Każdy, kto siedział na Tinderze lub podobnej aplikacji randkowej wie, że czyha tam wiele niebezpieczeństw – zarówno dla kobiet, jak i mężczyzn. Zdjęcia i opisy mogą nie zgadzać się ze stanem, który później przychodzi na spotkanie.
Są też takie osoby – i niestety głównie spotyka się takie osobniki wśród kobiet – które spotykają się po to, aby najeść na czyjś koszt… a później znikają z radaru, nie odpisują i usuwają parę. Całe szczęście, nie zawsze tak jest i nie ma co wrzucać wszystkich do jednego wora.
Ten nietypowy opis pasuje mi do elektrycznego Hyndaia Ioniq 9 Calligraphy Relax AWD Performance. Przypomina mi trochę stereotypową „tinderówkę", ale nie ze wszystkimi przywarami takiej jednostki. Wręcz przeciwnie, jest tutaj wiele zalet i rozwiązań z klasy wyższej.
Wymiary Ioniqa 9 to: 5060 mm długości, 1980 mm szerokości, 1790 mm wysokości i 3130 mm rozstawu osi. Mówimy zatem o pojeździe zdecydowanie słusznych rozmiarów. Jego bezpośrednim konkurentami są Audi Q8 e-tron, Tesla Model X, Mercedes EQE SUV czy BMW iX.
Mówimy zatem o autach zdecydowanie z wyższej półki. I chociaż Hyundai do takiej nie należy, a w tym segmencie ma Genesisa GV80, to na naszym rodzimym rynku nie ma tego samochodu. Czuć, że koreańska firma postawiła na luksus w przypadku tego modelu.
Przód auta idealnie wpasowuje się w obecny język stylistyczny marki. Wrażenie robią światła LED, a w szczególności pionowe jednostki po prawej i lewej stronie pojazdu, a także techniczne światła do jazdy dziennej. Pod maską skrywa się frunk, w którym zmieścimy kable do ładowania. Jednak w świecie futurystycznych samochodów brakuje tutaj normalności. Niemniej przód potrafi zainteresować, a dalej jest równie ciekawie.
Z profilu dostrzeżemy duże, bo 21-calowe felgi, wielożebrowane. Są masywne w odbiorze, wręcz przytłaczające. Zwrócimy również uwagę na kamery, które zastępują klasyczne lusterka. Zrozumiały zabieg, który nie tylko obniża ciężar, ale także zmniejsza powierzchnie auta. Dzięki temu rozwiązaniu zyskujemy z całą pewnością kilka dodatkowych metrów, a nawet kilometrów, gdyż nic nie blokuje przepływu.
Z tego samego powodu mamy chowane klamki, które potrafią srogo zirytować. Nie zawsze wychodzą, gdy zbliżamy się do auta, a jak wysiadamy, to nawet po muśnięciu kwadratu na rękojeści, to i tak nie chcą się schować. Ostatecznie sięgamy po kluczyk i wciskamy przycisk. Powiecie, że przecież to nic nadzwyczajnego, bo tak się robiło od dawna. Jednak nie po to ktoś zapłaci za tę funkcję, aby nie można było z niej skorzystać.
Podoba mi się też „techniczna" strona tego modelu. Otóż przetłoczenia karoserii, szczególności w okolicy nadkoli mają w sobie coś bardzo surowego. Jakby patrzyło się na czołg. Zwróćcie również uwagę na to, jak Hyundai poprowadził linię okien, które w trzecim rzędzie zaczyna się drastycznie unosić i kończy się srebrną płetwą. Z kolei dach za słupkiem C zaczyna opadać.
Gdy tylko zobaczyłem ten detal, przyszedł mi do głowy jeden, konkretny model, który dawno nie jest już produkowany – Pontiac Aztek. Oczywiście nie jest to kalka 1:1, ale znajduję tu kilka podobnych rozwiązań. Również na przedzie, chociaż Hyundai poszedł w nowoczesny design.
A jak sytuacja ma się z tyłu? Tutaj otrzymujemy powtórkę z rozrywki z przodu. Chwali się to, że Hyundai nie poszedł za przykładem innych producentów i nie zrobił paska świetlnego. Zamiast tego mamy parę świateł, które są podzielone na segmenty. Co prawda światła łączą się poprzez dodatkowy segment przy zakończeniu dachu, nie jest on jednak włączony cały czas.
Tylny zderzak lekko się unosi, przez co tył wydaje się mniejszy. Ma się wrażenie, że jest tutaj ciasno, a gdy weźmiemy dużą taflę przyciemnianej szyby, to zaczyna nam brakować miejsca. Zupełnie jakby ktoś, kto nie ma zbyt rozbudowanej tylnej części ciała, założył spodnie typu skinny i wszystko jest takie płaskie. Nie jest to jednak wada, po prostu to przypomina i tyle.
Ioniq 9 w zielonym kolorze był dla mnie dużym zaskoczeniem. Widziałem go wcześniej na zdjęciach i inaczej go sobie wyobrażałem. To zupełnie, jak w aplikacji randkowej, gdy patrzymy na zdjęcia, a osoba, która przychodzi, nie do końca zgadza się z tym, co widzieliśmy na ekranie. Tutaj jest podobnie. Chociaż przyznać muszę, że futurystyczny wygląd Hyundaia powoli zaczyna mnie męczyć. Marka powoli staje się karykaturą samą siebie.
W przypadku Ioniqa 5 było to coś świeżego, ale im dalej w las, tym zaczyna się robić dziwniej. Ioniq 9 z całą pewnością znajdzie wielu zwolenników i wyróżnia się na tle innych aut na ulicy – nie tylko ze względu na wielkość, ale właśnie za design. Również wśród aut elektrycznych. Wychodzę jednak z założenia, że jest tego już za dużo.
Wnętrzne Ioniqa 9 w wersji Calligraphy Relax, to przykład na to, że nawet marka, która nie kojarzy się z luksusem, może stworzyć auto, które śmiało mogłoby zawalczyć z klasą premium. Wyposażenie tego samochodu robi wrażenie.
Przed kierowcą znajduje się sporych rozmiarów ekran, a właściwie dwa ekrany, pod jedną taflą szkła. Hyundai wykorzystał dobrze znaną kierownicę z innych modeli elektrycznych, na której umieszczono sporo fizycznych przycisków. Zresztą jest ich więcej, gdyż pod ekranem głównym również je zainstalowano. Chociaż do obsługi klimatyzacji i nawiewów uświadczymy dotykowych ikon. Nie zmienia to jednak faktu, że obsługa jest łatwa i nie trzeba wszystkiego szukać na ekranie.
Nie rozumiem tylko, po co Hyundai wykorzystał na desce rozdzielczej materiał, który przypomną kamień pomnikowy. O wiele przytulniej byłoby, gdyby w tym miejscu wykorzystano nawet imitację drewna.
Po prawej i lewej stronie mamy dwa dodatkowe ekrany, które wyświetlają obraz z kamer zewnętrznych. Podobnie jak w przypadku lusterka wstecznego, które również może pokazywać obraz z tylnej kamery.
Podłokietnik, a właściwie cała konsola się przesuwa, dzięki czemu możemy z przodu mieć przejście do pasażera lub mieć zabudowaną przestrzeń. Konsola również skrywa w sobie panel do obsługi klimatyzacji oraz podgrzewania/wentylowania tylnych foteli.
Kabina ma układ 2+2+2, a ponieważ samochód jest długi, to osoby z ostatniego rzędu mogłyby mieć problem, żeby nas usłyszeć (chociaż mówimy o elektryku, gdzie jedynym zakłóceniem akustycznym jest szum wiatru i toczenie się kół). Jak Hyundai rozwiązał ten problem? Otóż za pomocą mikrofonów i głośników.
Po wciśnięciu jednego przycisku na kierownicy uruchamiamy cały system interkomu, dzięki czemu możemy się porozumiewać. Co prawda jakość nie jest zachwycająca, ale zdecydowanie lepiej usłyszymy naszych współtowarzyszy współpracy.
To nie koniec luksusów. Dwa tylne fotele mogą się rozłączyć automatycznie i mamy pozycję półleżącą. Co prawda nie ma masażu (tego zaszczytu doznaje tylko kierowca), to i tak jest przyjemnie. Oczywiście wtedy nikt nie może siedzieć w trzecim rzędzie, gdyż w innym przypadku zgnieciemy im nogi.
Materiały wykorzystane w Ioniqu 9 są przyjemne w dotyku. I chociaż wiemy, że nie jest to prawdziwa skóra, to i tak jest przyjemna w dotyku. Z kolei pojemność tylnego bagażnika wynosi 338-2419 litrów, a przedniego 52 l (w wersji bez napędu na wszystkie koła wynosi aż 88 l).
Wnętrze Hyundaia Ioniq 9 potrafi zachwycić poziomem wykonania. Co prawda ekrany, zamiast lusterek mogą być problematyczne, ale po dłuższej chwili spokojnie możemy z nimi jeździć. Możemy powiedzieć, że ta dziewczyna, ma atrakcyjne wnętrze. Jednak chwila, jeszcze nie przeszliśmy do pierwszej randki. Trzeba wybrać się na kolację i przekonamy się, ile jest w stanie zjeść.
Pod całym tym blichtrem Hyundai skrywa naprawdę dużą baterię, gdyż jej pojemność wynosi aż 110 kWh. Można ją ładować z mocą maksymalna wynosząca 350 kW, co skutkuje naładowaniem baterii w 24 min. Robi wrażenie.
Sam podczas ładowania auta od około 30 do niemal 100 proc. potrzebowałem na ładowarce 200 kW około 40 minut. Prędkość maksymalna ładowania wyniosła 157 kW. Ioniq 9 posiada system przygotowywania baterii do ładowania, więc po wybraniu ładowarki w fabrycznej nawigacji, po podjechaniu proces ładowania trwał krócej.
Zasięg auta według danych producenta powinien wynosić około 600 km, ale w praktyce miałem około 400 km zasięgu. I to w trybie Eco.
SUV dysponuje mocą 435 KM i 700 Nm momentu obrotowego. Podczas ruszania czuć te wartości. Nawet w trybie Normal, gdyż dosłownie wbija nas w fotel (który mógłby być trochę szerszy). W trybie Eco natomiast poruszamy się bardzo spokojnie. Nadal szybciej rusza niż zwykła spalinówka, ale nie jest to tak nagłe.
Prędkość maksymalna wynosi 200 km/h, a sprint od 0 do 100 km/h wynosi 5,2 s. To imponujący wynik, gdyż Ioniq 9 waży niemal 3 tony (2610 kg masy własnej). I tak dochodzimy do konsumpcji – producent podaje 20,6 kWh/100 km. Teraz włóżcie między bajki tę wartość.
Ioniq 9 jest jak stereotypowa tinderówka, która idzie z nami na randkę do knajpy. Zdjęcie pokazywało lekko inną osobę, rozmowa się klei, życie wewnętrzne może zatem przypaść nam do gustu, ale ewidentnie przyszła na spotkanie, aby najeść się na nasz koszt i później zniknie z naszego życia. Otóż Hyundai zużywa 26-30 kWh/100 km. A mówimy tutaj o jeździe na trybie Eco, spokojnie, bez nagłych przyspieszeń ze stałą prędkością.
Bateria jest drenowana niczym drink za drinkiem w knajpie, gdzie zabraliśmy naszą randkę. To wyższy poziom zużycia energii.
A jak sama jazda? Otóż układ kierowniczy jest bardzo responsywny – mamy lekki opór na kierownicy i czujemy, co się dzieje z naszymi kołami. Zawieszenie jest miękkie, ale w zakrętach nie przechyla się auto, jak to ma miejsce w przypadku SUV-ów.
Manewrowanie jest jednak utrudnione przez kamery. Trudno wyczuć, czy zaraz uderzymy w słupek lub w inne auto, przez co zostawiamy sobie duży margines. Efekt jest taki, że manewr, który byśmy wykonali w innym aucie na dwa trzy ruchy, tutaj wykonujemy na pięć lub nawet sześć. Sama zmiana pasa nie jest już takim problemem.
Siedzenia mogłyby być wygodniejsze, a widoczność również pozostawia wiele do życzenia. Całe szczęście kamery prezentują sobą wysoką jakość, dzięki czemu nie musimy się zastanawiać, czy to, co widzimy na ekranie to dziecko, piec czy może pieniek.
Nie będę ukrywać, że przyjemnie mi się podróżowało Ioniqiem 9. To naprawdę przyjemne auto, a co najważniejsze czułem się pewnie, siedząc za kierownicą. Wysoka kultura jazdy, napęd na wszystkie koła, cisza w kabinie sprawiały, że podróż tym koreańskim SUV-em była powiedziałbym relaksująca.
Hyundai Ioniq 9 Calligraphy Relax AWD Performance to przykład na to, że firma budżetowa może stworzyć wyjątkowe auto. Jednak ta wyjątkowość ma swoją cenę. Cena podstawowa modelu to 394 900 zł, a model testowany przeze mnie to wydatek 405 910 zł. Za Hyundaia? To chyba jakiś żart.
Zdaję sobie sprawę, że mówimy o dużym samochodzie, w dodatku elektrycznym, ale cena nie jest adekwatna do segmentu, w którym występuje producent. Auto powinno z tym wyposażeniem w moim odczuciu kosztować co najmniej o 100 tys. zł mniej.
Mamy zatem stereotypową tinderówkę. Jest droga w utrzymaniu, ale chociaż miło się z nią rozmawia. Czy chciałbym z kimś takim związać się na dłużej? Wszystko zależy od tego, jak zachowywałaby się później w relacji. Dałbym szansę, ale musiałyby się zmienić kluczowe warunki relacji. I tak samo jest z Ioniqiem 9. Podoba mi się, ale musiałby się zmienić, aby był atrakcyjniejszy dla mnie.
Samochód udostępniła do testu firma Hyundai Motor Poland Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.