Dwa zupełnie różne miejskie crossovery. Lepszy wesoły, czy praktyczny? Znamy odpowiedź

Dotarliśmy do punktu, w którym crossovery z jednego segmentu oferują zupełnie odmienne charakterystyki. Jedne zostały zaprojektowane z myślą o przemierzaniu miejskich arterii, a inne również nieutwardzonych szlaków. Druga grupa to mniejszość, choć interesująca. Wyróżnikiem obu jest uniwersalność i rodzinna funkcjonalność.
Dacia Duster 1.2 TCe vs. Nissan Juke 1.0 DIG-T
fot. Piotr Mokwiński

Segment B w Polsce to ponad 30 konstrukcji. Będzie ich wkrótce znacznie więcej, jeśli chińska ofensywa się rozpędzi. Mają około 420-430 centymetrów długości, lekko zwiększony prześwit i czasem nieszablonowe podejście do stylizacji. Większość jednak klasyfikuje się do sztampowego, konserwatywnego wzornictwa. Co ważne, to niezwykle mocna klasa w Europie i coraz częściej wpisująca się w familijną codzienność. Wiele z tych cech zostało zakutych w Dacii i Nissanie. Jak się przedstawia powszednie współżycie z nimi?

Zobacz wideo Nissan Juke, samochód, który albo się go kocha, albo nienawidzi [autopromocja]

Dacia Duster mierzy coraz wyżej

Od początku produkcji, salony opuściło około 2,5 miliona sztuk dwóch generacji Dustera. Obecnie, rumuńska marka jest dziesiątą siłą na europejskim rynku (dane Yato Dynamics), a kolejne wcielenia popularnych konstrukcji stają się nowocześniejsze i bardziej przyjazne użytkownikowi. Prawdopodobnie za kilka miesięcy licznik przekroczy trzy miliony. Potężna liczba przypominająca kulę śnieżną. Nowy Duster zrywa z nudą znaną z wcześniejszych wcieleń. Nawiązuje do prototypowego Bigstera, który już zdążył się zadomowić na naszym podwórku. Różnica między tymi autami jest taka, że jeden weźmie na pokład 5, a drugi 7 osób. Oba wyglądają efektownie. Co istotne, nowy model nie ma z poprzednikiem nic wspólnego. Poza charakterem, właściwościami jezdnymi i dużym prześwitem.

Rumuński SUV jest masywny i wreszcie ma własną tożsamość. Zwłaszcza jeśli zestawimy go ze skromnie wyglądającą pierwszą generacją. Tutaj wszystko jest większe i bardziej okazałe, choć długość względem poprzednika pozostała na poziomie 434 centymetrów. Nie zmieniła się też przesadnie szerokość i wysokość. Zwiększyły się za to możliwości przewozowe. Na opcjonalnym bagażniku dachowym zamocujemy pakunek o masie 80 kilogramów. Rozstaw osi kompaktowego SUV-a wynosi 265,5 cm. Poza tym Dacia wyznacza kierunek języka stylizacyjnego. Przód okraszono szerokim pasem z listwą diodową, nowym logo marki i reflektorami LED o przeciętnej wydajności. W tylnych kloszach światła mają kształt litery Y. Auto przedstawia się bojowo również z uwagi na zastosowanie obszernych elementów ochronnych karoserii. Te wykonano z materiałów pochodzących z recyklingu. Biorąc pod uwagę prześwit na poziomie niespełna 22 cm i opcjonalny napęd na cztery koła, jazda po bezdrożach nie będzie większym wyzwaniem.

Dacia Duster 1.2 TCe
Dacia Duster 1.2 TCefot. Piotr Mokwiński

Przeciętne materiały, wysoka funkcjonalność

Za sterami Dustera siedzi się nieco wygodniej niż w poprzedniku, choć wciąż dość wysoko. Fotele nie mają zbyt mocnego wyprofilowania bocznego i brakuje im regulacji wysokości pod udami. Wyższe osoby będą odczuwać dyskomfort. Widoczność nie pozostawia wiele do życzenia. Łatwo się do auta wsiada i z niego wysiada. Z tyłu miejsca z powodzeniem wystarczy dla dwóch rosłych osób. Szkoda, że i tym razem nie mamy do dyspozycji podłokietnika. Przy konstruowaniu auta wykorzystano modułową platformę CMF-B. Oparto na niej wiele modeli Nissana i Renault. Pozwoliła między innymi powiększyć bagażnik. W drugiej generacji mieścił 445, a obecnie 517 litrów. Po złożeniu oparcia, możliwości przewozowe Dacii rosną do 1696 (1.2 TCe). W hybrydzie to odpowiednio 430 i 1609 l.

W kategorii estetyki możemy być zadowoleni. To nowy projekt, w którym mocno zaakcentowano literę Y. Całość wygląda schludnie i łączy w sobie nowoczesność z użytkowym charakterem. Materiały wykończeniowe są poprawne, choć w znacznej mierze twarde. Solidnie je spasowano. Na pokładzie Dacii nie brakuje przydatnych uchwytów i fizycznych przełączników. Obsługa podstawowych funkcji jest intuicyjna. Za sprawą przycisków zmienimy temperaturę oraz kierunek nawiewu. Nowość stanowi za to wirtualny zestaw wskaźników. Ma 7 cali i prostą, przejrzystą grafikę. Dostępny jest od drugiej specyfikacji wyposażeniowej.

Centralny ekran zrywa z przeszłością i wprowadza Dustera na nowy poziom pokładowej elektroniki. 10,1 cala to wartość w zupełności wystarczająca, by zmieścić spore ikonki w poszczególnych folderach. System łączy się bezprzewodowo z Android Auto oraz Apple CarPlay. Niewyszukane grafiki pokażą parametry jazdy terenowej lub działanie systemów bezpieczeństwa. Dość łatwo znaleźć pożądaną funkcję. Zmianą na gorsze jest natomiast cyfrowa regulacja temperatury nawiewu. Fizyczne pokrętła są o niebo wygodniejsze. Nowatorski patent, którego próżno szukać w innych modelach to system YouClip. To nic innego, jak praktyczne klipsy zmieniające lokalizację i przeznaczenie. Przypniemy do nich uchwyt na telefon, haczyk na zakupy lub niewielką latarkę. Do wyboru, do koloru. Poza tym, na pokładzie Dustera na brakuje funkcjonalnych schowków. Auto skrojono na potrzeby 4-osobowej rodziny.

Nissan Juke 1.0 DIG-T
Nissan Juke 1.0 DIG-Tfot. Piotr Mokwiński

Juke to ważne ogniwo w palecie Nissana

To ważny model w gamie Nissana. Z miejsca stał się bestsellerem. W Polsce zajmuje obecnie drugie miejsce pośród gamy japońskiego producenta. Od debiutu przed pietnastoma laty, do odbiorców trafiło około 1,4 miliona egzemplarzy (dane producenta). Potężna liczba, choć początkowo wielu było sceptyków. Ryzykowna gra się jednak opłaciła.

Druga generacja zadebiutowała w 2019, a pięć lat później przeszła lifting. Crossover garściami czerpie wzorce z pierwowzoru, ale i wprowadza odrobinę świeżości. Atrakcyjnie zaprojektowane nadwozie można osadzić na 19-calowych felgach i wybrać jeden z kilkunastów wariantów kolorystycznych. Wśród nich mamy też lakiery specjalne i nowy, żółty, przewidziany specjalnie dla japońskiej maszyny. Kontrastujący z barwą karoserii dach mocno wyróżnia Nissana na tle konkurencji. Poza tym, wraz z modernizacją, w cenniku pojawi się specyfikacja N-Sport. Gabaryty są skromniejsze względem Dustera. Juke ma 421 centymetrów długości, 180 szerokości i 159,5 wysokości. Rozstaw osi ustalono na poziomie 263,5 cm. Co ciekawe, już w podstawowej wersji otrzymujemy reflektory LED z funkcją Follow Me Home. Więcej różnic względem poprzednika nie stwierdzamy. I dobrze. Po co modyfikować coś, co sprzedaje się całkiem dobrze. Klienci powinni być zadowoleni.

Nissan Juke 1.0 DIG-T
Nissan Juke 1.0 DIG-Tfot. Piotr Mokwiński

Mniej przestrzeni, więcej elektroniki

Nissan zrezygnował z finezyjnych kształtów na rzecz ergonomii i lepszych multimediów. Kokpit wygląda bardziej klasycznie, choć wciąż ciekawie. Wskaźniki przed oczami kierowcy są teraz cyfrowe – 12,3 cala. Są całkiem przejrzyste i łatwo się poruszać po kolejnych zakładkach menu. Niemal identyczny zestaw znajdziemy w Qashqaiu.

Pośrodku umieszczono 12,3-calowy panel z dotykową obsługą i nawigacją bazującą na oprogramowaniu TomTom. To jest jeden z najsłabszych punktów programu. Nawigacja nie jest zbyt precyzyjna. Warto zatem korzystać z Android Auto lub Apple Car Play. System łączy się ze smartfonami i pozwala na przeniesienie na ekran ulubionych aplikacji. Dodatkowo współpracuje z nagłośnieniem sygnowanym przez firmę Bose. Przedstawia się efektownie, bowiem głośniki przytwierdzono do zintegrowanych zagłówków przednich foteli. Niestety, spodziewaliśmy się po audio trochę lepszego brzmienia. Względem poprzednika, korzystniej przedstawia się obraz z kamery o zasięgu 360 stopni. Wciąż brakuje mu do ideału, ale wreszcie popracowano nad jakością. To też lepsze rozwiązanie w stosunku do Dacii.

Dobrze natomiast przedstawia się kwestia materiałów wykończeniowych. Nissan zrobił wyraźny krok do przodu. Kokpit wykończono solidnie, a część paneli jest miękka i przyjemna w dotyku. Niektóre z nich mogą być obite ekologiczną skórą lub alcantarą. Do tego, mamy podświetlony krąg wokół lewarka zmiany biegów, a w miejscu dawnego hamulca ręcznego, pojawił się elektroniczny. Tym samym, wygospodarowano dwa miejsca na kubki lub inne, małe przedmioty. Zestaw uzupełnia masywny podłokietnik i klimatyzacja regulowana tylko w jednej strefie. Na pokładzie Nissana czuć lepszą jakość w relacji do Dustera. Jest bardziej klaustrofobicznie, ale tworzywa robią korzystne wrażenie.

Warto też wspomnieć o fotelach. Przednie, dość mocno wyprofilowane oparcia okazują się wygodne, a pozycja za kierownicą nie pozostawia wiele do życzenia. Nieźle jest też z tyłu, gdzie osoba o wzroście do 180 centymetrów bez zająknięcia pokona kilkaset kilometrów, chociaż więcej przestrzeni przed kolanami mamy w Dusterze. Bagażnik o pojemności 422 litrów wyposażono w całkiem szeroki otwór załadunkowy. Po złożeniu kanapy, możliwości przewozowe rosną do 1305 litrów (do linii dachu). W hybrydzie od 354 do 1237 l.

Dacia Duster 1.2 TCe
Dacia Duster 1.2 TCefot. Piotr Mokwiński

Dacia Duster potrafi jeździć o kropelce

Warto zanotować, że Duster ma około 22 cm prześwitu. To odpowiednia wartość, by nie przejmować się zanadto wysokimi krawężnikami i wyboistymi odcinkami. Kalibracja zawieszenia to ogromny skok jakościowy. Jeździliśmy po marnym, pofalowanym asfalcie z zapadliskami. O dziwo, odpowiednio skalibrowane amortyzatory radziły sobie z przeciwnościami losu nad wyraz przyzwoicie, dając odpowiednią pewność i dbając o kręgosłupy podróżujących. Konstruktorzy mocno przyłożyli się w tej kwestii. Nieco gorzej ma się rzecz z dość mocno wspomaganym układem kierowniczym. Nie zachęca do manewrów na granicy przyczepności.

Na nieutwardzonych szlakach Duster radzi sobie równie dobrze. W umiarkowanych warunkach nie potrzebuje napędu na obie osie. W Polsce 85 procent klientów decyduje się na FWD. Na oponach w rozmiarze 215/60/18 pewnie wgryza się w nawierzchnię i nieźle odcina kabinę od niepożądanych dźwięków. Tak jak w poprzedniku, tak i tu najwięcej kłopotu generują poprzeczne przeszkody. Skuteczne wyciszenie kabiny objawia się względną ciszą w warunkach miejskich. Na autostradzie poziom hałasu rośnie. Podobnie podczas manewrów wyprzedzania, ale to zupełnie przyzwoity poziom. Wyraźnie lepszy względem poprzedniej generacji i nieznacznie ustępujący Nissanowi.

1.2 TCe to nowa jednostka w gamie i póki co, łączy się z manualną przekładnią oraz FWD lub AWD. Miejmy nadzieję, że doczekamy się automatycznej skrzyni dwusprzęgłowej. Motor rozwija 130 KM i 230 Nm dostępnych przy 2250 obr./min. Połączenie z ręcznym mechanizm obniża cenę, ale też wymaga przyzwyczajenia. Pierwszy bieg jest krótki i ma pomagać przede wszystkim w powolnych przeprawach przez trudniejsze szlaki. Wprawieni zawodnicy dość szybko nauczą się startować z drugiego przełożenia. Droga prowadzenia drążka nie jest przesadnie krótka, a poszczególne tryby mogłyby wchodzić z nieco większym oporem. Silnik funkcjonuje z układem mild hybrid. Mógłby w nim nieco lepiej działać system wygaszania serca napędowego. Robi to zbyt szybko i musimy też chwilę poczekać, by jednostka powróciła do aktywności. Niemniej, 48-woltowy tandem korzystnie wpływa na zużycie paliwa i pozwala żeglować na dystansie kilkuset metrów.

Na asfaltowych szlakach z limitami prędkości na poziomie 120-140 km/h, to Nissan nieco lepiej sobie radzi. Duster prowadzi się o niebo lepiej względem poprzednika, ale czasem lekko myszkuje, co wymaga od kierowcy kontroli kierownicy. Może i lepiej, bo skupiamy się na jeździe, a nie na elektronicznych udogodnieniach. Przy zbliżonej masie własnej, Dacia potrzebuje 9,9 sekundy, by przyspieszyć do setki. Wskazówka prędkościomierza kończy bieg na 174 km/h. To bezpośrednio przekłada się na zadowalającą elastyczność powyżej 100 km/h. Auto traci wigor po przekroczeniu 130 km/h. W kategorii konsumpcji Dacia ma umiar względem japońskiego konkurenta. Komputer pokładowy wskaże około 7,5-8 litrów na autostradzie. W mieście zużycie przedstawia się podobnie, a w spokojnej trasie da się zejść do 5,1 l.

Nissan Juke 1.0 DIG-T
Nissan Juke 1.0 DIG-Tfot. Piotr Mokwiński

W Nissanie również trzy cylindry

W Nissanie mamy tylko jedną propozycję benzynową w postaci litrowej jednostki. Trzycylindrowy agregat generuje 114 koni mechanicznych i 200 Nm z funkcją overboost. W teorii, taki zestaw powinien być wystarczający. Zwłaszcza w dobie wszechobecnego dowsizingu.

Przekonuje łagodnym oddawaniem mocy i przyzwoitą dynamiką. W połączeniu z manualną 6-stopniową skrzynią przyspiesza do setki w 10,7 sekundy (180 km/h prędkości maksymalnej). W mieście nie brakuje mu mocy i całkiem sprawnie reaguje na polecenia wydawane prawą nogą kierowcy. Motor pracuje dość kulturalnie i okazuje się też całkiem oszczędny. 1250-kilogramowe auto zużywa w warunkach miejskich 7-7,5 litra. To naturalne środowiska Juke'a z 17-centymetrowym prześwitem. Łatwo nim manewrować, a praca poszczególnych podzespołów została wyraźnie nastawiona na komfort. Lewarek ręcznej przekładni nie jest przesadnie precyzyjny, ale wystarczający podczas codziennej eksploatacji.

Układ kierowniczy mógłby mieć nieco słabsze wspomaganie, pomagające przy dynamicznych manewrach. Z drugiej strony, Nissan do nich nie zachęca. Tym bardziej że motor słabnie już powyżej 100 km/h. O ile w mieście to nie przeszkadza, o tyle na drogach ekspresowych i autostradach już tak. Również w górzystym terenie będziemy musieli często sięgać do drążka i redukować z czwórki na trójkę lub dwójkę.

Teoretycznie ciekawszym wariantem powinna być dwusprzęgłowa skrzynia DCT (11,8 s do setki). 7 biegów wraz z możliwością ręcznej zmiany trybów za sprawą manetek przy kierownicy spodoba się miłośnikom jeszcze większego komfortu. Szkoda tylko, że automatyczny mechanizm sprawdza się jedynie podczas spokojnej jazdy. Agresywne traktowanie pedału gazu sprawia, że przekładania potrafi nieprzyjemnie szarpnąć, a wbijanie kolejnych przełożeń trwa trochę za długo. W tej kwestii konkurencja lepiej odrobiła pracę domową. W przypadku Nissana to dziwne, bo w poprzednich latach nawet 40 procent użytkowników decydowało się na taką specyfikację.

Juke ma jednak inne zalety. Konstruktorzy przyjemnie zestroili zawieszenie. Okazuje się sprężyste i gwarantuje przyzwoity komfort na nierównych drogach. Pozwala też na całkiem dynamiczne pokonywanie zakrętów, choć należy pamiętać, że japoński crossover nie jest sportowcem. Wyżej umieszczony środek ciężkości przyspieszy interwencję systemów wsparcia. Auto jest natomiast nieźle wyciszone. Przy prędkościach autostradowych do kabiny dociera przyjemny szum powietrza opływającego karoserię.

Dacia Duster 1.2 TCe
Dacia Duster 1.2 TCefot. Piotr Mokwiński

Zbliżona cena, odmienne charaktery

Duster ma ugruntowaną pozycję w Europie. Sprzedaje się doskonale nie tylko na Zachodzie, lecz również w Polsce. Ma dobrą relację ceny do jakości i szereg zalet. Przede wszystkim praktyczne i pojemne wnętrze mieszczące 4-osobową rodzinę. W trzeciej generacji doczekaliśmy się ciekawszego wystroju i szerszej palety gadżetów. Prowadzi się przyzwoicie, choć wymaga większego skupienia przy prędkościach autostradowych względem Nissana. Jest za to mocniejszy na nieutwardzonych szlakach i lepiej wypada w próbach elastyczności.

Nissan zapewnia wyższą jakość w kabinie, ale mniej miejsca w drugim rzędzie i skromniejszy bagażnik. Ma za to więcej dodatków z zakresu komfortu i bezpieczeństwa i oferuje opcjonalny, dwusprzęgłowy automat. Niższy prześwit i trochę sztywniejsze zestrojenie zawieszenia daje odpowiednią dawkę pewności podczas dynamicznych manewrów. Szkoda, że trzycylindrowy motor generuje skromne 114 KM.

Duster startuje z poziomu 82 000 zł (1.0 100 KM). 1.2 z napędem na przednią oś to już wydatek rzędu 97 600 zł. Dopłata do AWD wynosi 14 500 zł. Za kolejnych 10 tysięcy skompletujemy bogate wyposażenie. Nissan jest trochę droższy, ale został obecnie objęty akcją promocyjną. Za 1.0 DIG-T z manualem zapłacimy 98 900 zł. Automat wyceniono na 8 tys. Topowa specyfikacja N-Sport to już 139 790 zł. Japończyk wymaga większego wysiłku finansowego, ale jakością i prowadzeniem kompensuje niedostatki. Samochody udostępniły do testu: Renault Polska Sp. z o.o. i Astara Poland Sp. z o.o. Firmy nie miały wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.

Nissan Juke 1.0 DIG-T
Nissan Juke 1.0 DIG-Tfot. Piotr Mokwiński
Dacia Duster 1.2 TCe
Dacia Duster 1.2 TCefot. Piotr Mokwiński
Więcej o: