Ferrari sięgnęło po kultową nazwę Testarossa, aby pokazać, że mają zamiar stworzyć model bezkompromisowy, który jest wart tej tabliczki znamionowej. To duże wyzwanie i spore zobowiązanie ze strony firmy z siedzibą w Maranello.
Pod koniec ubiegłego roku miała miejsce premiera tego modelu, w której miałem przyjemność wziąć udział. Był to jednak pokaz statyczny, po którym mogłem jedynie stwierdzić, jak wygląda auto i czy mi się podoba, czy też nie. Pamiętam, że wtedy miałem mieszane uczucia wobec niego.
A jak jest teraz? Otóż miałem okazję sprawdzić nową Testarossę nie na torze (gdzie teoretycznie jest jej naturalne środowisko), ale w zwykłym ruchu na drogach publicznych. A zatem czy propozycja z Maranello przekonała mnie?
Nowe Ferrari Testarossa ma być duchowym następcą modelu SF90 Stradale. To właśnie z tego modelu dziedziczy 4-litrowy silnik V8, ale specjaliście z Maranello wprowadzili kilka udoskonaleń, które w skrócie można powiedzieć, że silnik jest lżejszy i mniejszy niż u poprzednika.
Razem z nim współpracują trzy silniki elektryczne – dwa na przedzie i jeden na tyle. Dzięki temu rozwiązaniu auto posiada napęd na wszystkie koła, który nazywa się e4WD. Jedna mała uwaga, powyżej 210 km/h system blokuje możliwość napędu wyłącznie na jedną oś, a jakby tego było mało Ferrari zastosowało wektorowanie momentu obrotowego.
Cały układ napędowy generuje 1050 KM, co pozwala rozpędzić się od 0 do 100 km/h w 2,25 s. Co więcej, jest to kolejne auto z brykającym koniem, które jest hybrydą plug-in. Mały akumulator gwarantuje wyłącznie zasięg 25 km i na napędzie zeroemisyjnym można przemieszczać się z maksymalną prędkością 130 km/h.
Jeśli chodzi o technologię, to poza rozbudowanym systemem ADAS, jest jeszcze coś, co nazywa się FIVE (Ferrari Integrated Vehicle Estimotor). Oprogramowanie to przewiduje, to co dzieje się na drodze oraz uczy się przyzwyczajeń kierowcy, dzięki czemu auto dosłownie dostosowuje się do stylu jazdy swojego właściciela, a w zaledwie kilka milisekund jest w stanie zmienić ustawienia do tego, co „widzi" przed sobą.
Co można więcej powiedzieć na temat nowej Testarossy? Otóż jej wygląd jest mocno dyskusyjny. Z jednej strony nawiązuje do swojego poprzednika SF90 Stradale, z drugiej strony mówimy tutaj o samochodzie wyścigowym 512S.
Z przodu auta dostrzeżemy dwa spojlery, które wyglądają mocno dyskusyjnie, dalej mamy mocno pochyloną szybę, która przechodzi płynie w dach, a w okolicach drzwi umiejscowiono wloty powietrza oraz tunele aerodynamiczne. W tylnej części pojazdu dostrzeżemy dwie, duże rury wydechowe, znacznych rozmiarów spojler i spojler typu twin-tail.
Bryła Testarossy wzbudza zainteresowanie, zresztą jak każde inne Ferrari, ale ten projekt jest bardziej szalony niż chociażby Amalfi czy 12Cilindri. To by było na tyle, jeśli chodzi o szybką dawkę przypominającą.
Przejdźmy do moich wrażeń związanych z tym, jakby nie było, wyjątkowym autem. Zanim jednak opowiem o samej jeździe, skupię się na samym funkcjonowaniu z nim.
Powiem krótko: nie jest łatwo. Nie znaczy to, że auto jest nie do życia i powinno stać jedynie jako eksponat w klimatyzowanym garażu i zyskiwać na wartości. To byłaby zbrodnia, gdyż tym autem należy jeździć. Zanim jednak poruszę kilka rzeczy pozytywnych i negatywnych, warto wspomnieć o tym, co rzuci się nam w oczy.
Zacznijmy od tego, że w tym aucie nie zmieści się nic, może poza laptopem. „Bagażnik", który jest umiejscowiony z przodu, to tak naprawdę schowek na kabel do ładowania. O nawet najmniejszym plecaku możecie zapomnieć. Jednak karta płatnicza lub kredytowa spokojnie się tam zmieści. Można pomyśleć, że właściwie, po co komuś, kto kupuje ten samochód, opłaca się zabrać jakiekolwiek rzeczy ze sobą? Przecież może kupić na miejscu albo bagaż zostanie wysłany osobnym transportem.
Półka za siedzeniami również jest mizerna, ale jakieś najpotrzebniejsze szpargały lub nawet napoje spokojnie się tam zmieszczą (one akurat mogą się przydać). Jest jeszcze schowek, który jest w stanie nawet pomieścić większy aparat fotograficzny, ale czasem może się otworzyć podczas jazdy, gdy źle ułożymy nasze rzeczy. Poza tym są jeszcze schowki w drzwiach i półka do ładowania oraz miejsce na napój.
Wsiadanie i wysiadanie z Testarossy nie pozbawia nas godności, co jest już dużym plusem. Warto jednak uważać na kolumnę kierownicy, gdyż możemy uderzyć kolanem. Gdy już unikniemy niebezpieczeństwa związanego z uszkodzeniem naszego ciała, okazuje się, że wnętrze Testarossy jest całkiem zgrabnie przemyślane.
Przed kierowcą umiejscowiono kierownicę z chyba wszystkimi przyciskami, jakie pojawiły się w historii motoryzacji. To właśnie ten element jest najbardziej problematyczny, bo zanim nauczymy się obsługiwać ekran główny, to minie sporo czasu. Należy również wspomnieć, że kierunkowskazy, wycieraczki, światła, tryby jazdy również obsługuje się za pośrednictwem fizycznych przycisków i pokręteł na kierownicy. Za nią umiejscowiono jedynie łopatki do zmiany biegów, które są tak duże, że obok muru chińskiego widać je z orbity naszej planety.
Gdy jednak uda nam się wszystko opanować, co nastąpi po kilku kilometrach i niefortunnych włączeniu długich świateł podczas jazdy oraz wycieraczek, to okazuje się, że pomysł z przyciskami od kierunkowskazów na kierownicy to niezbyt dobry pomysł. Przykład: skręcamy najpierw w lewo i chcemy skręcić w prawo, ale przycisk od prawego kierunkowskazu jest po lewej stronie. Można czasem się pogubić, zwłaszcza w sytuacjach, gdy musimy coś szybko zrobić.
Kierowcę od pasażera oddziela ramię pokryte zamszem, a przy samej desce rozdzielczej znajduje się przełącznik biegów – w sensie czy chcemy wybrać wsteczny oraz przełącznik pomiędzy automatyczną zmianą biegów a manualną.
Po stronie pasażera znajduje się mały wyświetlacz, który pokazuje aktualną prędkość, można zmieniać utwory, ustawiać siedzenie i wykonywać podstawowe elementy związane z jazdą.
Chociaż jest mały, to i tak łatwo się go obsługuje. Zaraz nad nim dumnie widnieje emblemat 849 Testarossa.
Wyższe osoby mogą mieć problem z miejscem nad głową. Sam mając 1,80 m, miałem minimalny zapas przestrzeni. Wystarczyło miejsca, abym zmieścił tam dłoń. Dobrą wiadomością natomiast jest to, że siedzenia są na tyle szerokie, że również osoby o słusznych gabarytach również będą podróżować komfortowo. Te fotele naprawdę są wygodne, byłbym gotowy pojechać tym autem w dłuższą trasę.
Odpowiadając na pytanie zadane przeze mnie w śródtytule, odpowiem, że to wszystko zależy, na czym nam zależy. Bo Testarossa z jednej strony jest niesamowita, wręcz spektakularna, a z drugiej strony nie brakuje tutaj błędów, które są znane właścicielom supersamochodów.
Zacznijmy jednak od zachwytów, bo ach-ów i och-ów jest zdecydowanie więcej. To, do czego nie byłem wcześniej przekonany i nawet sądziłem, że jest brzydkie w swojej formie, czyli spojlery sprawdziły się doskonale podczas jazdy. Dzięki nim i aktywnej aerodynamice auto trzyma się drogi, jakby ktoś je przykleił. Jedziesz z dużą prędkością po górskich serpentynach i nie masz strachu, że coś może pójść nie tak. Systemy, docisk są niesamowite. To istny majstersztyk inżynierii.
Testarossa jest po prostu stworzona do pokonywania z dużą prędkością ciasnych zakrętów. Czuje się jak ryba w wodzie, a może nawet dziki koń na stepie. To żywioł, którego nie chce się powstrzymać. Każde wciśnięcie gazu, każdy zakręt, każdorazowa redukcja biegu (czy to automatycznie czy ręcznie), dostarcza gęsiej skórki. To narkotyk z odrzutem do innej rzeczywistości.
Narkotyczne jest również przyspieszenie – i to obojętnie, czy z postoju, czy podczas jazdy. Uchodzi nam powietrze z płuc, głowa i całe ciało wciskane jest w oparcie fotele i chcemy tego tylko więcej i bardziej intensywnie. 2,25 s. do 100 km/h? To coś więcej, to orgazm, po którym chce nam się płakać przez łzy szczęścia. Jest to uzależniające, a przy tym ma się poczucie, że jesteśmy mistrzami kierownicy, a prędkości nie odczuwamy.
Jazda w trybie elektrycznym jest czymś nienaturalnym, ale zarazem udowadnia, że Testarossa nadaje się również do wolniejszej jazdy. System sam decyduje, kiedy przełączyć się na napęd bezemisyjny, a gdy wyczerpie nam się akumulator, to i tak pozostaje na tyle energii, żeby wolniejsze odcinki pokonywać bezszelestnie. Gdy jednak chcemy poczuć ryk, to auto wchodzi w tryb drapieżnika. Ryczy niczym walczące zwierzę, które chce udowodnić swoją dominację. Osoby, które napotkałem na swojej drodze, wspominały, że słyszały nadjeżdżającą Testarossę, zanim nadjechała. Bestia nie maszyna.
To auto podziwia się, nawet Włosi to robili, chociaż Ferrari mogli oglądać często na tamtejszych drogach wokół Maranello. Kciuki w górę oraz zdjęcia z telefonów, to elementy, które zawsze będą obecne w życiu właściciela tego modelu.
Podczas jazdy wykorzystywałem głównie dwa tryby – Sport i Race. Pierwszy możemy uznać, za odpowiednik trybu Comfort w innych samochodach, jest spokojniejszy, częściej uruchamia się elektryczny napęd i jest również trochę ociężały. Co to znaczy? Otóż czasem system ma lekkie opóźnienie, aby np. szybciej wjechać na rondo. Nie przeszkadza to jednak tak bardzo, gdyż zdarza się to okazjonalnie.
Z kolei tryb Race, to przykład na to, jak powinien być zestrajany tryb Sport u innych producentów. Przełożenia są dłuższe, dźwięk ciągnie się, narasta, aż ostateczni wybucha. Zawieszenie i układ kierowniczy usztywniają się, ale to właśnie o to tutaj chodzi. W tym trybie kierowca i maszyna dosłownie łączą się w jedność, a dwa uwypuklenia nadkoli, które widzimy przez przednią szybę, nadają nam tor jazdy i tworzą swoistą klamrę.
Zejdźmy jednak na ziemię, a jak widoczność? W tylnej szybie o dziwo doskonała - odwracamy się i wszystko widzimy. Jakbyśmy jednak potrzebowali wsparcia, to na ekranie przed kierowcą wyświetla nam się obraz z kamery wstecznej. Niestety trudno jest nam dostrzec cokolwiek przez boczne szyby i lusterka boczne. Musimy mocno się wychylić, a najlepiej mieć kogoś, kto nam pomoże ocenić sytuację na drodze.
Zawieszenie? W trybie Sport jest cywilizowane, a w Race, jak już wspomniałem twardsze, ale nie stwarza dyskomfortu. Duży w tym zasługa siedzeń, które biorą na siebie drgania. Naprawdę jazda Testarossą jest cywilizowana i może zaskoczyć, pomimo tego, że jest to supersamochód w dosłownym tego słowa znaczeniu.
Jakby tu zakończyć moje wrażenia z jazdy i z samego obcowania z nową Testarossą? Może powiem tak: takich doznań, takiej ekscytacji i smutku, jaki później nastąpił, nie doświadczyłem już dawno. To wyjątkowy samochód, którego miejsce jest na drodze, a nie w klimatyzowanym garażu, gdzie będzie stał przez większość czasu.
Jazda tym Ferrari sprawiła, że czułem się jak mistrz kierownicy. Auto wiele wybacza, a tych kilka mankamentów naprawdę nie grało roli. Czy gdybym miał pieniądze na kupno takiego auta, to zdecydowałbym się? Zdecydowanie tak! Ferrari to legenda, a Testarossa udowadnia, że nadal wiedzą, jak pobudzać emocje. Model ten, zdecydowanie zasłużył na swoją nazwę.
Nie pozostaje w nim nic innego, jak włączyć włoską składankę lub muzykę z lat 80. i ruszać przed siebie. Aż nie mogę się doczekać, co firma z Maranello zaproponuje przy swoim pierwszym elektryku. Na razie jednak pozostaje Testarossa i nie żałuję, że miałem okazję ją poprowadzić i doświadczyć jej wyjątkowości. Proszę o jeszcze!
Materiał został zrealizowany na wyjeździe zorganizowanym przez Ferrari S.p.A. Firma nie miała wpływu na powyższą treść ani wglądu w tekst przed publikacją.