Po co Koreańczykom taki wóz? Z jednej strony to pokaz możliwości technicznych mistrzów motoryzacyjnego rzemiosła, a z drugiej powód jest prozaiczny. Klasa premium nieustannie rośnie na Starym Kontynencie. To dochodowy tort, w którym warto wygospodarować sobie trochę przestrzeni, by na dłużej zaistnieć w świadomości klientów. To gra o wysoką stawkę. Łatwo z takiego konia spaść i stłuc kolano.
Elektryfikacja floty koreańskiej zdaje się nie mieć granic. Rynek przeciera Kia, a po niej swoją propozycję wrzuca do kotła Hyundai. O ile z Koną i Ioniqiem 5 idzie całkiem nieźle, o tyle topowe SUV-y mają znacznie utrudnione zadanie. Rywalizują z bardziej utytułowanymi zawodnikami, ale nie pozostają bez szans. Co ciekawe, w tej układance napęd elektryczny wcale nie jest pierwszym wyborem, bowiem to bastion wysokoprężnych pieców. W tym przypadku takiej szansy już nie mamy. Możemy za to dość swobodnie aranżować wnętrze i korzystać z dobrodziejstwa pokładowego inwentarza.
Rozmiary Ioniqa 9 mogą lekko przytłaczać. 506 cm długości to rewiry Klasy S i BMW serii 7. Do tego masa własna przekraczająca 2500 kilogramów. Nie ma żartów. Odległość między osiami wynosi 313 cm. W nadkolach możemy dostrzec 21-calowe felgi, ale w podstawie otrzymamy tylko dziewiętnastki. Niemniej, projektantom udało się całkiem zgrabnie zatuszować gabaryty. Mrużąc lekko oczy, da się zobaczyć w Koreańczyku nawiązania do wozów wybieranych przez amerykańskie instytucje rządowe. Zwłaszcza w czerni.
Wyróżnikiem azjatyckiego SUV-a jest też oświetlenie. Tylna część otrzymała pełną listwę diodową od zderzaka do zderzaka. We mgle z pewnością jej nie przeoczymy. Nieco skromniej przedstawia się przód z matrycowymi reflektorami LED. Z boku natomiast możemy odnieść wrażenie, że kreślarze inspirowali się rodzinnymi kombi. Zdaje się to potwierdzać prześwit – 17,5 centymetra.
Ioniq 9 stara się być premium bardziej po amerykańsku, niż robi to niemiecka dywizja. Miejsca w trzech rzędach jest mnóstwo, a w ostatnim z powodzeniem zmieszczą się osoby przekraczające 180 cm. W drugim w standardzie spotkamy 3-osobową kanapę, choć ciekawszym wyborem będą kapitańskie fotele z funkcjami obracania, wentylacji i podgrzewania. Siedziska są rozłożyste i można je przemienić w szezlongi. To pełnokrwista klasa biznes. Nie spodziewajmy się za to przesadnego wyprofilowania bocznego. Dobrze koreluje z charakterem wozu.
Na pokładzie nie brakuje również pojemnych schowków i uchwytów na napoje. Między przednimi fotelami wkomponowano przesuwny podłokietnik kryjący sporą przestrzeń na rozmaite przedmioty. Tych zmieścimy też wiele w bagażniku, choć nie przy pełnej załodze. Wtenczas, kufer pochłonie 338 l (908 l przy dwóch rzędach). Jego maksymalną pojemność określa wartość 2419 litrów, co pozwoli rozpatrywać auto w kategorii działalności przeprowadzkowej. Istotne, że możliwości aranżacji wnętrza zaspokoją większość wymagających podniebień.
Spasowanie i jakość materiałów wykończeniowych to wysoka półka. Standard to odcienie szarości i czerni. W kontrze mamy dwutonowe propozycje z dominującą bielą. Niezbyt praktyczne, ale uzupełnione przez zieleń lub brąz. Ciekawie przedstawia się dwukolorowa kierownica. Specyfikacja Calligraphy obfituje w różne smaczki tapicerskie. Całość przyjemnie podświetla pakiet ambientowy.
Kokpit został zdominowany przez dwa ekrany o przekątnej 12,3 cala. Nie odbiegają o tych, które spotkamy w mniejszych Ioniqach. Ich obsługa jest zbliżona, co oznacza, że całkiem szybko zaaklimatyzujemy się pośród elektronicznych dobrodziejstw. Nie są szczytem zaawansowania, ale okazuje się sprawne i całkiem szybko reagują na polecenia kierowcy. Ważne, że panel dwustrefowej klimatyzacji zyskał fizyczne pokrętła. Kolejną strefę mają pasażerowie drugiego rzędu.
W tej lidze wielkościowej elektryki nie są pierwszym wyborem, ale wielu producentów stara się rozgrywać tę partię szachów. Z różnym efektem. Niemniej, z pewnością jest potencjał na rynku i widzą to również Koreańczycy. Ioniq 9 występuje w trzech wersjach mocy. Bazowa rozwija 218 KM (RWD) i zaspokoi jedynie spokojnych użytkowników. Do setki przyspiesza w 9,4 sekundy i rozpędza się do 190 km/h. Środkowy pułap to już 313 KM, 605 Nm, AWD i 6,7 s do setki. Szczyt gamy zarezerwowano dla odmiany przekazującej na koła obu osi 435 KM i 700 Nm. To owocuje sprintem do 100 km/h w 5,2 sekundy. Prędkość maksymalną ograniczono elektronicznie do 200 km/h.
Niezależnie od wybranej specyfikacji, otrzymujemy akumulator litowo-jonowy o pojemności około 103 kWh netto. W teorii pozwoli na pokonanie 600 kilometrów. Praktyka w górskich warunkach pokazuje, że producent nie odbiega przesadnie od rzeczywistych parametrów. Tego mogliśmy się spodziewać po doświadczeniach z mniejszymi Ioniqami i Koną. W cyklu mieszanym, obejmującym strome podjazdy, zjazdy z wykorzystaniem mocnej rekuperacji, płaskie odcinki powiatowe i fragment ekspresówki, komputer pokładowy wskazywał od 21 do 23,5 kWh. Tym samym, codzienność z Hyundaiem będzie wiązać się z koniecznością ładowania co 500-520 km.
Z uwagi na wykorzystanie architektury 800 V, maksymalny transfer sięga 350 kW, co przekłada się na uzupełnienie prądy od 10 do 80 procent w 24 minuty. Problem tkwi jeszcze w infrastrukturze. Takich stacji mamy w Polsce kilkanaście, ale kolejne będą zapewne pojawiać się przy głównych szlakach transportowych.
W topowej wersji Hyundai potrafi być szybki na prostej, ale jego klasyczne zawieszenie z samopoziomującą tylną osią, nie zachęca do igrania z prawami fizyki. 435 KM pomaga w wyprzedzaniu, choć na co dzień zdecydowanie lepszym wyborem będzie tańsza odmiana generująca 313 KM. Rozpędzi 2,6-tonową maszynę od 80 do 120 km/h w 4,8 sekundy i pozwoli rozkoszować się krajobrazami. Flagowiec został świetnie odcięty od dźwięków świata zewnętrznego, a za jego sterami możemy poczuć się niczym w królewskiej motorówce. Majestatycznie zdobywa kolejne odcinki i nie przejmuje się zanadto ubytkami w jezdni.
W ślad za wysokim komfortem podąża układ kierowniczy. Neutralny i niedający cienia sugestii, by następnym zakręt pokonać agresywnie. O ile na suchym asfalcie trakcja nie pozostawia wiele do życzenia, gwarantując dużą porcję spokoju, o tyle na mokrym warto odjąć gazu, wpisując się w ostrzejszy łuk. Należy za to pochwalić wysoką stabilność przy wyższych prędkościach i brak podatności na mocniejsze podmuchy wiatru. Pełen relaks.
Cena ma duże znacznie, ale dla klienta polującego na rasowe premium, są też inne wyznaczniki. To odpowiednia renoma i prestiż. Te ostatnie cechy Hyundai dopiero buduje. Jest na dobrej drodze i może stanowić wartościową alternatywę dla zawodników z Niemiec lub Szwecji. Nie możemy też zapominać o chińskim Xpengu G9. Lista uczestników w batalii o bogaty portfel sukcesywnie się wydłuża.
Ioniq 9 nie musi się jednak wstydzić. Urzeka wyposażeniem, komfortem i spokojem. Łatwo go wyczuć i wtopić się w kapitańskie fotele. Przy okazji zużywa akceptowalne porcje prądu i potrafi oddawać energię zgromadzoną w akumulatorze do zasilania na przykład ekspresu do kawy czy odkurzacza. Wyposażenie jest kompletne w odmianie Calligraphy, a w bazowym wariancie Techniq sprosta oczekiwaniom miłośników gadżetów. Cena? Zaczynamy od 309 900, a kończymy na 415 tysiącach złotych, zakreślając wszystko w konfiguratorze. Koreański SUV jest już dostępny w polskich salonach. Materiał został zrealizowany na wyjeździe sfinansowanym przez Hyundai Motor Poland Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.