Mazda MX-5 1.5: ten samochód chciał mnie wykończyć. Ale czy to jedyna jego zaleta?

Mówi się, że mała Mazda MX-5 jest matką wszystkich roadsterów. Wiele osób zachwyca się tym modelem, więc wodzony ciekawością, chciałem na własnej skórze przekonać się o tym, czy Mazda stworzyła wzorcowego roadstera? Jazdę nim zapamiętam na długo.
Mazda MX-5 1.5
Konrad Grobel

W swoim życiu miałem okazję prowadzić wiele różnych pojazdów, zarówno tych z górnej półki, jak i tych dla zwykłych śmiertelników. Zarówno w jednej, jak i drugiej grupie znalazłem egzemplarze, które zachwyciły mnie, a także takie, o których wolałbym zapomnieć. Rzadko jednak ma się okazje dotknąć legendy, a przynajmniej legendy, którą wiele osób tak nazywa. Chodzi mi o Mazdę MX-5, która, chociaż nie jest pierwszym, ani nawet ostatnim roadsterem na rynku, to przez wiele osób określana jest mianem auta wzorcowego dla tej grupy pojazdów. Wreszcie miałem okazję usiąść za kierownicą tego małego autka, a jakie ono jest w moim odczuciu, przeczytacie poniżej.

Zobacz wideo Odnowiona Mazda CX-60. Tak robi się SUV-a w 2025 r.

Mazda MX-5 1.5: mały rekin

O Maździe MX-5 słyszałem od lat i nie raz natknąłem się na nią na ulicy. Zawsze traktowałem ją jako interesujący pojazd, a jako miłośnik kabrioletów i roadsterów, nawet doceniałem ją za zwartą konstrukcję. Sam posiadając swego czasu BMW Z4 drugiej generacji, byłem ciekaw, jaka jest Mazda, o której tyle słyszałem od kolegów po fachu i od miłośników tego modelu. Wszyscy powtarzali mi: musisz się nią przejechać i zrozumiesz, że nigdy nie prowadziłeś tak genialnego samochodu. Wreszcie udało im się mnie namówić i miałem okazję zasiąść za kierownicą czarnej strzały z materiałowym dachem w wielbłądzim kolorze.

Jako osoba mierząca 1,80 m byłem dosyć sceptycznie nastawiony do gabarytów tego pojazdu. Bowiem Mazda ma następujące wymiary: 3915 mm długości, 1735 mm szerokości, 1225 mm wysokości oraz 2310 mm rozstawu osi. Nie byłem zbytnio przekonany do tego samochodu, ale trzeba przyznać, że jego przód zachęcał do zajęcia miejsca za kierownicą. Wąskie światła, dosyć spory grill w stosunku do gabarytów pojazdu przypominał rekina z otwartą paszczą. Całość uzupełniały wloty powietrza niczym skrzela. Miało to swoją harmonię i zadziorny charakter, przez co zaczynałem rozumieć osoby, które rozpływały się nad MX-5-ką. Sama maska nie była długa, bo i samochód jak już ustaliliśmy, nie był znacznych rozmiarów.

Z profilu ten samochód zdecydowanie lepiej wygląda z otwartym dachem niż z założonym. Zresztą pod każdym kątem zdecydowanie lepiej wygląda. Dostrzeżemy również 16-calowe felgi. Są jednak dwie rzeczy, które przeszkadzały mi przy tym modelu. Pierwsza z nich to wielkie dziury w nadwoziu, tam, gdzie chowamy dach. Spokojnie nie raz i nie dwa coś wam tam wpadnie. Drugi element to szpicruta w tylnej części pojazdu, czyli klasyczna antena. Rozumiem, że auto ma już dobrych kilka lat na karku – dokładniej 10 lat, gdyż model zaprezentowano w 2014 roku, a produkcja ruszyła w 2015. I niestety widać, że czas niezbyt dobrze obszedł się z nadwoziem. Nie mówię, że jest złe, po prostu odstaje nawet od rodziny Mazdy. Mówi się, że dobrego konia się nie zmienia, ale tego należy odstawić na godną emeryturę, a nie kazać mu jeszcze biec w wyścigach. Chociaż z drugiej strony, konkurencji obecnie nie ma żadnej. W szczególności za taką cenę (cena podstawowej MX-5-ki zaczyna się od około 140 tys. zł).

Mazda MX-5 1.5
Mazda MX-5 1.5Konrad Grobel

Przejdźmy jednak do tylnej części pojazdu. Nie jest to może najnowszy trend w projektowaniu, ale chociażby z okazji liftingu, projektanci nie próbowali na siłę wcisnąć paska świetlnego. Są dwa osobne światła podzielone na dwa segmenty – kółko i strzała odchodząca od niego. Pod zderzakiem natomiast mamy dwie końcówki rur wydechowych. Podobał mi się taki detal jak wklęśnięta linia na łączeniu bagażnika ze zderzakiem. Natomiast klapka od baku zamyka się i otwiera, jak w starych radzieckich pojazdach. ŁUP! I mamy zamknięty bak. ZGRZYT i otwieramy. Zero w tym finezji, chociaż auto co innego sugeruje.

Mazda MX-5 pod względem wyglądu może nadal zachwycać, ale zdecydowanie coraz więcej osób będzie zdziwionych, że ten model jeszcze żyje. Małe gabaryty tak samo są zaletą, jak i wadą, a żeby uświadomić wam, jak jest to niskie auto, to przywołam taki obraz: stojąc w korku, obok mnie stał Range Rover… czubek mojej głowy nawet nie był w połowie jego drzwi. Każdy kierowca patrzył na mnie z wyższością. To nie jest auto dla ludzi z kompleksami, przynajmniej jeśli chodzi o wzrost.

Mazda MX-5 1.5: bulwa, mdłości i inne dolegliwości

Wejdźmy do środka. I muszę przyznać, że jest to wyczyn. Gabaryty sprawiają, że najwygodniej wchodzi się do kabiny, gdy auto ma schowany dach. Trzeba się wcisnąć na małe siedzenia, a następnie ustawić fotel tak, żeby było nam wygodnie w skali fakira od 0 do 10. Wnętrze jest mikroskopijne.

Zamknięty dach powoduje, że człowiek czuje się jak w pułapce. Już wiem, jak czują się dzikie zwierzęta w klatce. Pomijam już fakt, że albo mamy miejsce na nogi, albo niszczymy sobie kręgosłup poprzez siedzenie na sztywno. Przestrzeń na stopy? Zapomnijcie, osoby z szerszymi butami będą cały czas deptać je sobie, a trzeba zaznaczyć, że Mazda oferuje ten model tylko z manualną skrzynią biegów, więc przestrzeni jest na milimetry.

Klasyczne zegary fizyczne, niski ekran główny (ale można na nim wyświetlać Apple CarPlay i Android Auto bezprzewodowo), ręczny hamulec i dźwignia zmiany biegów zajmują całą przestrzeń. To kwintesencja starej motoryzacji. Tyle ile jest tutaj pokręteł i przycisków, nie znajdziecie w żadnym nowym samochodzie, gdzie dominują ekrany. To akurat w moim odczuciu zaleta, gdyż po krótkiej jeździe mogłem obsługiwać auto bez patrzenia, gdzie ląduje moja ręka. W podłokietniku natomiast zmieściła mi się jedynie paczka chusteczek.

Ładowanie indukcyjne? Nie ma. Schowek przed pasażerem? Nie ma. Jest za to uchwyt na kubek dla niego, a drugi, dla kierowcy znajduje się za fotelem. Poważnie, żeby wziąć napój, muszę się odwrócić i sięgnąć lewą ręką, przez co nie widzę drogi. Tam też, pomiędzy siedzeniami znajduje się mikroskopijny schowek.

Kolejną wadą jest bulwa na podłodze po stronie pasażera. Schowano tam część oprzyrządowania. Efekt? Pasażer nie może wygodnie siedzieć, bo nie ma miejsca na nogi. Jednak największą wadą tego auta jest to, co wywołuje u jadących – mdłości. Co ciekawe, tylko przy zamkniętym dachu. Nie mam klaustrofobii, ale było to nieprzyjemne doznanie, które złapało mnie kilkukrotnie i to na krótkich odcinkach drogi.

Mazda MX-5 1.5
Mazda MX-5 1.5Konrad Grobel

Zalety? Dźwignia zmiany biegów praktycznie cała mieści się w dłoni i dobrze leży, siedzenia są wygodne, gdyby nie ta przestrzeń, zegary są czytelne, a system jest intuicyjny. Tyle widzę zalet. Bo nawet bagażnik to raczej ponury żart. Jeden plecak, mała reklamówka z zakupami i koniec przestrzeni.

Wnętrze Mazdy to taki typowy Love/Hate situation. Z jednej strony wykonanie jest zadowalające, powrót do przeszłości fizycznych przełączników jest oczyszczający, ale wiele elementów tutaj po prostu nie działa, przynajmniej dla osoby o moim wzroście. Mdłości w trakcie jazdy zdecydowanie nie pomagają przekonać się do tego modelu. Po prostu marzyłem, aby wyjść z niego i więcej nie jeździć, to była udręka i miałem wrażenie, że MX-5-ka chce mnie autentycznie zabić, wykończyć, pogryźć i wypluć w takim stanie, żebym mógł wrócić i dalej jechać.

Sytuacja zmienia się, gdy otwieramy dach. Ręcznie. Wtedy jazda jest o wiele przyjemniejsza, chociaż wieje. I to bardzo. Pozbywamy się jednak klaustrofobicznego wrażenia i jazda zaczyna sprawiać przyjemność. Nawet nie przeszkadzają niektóre nietrafione rozwiązania. Tak jakby auto przetransformowało się z kompletnego niewypału w coś, co ma niesamowity potencjał. Tak niewiele trzeba zrobić, aby tak wiele zmienić.

Mazda MX-5 1.5: jazda gokartem

Wiemy już, że z zewnątrz Mazda MX-5 może się podobać, chociaż jest przykryta lekkim kurzem historii, wnętrze chciało mnie wykończyć i nie jest przeznaczona dla kogokolwiek, kto ma wzrost kwalifikujący do miana wysokiego oraz gdy zdejmie się dach, auto potrafi zmieniać się od katastrofy, do względnie przyjemnego, od którego nie chce się wymiotować.

A jak się prowadzi? Otóż pod maską jak łatwo się domyślić po tytlu i śródtytułach znajduje się silnik 1.5 l, który generuje 132 KM i 152 Nm momentu obrotowego. Niezbyt dużo prawda? Weźmy jednak pod uwagę, że masa własna auta to zaledwie 1003 kg. To tak, jakby silnik odrzutowy przyczepić do myszy i powiedzieć jej, że teraz będzie motomyszą z Marsa, która ma odprawiać fikołki godne Toma Cruise’a w Top Gun. Całe to dobrodziejstwo inwentarza ląduje na tylnych kołach za pośrednictwem 6-biegowej manualnej skrzyni biegów. Co prawda jej obsługa jest taka, jakby kręciło się patykiem w zastygającym betonie, a przełożenia są krótkie jak spódniczka mini 17-latki, która idzie do klubu z fałszywym dowodem tożsamości. Są bardzo krótkie.

Niestety przyspieszenie nie zachwyca, gdyż od 0 do 100 km/h MX-5-ka potrzebuje aż 8,3 s. Nie jest to jednak ważne, gdyż przy otwartym dachu, niskim dźwięku z wydechu czujemy, jakbyśmy jechali 150 km/h, a poruszamy się 80 km/h. To czysta przyjemność.

Mazda MX-5 1.5
Mazda MX-5 1.5Konrad Grobel

Zawieszenie jest twarde i rzeczywiście może to być problem dla delikatnych osób. Dla starszych osób, które szukają komfortu, zdecydowanie ten samochód nie będzie pasował. Jeszcze dysk albo biodro im wyskoczy. Sam miałem czasem dosyć jazdy po nierównościach. Jednak nie zmienia to faktu, że auto trzyma się idealnie drogi. Wszystko dzięki niskiej pozycji i krótkiemu rozstawu osi, a także naprawdę dobremu rozkładowi masy. Można z prędkością ponad 100 km/h wjechać w zakręt i czujemy się pewnie, czujemy, że panujemy nad maszyną, przy niższych prędkościach udaje się nawet wprowadzić w delikatny poślizg i bezproblemowo je wyciągniemy. Czysta zabawa, wręcz gokartowa jazda. MINI może przy tym się schować. Chyba że odmiana John Cooper Works.

W Maździe MX-5 bawiłem się bardzo dobrze, poza momentami, gdy czułem mdłości. Niestety ich było więcej i chciałem zostawić auto na poboczu i dojść do celu podróży na własnych nogach. Jakby tego było mało, ciągłe zmienianie biegów spowodowało, że kolano kompletnie mi wysiadło.

Mazda MX-5 1.5: podsumowanie

No właśnie, jak podsumować ten samochód? Wiem, że wiele słów, które powyżej napisałem, spowodują, że fani MX-5 będą chcieli mnie przekląć do piątego pokolenia wstecz. Liczę się z tym, ale prawda jest taka, że ten samochód chciał mnie wykończyć. Byłem nim zmęczony, miał momenty, jak w wykwintnej restauracji. Ujmę to tak: Mazda MX-5 jest jak podrzędny bar, który znany jest z jednej potrawy, po którą przyjeżdżają nawet z drugiego końca miasta. Po innych pozycjach w menu mamy problemy z brzuchem i mówimy sobie, że nigdy więcej nie pojedziemy tam, ale po kilku tygodniach znowu stoimy w progu i chcemy spróbować to samo, bo może mieliśmy zły dzień. To urocze autko, które można pokochać, ale nie wszystkim będzie pasować. Zmierzyłem się z jego legendą i jestem za to wdzięczny, będę wspominał długo te dobre i te złe chwile, ile dała radości podczas jazdy bez dachu (który chyba jest tylko po to, aby nie kurzyło się w kabinie, bo jazda z nim to czysta męczarnia) i jak łatwo było go prowadzić. Czekam jednak na kolejną generację, gdyż ten samochód ma potencjał, chciałbym po prostu, żeby był jeszcze lepszy. Lepszy dla mnie.

Więcej o: