Dla formalności: litera "A" w nazwie Volvo oznacza aerodynamiczność. Hahaha… Skoro mamy ten stary żart już za sobą, to możemy przejść do testu najmniejszego SUV-a w ofercie szwedzkiego producenta. Auto jest miękką hybrydą, ale pod maską ma słuszną liczbę koni pomimo swoich gabarytów. To po macoszemu potraktowany model, który na tle szerokiej gamy elektryków, które wprowadził szwedzki producent, wydaje się wręcz archaiczny. Co więcej, w dalszym ciągu nie przeszedł liftingu jak XC90 czy nadchodzący dla XC60.
Pamiętam jak w 2017 roku, premierę miało Volvo XC40. Cóż to była za nowość. Producent, który posiadał w swojej ofercie dużego SUV-a XC90 i bardziej miejskiego XC60, a także podwyższane kombi XC70, chciał stworzyć auto przeznaczone dla młodszych odbiorców. Pamiętam nawet te reklamy, gdzie chwalono się, jak rodzic może udostępnić dostęp do auta swojemu dziecku.
Lata jednak mijają, XC90 przeszło kolejny lifting, XC60 jest jednym z najlepiej sprzedających się aut segmentu premium, a XC70 przestało istnieć. Na posterunku pozostał jedynie szkrab XC40, które od czasów swojego wprowadzenia niewiele się zmienił.
Dla formalności przypomnijmy sobie wymiary tego małego SUV-a: 4440 mm długości, 1873 mm szerokości, 1652 mm wysokości i 2702 mm rozstawu osi. Umówmy się, to jest małe auto jak na dzisiejsze standardy, ale może to być jego zaleta. Kobiety widząc jego, mogłyby się nad nim zachwycać, że jest taki mały i słodki jak kociak. Niestety testowany model miał… dosyć specyficzny kolor nadwozia Sand Dune, który kosztuje w konfiguratorze 3499 zł. Jeśli wybierzecie go, to z całą pewnością zgubicie go w okolicach plaży.
Szkoda, że tak jest, bo samo auto, pomimo już dobrych kilku lat na motoryzacyjnym karku nadal może przyciągnąć uwagę. Testowany model wyróżniał się zintegrowanym stopniem bocznym (5800 zł), spojlerem dachowym w kolorze czarnym (2090 zł) i hakiem składanym (5999 zł). Całość uzupełniały 21-calowe felgi, których koszt wynosi 5899 zł. W tym przypadku Volvo chciało podkreślić terenowy rodowód modelu? Tylko po co to wszystko, skoro terenowe szlaki najlepiej ten samochód widzi z asfaltowej drogi.
Niemniej XC40 nadal potrafi zachwycić detalami. Przykładowo światła, te sławne już młoty Thora nadal robią wrażenie, chociaż starsi bracia mają zaktualizowaną wersję. Nie mówiąc już o elektrycznym rodzeństwie. Interesującym detalem jest także sześciokątne wgłębienie, które rozchodzi się na obydwie pary drzwi. Detal, który nadaje charakteru temu małemu autku.
Czy we wnętrzu jest coś, co mnie zaskoczyło po tylu latach? Otóż jest kilka elementów, które nie dają mi spokoju i pytam się, po co oraz dlaczego?
Po pierwsze, to co mnie zaskoczyło, to fakt, że na wypełnieniach drzwi znajdziemy wykładzinę. Do tego jasną. Rozumiem chęć wyróżnienia się, ale wykładzina? Nie jest ani przyjemna w dotyku, ani praktyczna, gdyż widzę te brudne ślady po dłoniach, butach czy napojach, które się rozleją, a jeszcze nie doszedłem do zapachów.
Co więcej, widać, że mamy do czynienia z autem leciwym. System, chociażby nie obsługuje Apple CarPlay bezprzewodowo, ale z drugiej strony nie jest to problem. Połączenie bluetooth jest stabilne, a zintegrowane usługi Google, w tym mapy wystarczają. Jednakże, chociaż po tym fakcie widać, że auto swoją świeżość przeżyło dawno temu.
Cóż więcej? Ekran główny jest czytelny, podobnie zresztą jak ten za kierownicą. Ekran główny do tego wyświetla informacje, które bardzo mi się podobają. Otóż nie informuje jedynie o tym, że na dworze czy w kabinie mamy dobrą, średnią czy złą jakość powietrza. Tutaj mamy jeszcze informacje dotyczące, jakie akurat drzewa, trawy czy byliny kwitną i jakie jest stężenie poza kabiną. Idealne auto dla alergików. Oho! Leszczyna pyli, trzeba wziąć lek przeciwalergiczny! – tak można reagować, gdy sprawdzi się informacje na ekranie głównym.
Kolejna sprawa to przestrzeń na nogi. Jest jej po prostu za mało. O ile od pasa w górę mamy niczym w salonie, o tyle nasze nogi mają tyle miejsca, żeby siebie nie deptać. Zdecydowanie za ciasno.
Siedzenia są komfortowe, ale mają jeden mankament, o czym za chwilę. Do tego konsola centralna stwarza wrażenie, jakby nie była dokończona. Z kolei kierownica jest bardzo prosta, a plastiki na niej wykorzystane troszkę odstają od dzisiejszych standardów estetycznych, ale wydają się solidne.
Tylna kanapa nie ma niczego interesującego, ale znajdziemy tam wystarczająco dużo miejsca na głowę. Przestrzeń bagażowa wynosi 443-1432 l. Nie ma problemu, aby zapakować więcej pakunków, np. na wakacje.
Ogólnie wnętrze widać, że pochodzi z poprzedniej epoki projektowania Volvo. Niemniej, w dalszym ciągu zachwyca trwałością i w pewnym sensie świeżością. Ta iluzja zniknie dopiero wtedy, gdy spojrzymy do wnętrza zaktualizowanych lub nowych innych modeli tego producenta.
A jak sprawa się ma w kwestii jazdy? XC40 jest wygodnym autem. Może nie luksusowo komfortowym, ale jest to jazda na tyle zadowalająca, że nie czujemy, jakbyśmy jechali na starym, schorowanym osiołku.
Pod maską skrywa się 2-litrowy silnik z turbodoładowaniem. Generuje on moc 197 KM i 300 Nm momentu obrotowego. Wszystko to jest przekazywane na przednie koła za pośrednictwem automatycznej skrzyni biegów. Silnik jest wspomagany jednostką elektryczną, która wytwarza 14 KM. Trudno jednak wychwycić moment kiedy się włącza. Prędkość maksymalna wynosi 180 km/h, a od 0 do 100 km/h auto rozpędza się w 7,6 s.
Co ciekawe, testowany model XC40 nie posiadał trybów jazdy innych niż domyślny oraz off-road. Po co w aucie o tych gabarytach i napędzie na przód tryb off-road? Trudno powiedzieć. Twórcy chyba tak samo nie wiedzieli, dlatego, żeby znaleźć przełącznik na ekranie głównym, trzeba się dobrze wczytać w ustawienia samochodu.
Małe Volvo waży jedynie 1688 kg. Teraz połączcie to z mocą wynosząca niemal 200 KM. Widzicie, o co mi chodzi? Jest to porządny zastrzyk, który sprawia, że auto jak pchła przeskakuje to tu to tam i nie męczy się przy tym. Co jednak gorsze, siedzenia z jednej strony są bardzo komfortowe na krótkie podróże, o tyle na dłuższą jazdę mogą być problematyczne. Jest z nimi jeszcze jeden mankament. Jaki? Nie mają trzymania bocznego. Dokładnie. Auto, które potrafi przeskakiwać pomiędzy pasami, nie ma żadnego zabezpieczenia, które trzymałoby kierowcę w fotelu. Efekt tego jest taki, że w zakrętach nie czułem się bezpiecznie, a nawet miałem wrażenie, że XC40 nie za bardzo ma ochotę trzymać się drogi, przez co szybko reagowałem hamulcem, aby wytracić prędkość.
Nie myślcie jednak, że jest to złe auto. Absolutnie tak nie jest. Po prostu najmocniejsza wersja silnikowa jest zdecydowanie za mocna jak na takiego szkraba. To tak jakby do małego kociaka podłączyć rakietę ziemia-powietrze. Jednak na miejskie realia, auto sprawdzi się znakomicie. Widoczność jest w porządku, a jego kompaktowe gabaryty pozwalają na to, że wszędzie się zmieści.
Volvo XC40 B4, jest słodkim autem, które ma o wiele za dużą moc, a do tego widać na nim, że czas nie obszedł się z nim łaskawie. Niemniej nadal może się podobać i zachwycać. Dla młodych małżeństw czy dla osób z bardzo małymi dziećmi może okazać się idealny. Nie jestem jednak pewien co do pierwotnej grupy docelowej – młodzi dorośli? Takie osoby raczej nie będą mogły sobie pozwolić na tego typu auto bez wsparcia rodziców. Co prawda najtańsza odmiana modelu, czyli Esstential zaczyna się od 176.900 zł, ale wariant Core dopiero posiada tę wersję silnikową i jego cena zaczyna się od 218.687 zł. Sporo jak za auto, które najlepsze lata najprawdopodobniej ma za sobą.
Czy bym wybrał to auto dla siebie? Nie, ale spotkałem się z wieloma głosami, głównie ze strony kobiet, że taki samochód całkowicie by im wystarczał na jazdę po mieście czy na bliższe wyjazdy za miasto. Ma dużo przestrzeni wewnątrz, dobre audio Harman Kardon, drewniane wykończenie również sprawia wrażenie świeżego, a siedzenia mają przyjemną skórę. Oczywiście posiada kilka mankamentów, ale są to raczej detale, które nie odbijają się na całym samochodzie. Gdyby tylko nie ta cena, to byłby wymarzonym autem dla wielu osób.
Samochód udostępniła do testu firma Volvo Car Poland Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.