zmienny AC 22 kW – skraca czas do niespełna czterech godzin. Pośród dobrych informacji znajdujemy możliwość uzupełniania energii złączem DC (prąd stały) o mocy 130 kW. W tym przypadku wystarczy pół godziny, by odzyskać około 250 kilometrów miejskiego zasięgu. Elektryczny Master ma DMC na poziomie do 4 ton. Do tego może holować przyczepę o masie 2,5 tony. Wówczas, maksymalny kilometraż będzie znacznie mniejszy. Pośród ciekawostek, musimy też wymienić możliwość zasilania urządzeń zewnętrznych w postaci agregatów chłodniczych, a także funkcję stabilizacji sieci elektroenergetycznej za sprawą dwukierunkowej ładowarki. Ile kosztuje największy w gamie dostawczak? Za 105-konnego diesla zapłacimy od 134 900 złotych netto. 7-osobowa brygadówka z ropniakiem o mocy 130 KM zaczyna się od 169 900 zł netto. Bazowy elektryk został wyceniony na 209 900 zł netto (40 kWh). Dopłata do 87 kWh i bogatszej specyfikacji wynosi 30 tys. zł.

Mitsubishi Outlander PHEV
Mitsubishi Outlander PHEVfot. Mitsubishi

Mitsubishi Outlander PHEV. Jeden z ciekawszych hybrydowych SUV-ów z wtyczką

To gorąca nowość w katalogu Mitsubishi. Czwarta generacja Outlandera została przedstawiona w ostatnim kwartale 2024, a teraz wjeżdża do polskich salonów. Jest propozycją dla osób z zasobnym portfelem. W zamian oferuje bogate wyposażenie i hybrydę ładowaną z gniazdka. Japoński SUV może pochwalić się sporymi rozmiarami. Ma 472 cm długości, 186 szerokości i 176 wysokości. Rozstaw osi wynosi 270,5 cm. Tym samym, możemy mówić o ataku na klasę średnią. Szaty zewnętrzne nie są przesadnie krzykliwe, choć liczba chromowanych elementów dekoracyjnych może nieco przytłaczać.

W kabinie Japończycy zrezygnowali z finezyjnych kształtów na rzecz ergonomii i lepszych multimediów. Kokpit wygląda klasycznie i elegancki, choć wciąż ciekawie. Wskaźniki przed oczami kierowcy są teraz cyfrowe – 12,3 cala. Są całkiem przejrzyste i łatwo się poruszać po kolejnych zakładkach menu. Niemal identyczny zestaw znajdziemy w X-Trailu. Outlander korzysta z tej samej płyty podłogowej. Pośrodku umieszczono 12,3-calowy panel z dotykową obsługą. Nawigacja nie jest zbyt precyzyjna. Warto zatem korzystać z Android Auto lub Apple Car Play. System łączy się ze smartfonami i pozwala na przeniesienie na ekran ulubionych aplikacji. Dodatkowo współpracuje z nagłośnieniem sygnowanym przez firmę Yamaha. Niestety, spodziewaliśmy się po audio trochę lepszego brzmienia. Względem poprzednika, korzystniej przedstawia się obraz z kamery o zasięgu 360 stopni. Wciąż brakuje mu do ideału, ale wreszcie popracowano nad jakością.

Dobrze natomiast przedstawia się kwestia materiałów wykończeniowych. Mitsubishi zrobiło wyraźny krok do przodu. Kokpit wykończono solidnie, a znaczna część paneli jest miękka i przyjemna w dotyku. Niektóre z nich mogą być obite ekologiczną skórą. Plus za masywny podłokietnik, ambientowe oświetlenie LED, trójstrefową klimatyzację, panoramiczne okno dachowe i drugą parę drzwi otwierającą się niemal pod kątem prostym Przednie nieźle wyprofilowane oparcia okazują się wygodne. Bardzo dobrze jest też z tyłu, gdzie osoba o wzroście do 190 centymetrów bez zająknięcia pokona kilkaset kilometrów. Bagażnik o pojemności 495 litrów wyposażono w całkiem szeroki otwór załadunkowy. Po złożeniu kanapy, możliwości przewozowe rosną do 1422 litrów.

Mitsubishi Outlander PHEV
Mitsubishi Outlander PHEVfot. Mitsubishi

Outlander korzysta z zestawu plug-in o mocy 306 KM i 450 Nm. W aucie o masie własnej przekraczającej 2100 kg, takie parametry to konieczność. Wóz przyspiesza to setki w 7,9 sekundy i czyni to w sposób płynny. Bez zbędnych szarpnięć i niepokojących dźwięków, choć praca jednostki elektrycznej wymaga przyzwyczajenia. Prędkość maksymalną ograniczono elektronicznie do 170 km/h. SUV korzysta z trzech silników. Najważniejszy jest wolnossący benzyniak 2.4 o mocy skromnych 136 KM. Uzupełnia go elektryk generujący 116 KM i 255 Nm. Przy tylnej osi umieszczono 136-konny motor (190 Nm). Możemy też korzystać z 1-stopniowej przekładni planetarnej oraz z baterii o pojemności 22,7 kWh brutto. W teorii Mitsubishi przejedzie do 86 kilometrów w cyklu mieszanym w trybie bezemisyjnym. W praktyce jest to możliwe, choć lepiej przyjąć, że po 60-65 km będziemy zmuszeni do wpięcia wtyczki do kontaktu. Zrobimy to na dwa sposoby. Prądem zmiennym o mocy 9,5 i stałym 32 kW. Dobre wyniki. Trzeba tylko pogodzić się z ceną. To najdroższe Mitsubishi w polskiej ofercie. Bazowy, dobrze wyposażony wariant wyceniono na 259 900 zł. Topowa specyfikacja pochłonie ponad 300 tysięcy złotych.

Astara rośnie w siłę. Oferta japońskich marek jest bardzo wszechstronna

Szeroka gama produktów Astary w Polsce warunkuje efektywną współpracę i szybkie rozszerzanie palety modelowej. To powinno korzystnie wpłynąć na komfort klienta i wyniki sprzedaży. Każdy znajdzie tutaj dla siebie coś z odpowiedniej półki. Resztę stanowi głębokość portfela i bezpośrednie zestawienie z konkurencją, która także staje się mocniejsza i dodatkowo jest zmuszona odpierać ataki chińskich przedsiębiorstw natury motoryzacyjnej.

Więcej o: