Żyjemy w czasach, gdy kupno samochodu wiąże się ze wzięciem kredytu, bo przeciętny Polak lub Polka nie jest w stanie zakupić nowego auta za pensję. Zwykły Golf, chociaż wyjściowo może nie jest zbyt drogi, to jak się go doposaży, jest w stanie kosztować około 200 tys. zł. To przykra sytuacja, do której udało się nam już przyzwyczaić.
Jest jednak marka, która oferuje jak na dzisiejsze standardy dosyć tanie samochody. Nie, nie mówię tu o kolejnym chińskim pojeździe. Nasz oczy powinniśmy skierować o wiele bliżej, bo na europejskie poletko. Mam na myśli Dacię. Jakiś czas temu wpadł mi w ręce Sandero Stepway Extreme z instalacją LPG. I o ile na początku nie byłem przekonany do tego samochodu, o tyle teraz mój stosunek do niego trochę się ocieplił. Bo jak to zawsze mówię, nie sztuka jest skrytykować Dacię, sztuka znaleźć w niej zalety, a jest ich kilka.
Powiem na wstępie, że nigdy nie byłem fanem Dacii. Znałem markę, miałem okazję jeździć ich samochodami, ale ostatni raz wiele lat temu i broniłem się rękoma i nogami, żeby więcej nie usiąść za kierownicą jakiejkolwiek Dacii. Dlatego, kiedy dowiedziałem się, że przypadł mi ten „zaszczyt" przetestowania Sandero i to w dodatku z instalacją LPG, to byłem wręcz „wniebowzięty".
Jakże duże było moje zdziwienie, gdy okazało się, że do testów otrzymałem Sandero, ale nie zwykłe, tylko odmianę Stepway, czyli crossovera jak to marka go reklamuje. Co więcej, byłem pod wrażeniem jego wykonania i stylistyki.
Od czego tu zacząć? Do testu przypadła mi wersja wyposażenia Extreme, czyli najwyższa, jaka jest w ofercie. Miedziane elementy nadwozia jak np. obudowy lusterek, listwy nad światłami mgielnymi przednimi, czy napisy na relingach w połączeniu z zielonym nadwoziem, dodaj a temu modelowi ekskluzywności. Projektanci postarali się, aby auto, które byłoby w stanie oglądać pojazdy z segmentu premium jedynie na światłach, gdy te go wyprzedzają, miało elegancję. Nie mówimy tutaj o klasycznych kształtach SUV-ów, nie jest to też pojazd klasy średniej. Niemniej Stepway w tym wydaniu zadaje szyku, gdziekolwiek się pojawi. Sprawia wrażenie bardziej wytrzymałego, bardziej stylowego i nie tak taniego jak mogłoby się wydawać.
Profil nie robi już tak dużego wrażenia jak przód. Za przednim kołem, jak i u podstawy drzwi firma umieściła naklejki. Niby to paski jak u tygrysa, niby nic nie mówiące zawijasy, ale bardziej to przypomina wycinek mapy topograficznej. Całość dopełniają czarne felgi w rozmiarze 16 cali. Widać wyraźnie, że tylne drzwi są zdecydowanie mniejsze od przednich.
Z tyłu nie ma niczego odkrywczego. Mamy napis mosiężny Dacia i w sumie to byłoby najciekawsze. Napis Sandero występuje jedynie jako naklejka. Tył jest zaprojektowany tak, żeby nie rozpraszał na ulicy. Jest bez wyrazu. Rozumiem idee, że jak tanie auto, to mniej pieniędzy na wszystko, ale to nie znaczy, że samochód ma być nudny.
Dacia Sandero Stepway nie jest brzydkim samochodem, jest naprawdę ładna. Widać, że projektanci mocno skupili się na przednim pasie, a im dalej w las, tym mniej punktów do zaczepienia wzroku. Zupełnie jakby projektanci zaczęli od przodu przed weekendem, później był lunch, wrócili na chwilę i zamontowali czarne felgi, a następnie rysunki zostawili na kilka dni, a gdy wrócili do pracy, to uświadomili sobie, że w sumie ten projekt to mieli oddać już dawno temu, więc machnęli kilka kresek, aby szef się od nich odczepił.
O wnętrzu nie ma za bardzo co mówić. Na uchwytach na drzwiach oraz na kratkach od nawiewu znalazło się nawiązanie do miedzianych akcentów, które zaobserwować mogliśmy na zewnątrz. Poza tym nie ma tutaj nic godnego uwagi.
Tak, deska rozdzielcza jest ładna, estetyczna i ergonomiczna, tego nie można jej odmówić, ale poza tym trochę wieje tu nudą. Wszędzie plastik, na siedzeniach plastik, na drzwiach plastik i tak dalej i tak dalej. Ponieważ jednak mówimy o Dacii, to możemy mówić o kwintesencji motoryzacji.
Nie znajdziemy tutaj zbędnych ekranów, poza jednym w centrum deski, do którego zamontowano uchwyt na telefon, z którego trzeba wziąć nawigację. Sam ekran nie rozprasza, bo jest praktycznie czarno-biały. Przed kierowcą znajduje się duża kierownica oraz analogowe zegary. Młodzież powiedziałaby, że jest to retro albo vintage, starci, że wreszcie wszystko jest czytelne. Po lewej stronie od kierownicy znajdziemy przycisk, który pozwala przełączyć z benzyny na LPG.
Siedzenia są wygodne i jazda tym autem pod kątem komfortu nie jest najgorsza. Powiedziałbym nawet, że niektóre auta premium nie mają tak wygodnych siedzeń. Chyba że wypowiedziałby się pasażer, który nie może nic zrobić ze swoim fotelem poza przesunięciem do przodu i do tyłu oraz podnieść lub opuścić oparcie. Siedzi się zdecydowanie za wysoko. Kolejnym problemem jest podłokietnik, który jest za głęboko i nie można go przesuwać. Tapicerka jest raczej licha, szybko się brudzi.
Tylna kanapa nic nie oferuje, ale pięć osób w sumie spokojnie przejedzie tym autem np. do sklepu. Niestety wyższe osoby mogą poczuć się dyskryminowane, gdyż głową będą szurać po podsufitce. Za tylną kanapą znajdziemy bagażnik o pojemności od 328 do 1108 l. Zdecydowanie za mało, ale na podstawowe zakupy wystarczy. Jednak żeby zabrać się na wakacje, może być już ciężko.
Gdybym miał określić to wnętrze jednym słowem, to powiedziałbym, że jest kompaktowe. Wszędzie jest blisko. Właściwie na wyciągnięcie ręki. Jednak z drugiej strony umówmy się, cena auta jest adekwatna do jakości wykonania. Widać, że twórcy mieli jakiś pomysł i zapewne mogliby dać jeszcze więcej od siebie, ale wtedy auto nie kosztowałoby poniżej 100 tys. zł i to w najbardziej wypasionej wersji wyposażenia.
Pod maską znajdziemy silnik trzycylindrowy o pojemności 1.0 l. Generuje on 101 kucyków mechanicznych oraz 170 Nm momentu obrotowego. Sandero podczas testów spalała mi 7 L/100 km na benzynie i około 7,5 l/100 km na LPG. Pojemność zbiornika paliwa wynosi: 50 l – benzyna i 40 l – LPG.
Moc przekazywana jest na przednie koła za pomocą sześciobiegowej, manualnej skrzyni biegów. Stepway rozpędza się maksymalnie do 172 km/h (177 km/h na LPG) i potrzebuje 11,9 s. na rozpędzenie się od 0 do 100 km/h.
A jak się tym jeździ? O dziwo całkiem przyjemnie. Nie jest to demon prędkości, ale nie jest też powolny jak żółw. Drążek dźwigni zmiany biegów dobrze leży w dłoni, ale potrzeba dużo siły, aby wrzucić bieg. Zupełnie jakby się miało kij i mieszało powoli zastygający beton.
Pod względem komfortu nie jest też źle. Auto jak na swoje gabaryty oraz wagę (1620 kg) całkiem dobrze wybiera nierówności, ale nie ma co spodziewać się jazdy tak delikatnej jak po jedwabie. Drgania są odczuwalne, a obraz ze wstecznego lusterka przypomina czasem taflę wody w szklance z filmu Jurassic Park, gdy zbliżał się Tyranozaur. Wszystko się trzęsie i ledwie cokolwiek widać.
Problemy dotyczące siedzenia pasażera i przestrzeni nad głową wspomniałem już wcześniej. Fotele nie mają czegoś takiego jak trzymanie boczne, przez co w zakręty lepiej nie wchodzić z większą prędkością. To dla nich zresztą abstrakcja.
Autem przyjemnie się manewruje. Nie jest to może ten legendarny poziom fuzji człowieka z maszyną, ale nie czuć luzów na układzie kierowniczym i czuć, że prowadzimy samochód, a nie poduszkowiec.
I tak dobrnęliśmy do końca. Jak powiedziałem, nietrudno jest skrytykować Dacię, zwłaszcza gdy wiele innych firm stara się bardziej. To, co do mnie przemówiło w tym samochodzie, to jego wygląd zewnętrzny, w szczególności przedniego pasa. Detale, które udowadniają, że twórcy mieli pomysł i konsekwentnie chcieli go zrealizować. Niestety ograniczenia finansowe i segment nie pozwoliły temu samochodowi rozwinąć skrzydła.
Jednak czego oczekiwać za samochód, który ma niemal wszystkie elementy wyposażenia opcjonalnego i jest w najwyższej odmianie wyposażenia? Koszt testowanego egzemplarza to około 83 tys. zł, ale w podstawie w tej wersji wyposażenia zapłacimy na start 79.800 zł.
Moim zdaniem, to naprawdę udany model Dacii, który pozwala osobom z mniejszym budżetem jeździć nowym samochodem. Około 80 tys. zł to nadal dużo, w szczególności, gdy weźmiemy pod uwagę, że możemy kupić auto wyższej klasy za mniejsze pieniądze, pod warunkiem że będzie używane. Jednak, gdy chcemy poczuć zapach nowości, to Dacia pasuje jak ulał.
Samochód udostępniła do testu firma Renault Polska Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.