Citroen C3 Aircross jest dość młodym autem w gamie francuskiego koncernu. Pierwsza generacja zadebiutowała w 2017 roku i trzeba przyznać, że wciąż ma w sobie sporo uroku. W ładnej specyfikacji zwraca na siebie uwagę i cieszy oko właściciela. W 2024 roku nadszedł czas na zmianę filozofii projektowania.
Wzmocnienie oferty w wolumenowym segmencie to nie tylko potencjalny zysk dla koncernu, lecz również korzyści wizerunkowe. Tym bardziej że poprzednik zadebiutował osiem lat temu. To szmat czasu, choć pośród konkurencji próżno szukać szybszej zmiany warty. Francuzi wykorzystali nową platformę modułową STLA Small. Na niej będą powstawać najmniejsze modele zarówno elektryczne, jak i spalinowe. Nowy Citroen mocno różni się od poprzednika. Zaprojektowano go od podstaw, a szata wizualna zwiastuje wygląd kolejnych modeli sukcesywnie wprowadzanych na rynek.
Najnowsze dziecko Citroena jest samochodem globalnym, zatem zachowawcza stylizacja nie dziwi, choć mogliśmy się spodziewać po Francuzach czegoś bardziej szalonego. Estetyka rzeczą gustu, ale nam się bardziej podobało poprzednie, wyraźnie mniejsze wcielenie. Tutaj projektanci postawili na więcej prostych kształtów i pudełkowatą formę. Być może kanty będą się lepiej starzeć. Czas pokaże. Podobnym tropem poszli projektanci Opla, przedstawiając światu odświeżoną, zbliżoną technicznie Fronterę.
Niemałe są natomiast gabaryty, choć przedstawiciele marki pozycjonują Aircrossa w segmencie B. Jest większy od Dustera i Ateki, zatem my przydzielamy mu odznakę reprezentanta klasy kompaktowej. O ile zwykłe C3 mierzy 401,5 cm długości, o tyle uterenowiony wariant ma 439 cm. Rozstaw osi wynosi 267, a prześwit satysfakcjonujące 20 cm. W zupełności wystarczy, by bez kompleksów zdobywać wysokie krawężniki. Pośród dodatków, możemy dostrzec relingi dachowe, reflektory LED i czarny lub biały, kontrastowy dach . Niebieski lakier Bleu Monte Carlo to propozycja za 0 zł. Metaliczne barwy wyceniono na 2700-5000 zł. Różnice między elektrykiem a spalinówką są minimalne. Jedynie znawcy modelu dostrzegą pojedyncze detale.
Wnętrze Citroena wygląda świeżo, ale nie pozostawia szczególnie przepastnej możliwości personalizacji. Są trzy tapicerki – czarna, czarna z szarością i wytłoczeniami lub czarna z elementami złamanej bieli. Miłe uzupełnienie stanowi płytka półka poprowadzona wzdłuż deski rozdzielczej. Wyłożono ją tworzywem przypominającym tkaninę. Rozwiązanie przywodzi na myśl Jeepa Avengera. I słusznie, bo teraz to wspólny kapitał technologiczny i intelektualny, choć w tym przypadku zdecydowanie większy. Mimo budżetowego charakteru materiały są przyzwoite. Wątpliwości może budzić fortepianowe tworzywo. Warto mieć szmatkę na podorędziu.
Pierwszy plan został zdominowany przez centralny wyświetlacz o przekątnej na poziomie 10,25 cala. Wprowadza sporo świeżości do multimediów stosowanych w Citroenie i wreszcie został oparty na systemie Android, dzięki czemu obsługa mocno nawiązuje do smartfonów. Te zresztą możemy połączyć z francuskim układem poprzez Android Auto lub Apple CarPlay. Większością funkcji zawiadujemy z poziomu centralnej jednostki dowodzenia. Liczbę fizycznych przycisków ograniczono do minimum, między innymi do obsługi jednostrefowej klimatyzacji automatycznej. Przeciętnie za to przedstawia się obraz z kamery cofania.
Na pokładzie nie brakuje natomiast schowków. Główny bagaż ulokujemy w kufrze o pojemności 460-1600 litrów. Jak na klasę kompaktową, całkiem niezły wynik. To jednak wynik w odmianie 5-miejscowej. Jeśli postawimy na dwa dodatkowe krzesełka, możliwości przewozowe spadną do 40 l! Wyjątkowo skromnie, ale trudno w tej klasie o kompromisy. Chowając oparcia, zmieścimy 330 l bagażu. Dobrze za to wypada przestronność pierwszego rzędu. Fotele są dość miękkie i przyjemne w codziennym współżyciu. Na kanapie też nie brakuje przestrzeni. Wyraźnie gorzej w trzecim szeregu. Tam dobrze poczują się dzieci. Wyprofilowanie foteli sugeruje, że żywiołem tego auta są miejskie arterie, choć nie powinniśmy być rozczarowani w dłuższej trasie. Francuzi wskazują na relaks i spokój za kierownicą.
Dla fanów klasycznych rozwiązań przewidziano odmianę benzynową. To znany od lat silnik 1.2 PureTech. Przeszedł jednak modernizację w układzie rozrządu, co ma poprawić jego sprawność i trwałość. Tutaj występuje tylko z manualną, 6-stopniową przekładnią. O dziwo, mechanizm działa całkiem przyjemnie i dość precyzyjnie. Droga między poszczególnymi przełożeniami nie jest przesadnie długa. To mile zaskakuje i oznacza, że codzienna eksploatacja z C3 Aircross stanie się przyjemna.
Benzynowy, trzycylindrowy motor rozwija 100 KM i 205 Nm dostępnych od 1750 obr./min. Do setki przyspiesza w 12,5 sekundy, a jego prędkość maksymalna wynosi 178 km/h. Niezbyt dużo, ale Francuz nie zachęca do bicia rekordów szybkości. Jego zawieszenie ukierunkowano na komfort, choć w zakrętach poczujemy się pewnie. Nie ma tendencji do nadmiernych przechyłów czy płużenia. Gorzej oceniamy wyciszenie przedziału pasażerskiego powyżej 100 km/h. Przeciętnie też oceniamy układ kierowniczy. Mimo że pracuje dość bezpośrednio, to da się wyczuć lekką gumowatość. Poza tym Citroen punktuje w wielu innych kategoriach. Przede wszystkim, nie lęka się poprzecznych progów i sporych ubytków w asfalcie. 17-calowe felgi z oponami w rozmiarze 215/60 skutecznie izolują też od nieprzyjemnego hałasu.
I jeszcze kilka słów o dynamice. 100-konny benzyniak przyzwoicie nadaje się do napędzania niespełna 1300-kilogramowego auta. Wymaga utrzymywania nieco wyższych obrotów, ale przy prędkościach miejskich i na drogach krajowych z ograniczeniem prędkości do 90 km/h, tchu mu nie brakuje. Z umiarkowanym entuzjazmem podchodzimy natomiast do zużycia paliwa. Komputer pokładowy wskazywał cały czas około 6,5 litra w warunkach podmiejskich. Tym samym, turbodoładowany silnik powinien się kwalifikować do kategorii raczej oszczędnych. Tak to przynajmniej wygląda w innych modelach koncernu Stellantis.
W alternatywie pozostaje hybryda, która pozwala pokonywać 50 procent odcinków miejskich w trybie elektrycznym. Rozwija 136 KM i trafia do większości modeli koncernu. To między innymi Peugeot 408 i 5008, Citroen C5 Aircross i C4. Jednostkę benzynową wspiera elektryk o mocy 28 KM. Ten wariant sprzężono z automatyczną skrzynią o sześciu stopniach. Wydaje się najrozsądniejsza i jednocześnie całkiem żwawa. Sprint do setki zajmuje 9,1 sekundy, a prędkość maksymalna wynosi 188 km/h. Producent zapewnia, że średnie zużycie według WLTP wynosi 5,3 l na setkę. Warto jeszcze odnotować masy przyczep z hamulcem najazdowym. Bazowy benzyniak może holować sprzęt ważący 1500, a hybryda 1250 kg. W przypadku specyfikacji elektrycznej ten parametr to skromne 350 kilogramów.
Kilka procent sprzedaży powinien zapełnić e-C3 Aircross. Tutaj postawiono na baterię o pojemności użytecznej na poziomie 43,7 kWh netto. Wsparto ją motorem o mocy 113 KM i 124 Nm. Przeciętne parametry uzupełnia akceptowalna masa własna rzędu 1.5 tony. Elektryk przyspiesza do setki w 12,9 s, a wskazówka prędkościomierza zatrzymuje się na 143 km/h. Korzystając z publicznych ładowarek, auto przyjmie maksymalnie 100 kW.
Francuzi dość dynamicznie odświeżają paletę modelową. W salonach pojawił się właśnie odmłodzony C4 i e-C4. Za kilka tygodni zacznie się produkcja C5 Aircrossa, a już teraz możemy wybrać się na jazdę próbną C3 Aircrossem. To komfortowy, przestronny i całkiem dynamiczny pojazd. Przekonuje układem jezdnym, niezbyt zachłannym opróżnianiem baku, a także możliwością awaryjnego skorzystania z dwóch dodatkowych siedzisk. Kolejny argument wyznacza cena. Podstawową, 100-konną specyfikację wyceniono na 82 800 zł. Hybryda zaczyna się od 112 300 zł, a elektryk od 120 800 zł. Rywale mają się czego obawiać. Mowa tu przede wszystkim o Skodzie Kamiq, Hyundaiu Kona, Dacii Duster i Seacie Ateca. Niepokój mogą również odczuć chińscy rywale. Dobrze, że pula crossoverów stale się powiększa. Im większy wybór, tym łatwiej dopasować maszynę do własnych potrzeb. Materiał został zrealizowany na wyjeździe sfinansowanym przez Stellantis Polska Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.