Są połączenia, które nie grają dobrze. Jakie? Na przykład mleko i śliwki, alkohol i prowadzenie samochodów, ja i moje byłe związki (z całym szacunkiem do moich byłych partnerek). Po prostu są rzeczy, które już od samego początku są skazane na porażkę, chociaż bardzo się staramy, aby było inaczej.
Z tego powodu podchodziłem dosyć sceptycznie do idei połączenia pickupa z namiotem dachowym, w szczególności na początku października, gdy noce już tak nie rozpieszczają jak, chociażby na początku września. I wtedy los chciał ze mnie zadrwić i skierował na moją drogę właśnie takie połączenie. Muszę przyznać, że nie byle jakie, bo miałem sprawdzić, jak funkcjonuje się, gdy mamy duet w postaci Forda Rangera Wildtraka i namiot dachowy Thule Widesky.
Przyznam z ręką na sercu, że nie wierzyłem w to połączenie. Muszę oddać jednak honor, że na papierze wyglądało to dobrze. Cóż ma większy ładunek przygodowy niż auto przeznaczone w teren i namiot dachowy? Może tylko… w sumie nie wiem, ale z całą pewnością, ktoś znalazłby takie połączenie.
Pickup jako typ samochodu, jest jednym z moich ulubionych i zawsze będę go bronił, że jest w stanie zastąpić wiele innych samochodów. Dlatego byłem mocno rozczarowany, gdy okazało się, że mój wściekle żółty Ranger, ma specjalną zabudowę przestrzeni bagażowej, powszechnie zwaną per paką. Co więcej, odmiana, która trafiła w moje ręce, posiadała napęd hybrydowy typu plug-in. Połączenie, którego nie spodziewałem się. Szczerze mówiąc, liczyłem, że namiot Thule zamontowany będzie na odmianie Raptor. Trzeba jednak grać takimi kartami, jakie otrzymało się od losu.
Co się tyczy namiotu, to na dachu wspomnianego auto znalazła się kostka, którą zamontowano na relingach. Niepozorna, kwadratowa, z ostrymi krawędziami i czterema zapięciami. Kostka, która, jak przypuszczałem, będzie sprawiać mi problemy podczas jazdy. Głównie ze względu na jej kanciastość i antyaerodynamiczność. Wymiary namiotu, gdy jest złożony to 210x140x20 cm, a jego waga wynosi 67 kg. Minimalny rozstaw belek bagażnika to 70 cm.
Zestaw, który stał przede mną, miał jednak coś w sobie. Ranger z zabudową i wspomniany, wtedy jeszcze złożony namiot budziły respekt. Do tego należy wspomnieć o terenowych oponach i mamy przepis na pojazd, którym dojadę wszędzie, prześpię się i będę mógł ruszyć dalej na bezdroża.
Czarno-żółte nadwozie może nie budziło takiego respektu, jak powinno, przez samo zestawienie kolorystyczne, ale w połączeniu z wcześniej wspomnianymi kołami, pionowym grillem, dużymi lusterkami bocznymi i światłami oraz wielkim napisem Ranger na klapie paki, miało się wrażenie, że jest to właściwy pojazd do takich eskapad. Do tego jeszcze nie mogę zapomnieć, żeby wspomnieć o czarnych stopniach, które ułatwiają nie tylko wchodzenie do kabiny, ale również przy rozkładaniu namiotu.
Powiem szczerze, że nawet wspomniana zabudowa po chwili przestała mnie drażnić. Chociaż nie wiem, po co ktoś, kto kupuje pickupa, decyduje się na ten element? Jakbym chciał mieć bagażnik, to kupiłbym SUV-a.
Auto plus namiot dachowy prezentowały się zacnie. Co prawda, wolałbym, żeby namiot miał bardziej opływową formę, ale połączenie to było idealne. Proste, surowe, ale idealne.
Mając takie auto z takim wyposażeniem, kierunek mógł być tylko jeden – południe naszego kraju. Jesień właśnie odznaczała się coraz bardziej, a jak wiadomo, nawet niższe góry o tej porze roku wydają się jeszcze bardziej magiczne niż zazwyczaj. Zatem właśnie tam się udałem.
I tutaj chciałbym zaznaczyć, że wybrałem się w okolice Nowego Sącza, a nie do stolicy polskich Tatr. Tamten region, który również ma swój urok, i tak mniej mnie interesuje niż bardziej dostępny Beskid Niski.
Po drodze miałem okazję podróżować po różnego typu drogach. Przyznam się bez bicia, że najbardziej obawiałem się trasy szybkiego ruchu. Dlaczego? Ze względu na hałas. Po pierwsze opony terenowe nie należą do najcichszych, ale również mało aerodynamiczny namiot dachowy dodawał swoje decybele. Trudno mi wskazać czy to zasługa wygłuszenia auta, czy też konstrukcji namiotu, ale w kabinie było wyjątkowo cicho. Oczywiście nie znaczy to, że było bardzo cicho, gdyż wspomniany namiot rzeczywiście podbijał szum, ale i tak dało się normalnie rozmawiać bez podnoszenia głosu.
Wnętrze Forda wydaje mi się najbardziej cywilizowane z obecnie dostępnych pickupów. Wiadomo, że jest to auto bardziej skierowane dla osób wykonujących pracę w takich dziedzinach jak rolnictwo czy budownictwo, ale Ranger ma naprawdę cywilizowaną przestrzeń.
Uchwyty na kubki wysuwają się po obu stronach deski rozdzielczej i stanowią uzupełnienie dla tych na konsoli środkowej. Przed pasażerem znajdują się dwa schowki, a ekran główny i cyfrowy zestaw wskaźników są czytelne, intuicyjne oraz proste w obsłudze. Również wybierak trybów jazdy oraz przyciski odpowiedzialne za wybór napędu nie stanowią problemu i są idealnie umiejscowione.
Tylna kanapa raczej pełni rolę dodatkowej przestrzeni bagażowej. Muszę jednak w tym miejscu zaznaczyć, że kanapa niczym nie odbiega komfortem od przednich siedzeń. Mamy też dużo miejsca nad głową oraz na nogi.
Wnętrze jest naprawdę dobrze przemyślane. Podoba mi się design, to, że pomimo tego, że głównie dominuje czerń, to nie czułem się, jakbym siedział w trumnie. Napis Wildtrak na desce rozdzielczej jest jednak trochę krzywdzący dla tego modelu, gdyż nie jest taki wild, jest raczej udomowiony. Wild jednak odnosi się do jego właściwości terenowych.
Zaraz za kabiną mamy natomiast pakę, która przez swoją nadbudowę traci sens. Oczywiście, zyskujemy duży i pojemny bagażnik, ale jest na tyle głęboki, że trudno mi było wyciągnąć rzeczy z jego końca. Co więcej, przestrzeń bagażowa była wyposażona w przegrodę, przez co zmuszony byłem wejść tam na czworaka i wyciągać rzeczy. Na plastikowym wykończeniu nie było to łatwe, a nawet bolesne. Niestety nie mogłem się wyprostować.
Aby dostać się na pakę, mogłem skorzystać z dwóch stopni, które wkomponowane były w tylny zderzak. Na samej pace natomiast producent umieścił dwie wtyczki, które w założeniu służą do zasilania zewnętrznych urządzeń budowlanych, ale w moim przypadku mogłem podłączyć kawiarkę lub dzbanek i na miejscu zagotować sobie kawę, lub herbatę.
Po zjechaniu z trasy szybkiego ruchu wjechałem na kręte drogi wojewódzkie i gminne. Zanim jednak to zrobiłem, zastanawiałem się, czy namiot nie będzie powodował dodatkowych przechyłów ze względu na wyżej umiejscowiony środek ciężkości. Jak się okazało później w praktyce, nie było nawet mowy o takiej niedogodności.
Auto z namiotem pruło przed siebie, tak lekko jakby wiatr kołysał źdźbłami traw. Duża w tym zasługa hybrydowego układu plug-in, który w sumie dysponował 281 KM mocy. Zestaw ten wyposażony był w akumulator o pojemności 11,8 kWh, który gwarantował do około 40 km zasięgu wyłącznie na napędzie elektrycznym. Lecz to, co najbardziej liczy się w autach terenowych, to nie konie mechaniczne (chociaż również są istotne), ale również moment obrotowy. W przypadku Rangera nie brakuje niutonometrów, gdyż mamy ich aż 697. Prędkość maksymalna wynosi 180 km/h.
Nie ma co ukrywać, że auto doskonale się sprawdzało podczas jazdy. Gorzej było, gdy akumulator się rozładował i wsparcie elektryczne nie było już tak odczuwalne. Wtedy spalanie leciało ku niebu i zatrzymywało się w okolicach 10 l/100 km. Mnie udało się zejść do 9,3 l/100 km. Chociaż zdaję sobie sprawę z tego, że dodatkowy sprzęt w postaci namiotu dachowego również podbijał spalanie.
Gdy dojechałem na miejsce, musiałem jeszcze wspiąć się, aby uzyskać satysfakcjonujący widok. W tym celu mogłem wybrać jeden z trybów jazdy, a jeśli nawet w dalszym ciągu chciałem przemieszczać się w trybie Eco, to mogłem zmienić napęd na 4x4 i wtedy nawet mokra trawa na stromym zboczu nie stanowiła problemu. Podczas jazdy w terenie, pomagała również elektroniczna blokada tylnego mechanizmu różnicowego.
Gdy dotarłem pod las na szczyt, nadszedł czas na rozłożenie namiotu i przygotowanie się do snu. Najpierw jednak przygotowałem sobie jeszcze herbatę i wyciągnąłem elektryczny koc. Zasilenie oczywiście zapewnił mi Ranger i jego przetwornica na pace.
Rozkładanie namiotu Thule okazało się dziecinnie proste. Wystarczyło odpiąć cztery zabezpieczenia i niemal automatycznie rozkładał się namiot przy współpracy ze wspornikami gazowymi. Do tego dołączyłem rozkładaną drabinkę i można było wślizgnąć się do wnętrza. Warto jednak zauważyć, że gdyby Ranger nie miał wspomnianej przeze mnie tylnej zabudowy, to nie potrzebowałbym drabinki, bo z paki miałbym szansę wejść do środka.
Namiot Thule w sumie ma trzy otwory, przez które można dostać się do środka. Każdy, wyposażony w moskitierę i zaciemnienie. Wymiary namiotu po rozłożeniu to 220x140x131 cm. Spokojnie zmieszczą się tam dwie osoby.
Na wyposażeniu namiotu znalazł się również sześciocentymetrowy materac, który można przerobić w sofę poprzez podniesienie części, gdzie normalnie trzymamy głowę. Jeśli potrzebujemy przewiew lub dodatkowy otwór, to za głową możemy odsłonić tropic. We wnętrzu znajdziemy także kieszenie z siateczki, gdzie możemy schować różnego typu przedmioty w tym np. powerbank, dzięki któremu będziemy mogli zasilić światło wewnątrz namiotu. Dokładnie tak! Thule wyposażyło swój namiot w oświetlenie LED z pilotem regulującym jasność, które uruchamiamy po podłączeniu przez USB do małego banku energii.
A jak spanie w takich warunkach? Otóż to była właśnie ta część, której najbardziej się obawiałem. Noc była chłodna, temperatura spadła znacznie poniżej 10 stopni. Namiot jednak trzymał ciepłotę, ale i tak potrzebne były śpiwory. Nie zmienia to jednak faktu, że wentylacja była na naprawdę wysokim poziomie i oddech nie skraplał się na ścianach czy suficie namiotu, a były nawet takie chwile, że z powodu gorąca można było się odkryć. Największy oczywiście problem stanowiła toaleta. Wstawanie w nocy, schodzenie po drabince, a następnie powrót, to najtrudniejsza część podczas tej wyprawy.
Wszelkie te niedogodności jednak rekompensował poranny widok przez okno namiotu oraz ciepła herbata, a także śniadanie. Z widokiem, który zapierał dech w piersiach. Widoczność była tak dobra, że w oddali majaczyły Tatry.
Złożenie namiotu również okazało się proste, ale nie aż tak, jak jego rozłożenie. Jedna osoba mogłaby się namęczyć, a gdy są dwie, to okazuje się, że jest to równie proste. Pomaga w tym też specjalny pasek, dzięki któremu możemy ściągnąć dach namiotu do pozycji wyjściowej. Co najważniejsze, materiał namiotu w większości schował się do środka, a nie jak to bywa często, przy tego typu konstrukcjach, że wystaje i później człowiek się męczy, aby go schować i przytrzaskuje. Tutaj też w paru miejscach tak było, ale dosłownie w dwóch albo trzech.
Namiot się sprawdził i spało się w nim komfortowo. Miałem już kiedyś okazję spać w namiocie dachowym, ale innej marki i przyznam, że w przypadku Thule prostota montażu i demontażu, to klasa sama w sobie.
Wracając z mojej krótkiej, bo weekendowej wyprawy, czułem się spełniony. Spędziłem świetnie czas, doświadczyłem mini przygody z zapierającymi dech widokami. Z każdym takim wyjazdem, coraz bardziej przekonuję się do tego typu spędzania czasu.
Złożyć buty trekkingowe, przejść się w terenie, a następnie wrócić do auta i przespać się na polanie, to brzmi jak plan na wyjątkowo udany wyjazd, gdzie natura wygrywa z pędem i sprawami doczesnymi. W takich warunkach można odpocząć i zresetować się.
A ile kosztuje taka przyjemność? Sam Ford Ranger Wildtrak kosztuje od około 226 280 zł brutto, a namiot Thule od około 16 tys. zł. Czy to dużo? Zdecydowanie tak, ale w zamian otrzymujemy coś, czego nie dadzą nam pieniądze – relaks i oderwanie się od rzeczywistości.
Dlatego w świecie, gdzie jest tak potrzebny life/work balance, gdzie jesteśmy zalewani informacjami, a na koniec dnia jesteśmy tak przebodźcowani, że ledwo udaje się nam zasnąć i nie budzić do rana, jeśli nie weźmiemy żelków na sen, to połączenie Forda Rangera Wildtrack i namiotu Thule Widesky wydaje się najlepszym lekarstwem. To idealne połączenie, za które podziękuje nam nasz układ nerwowy.