Plug-iny w Europie rosną w siłę, ale to propozycja dla świadomych klientów. Takich, którzy regularnie uzupełniają prąd z domowego gniazdka lub publicznego słupka. W przeciwnym razie korzystanie z tego typu napędu należy poddać w wątpliwość. Mając jednak odpowiednie zaplecze, docenimy kilka aspektów. Przede wszystkim możliwość jazdy na prądzie na dystansie 40-70 kilometrów. To znacząco obniża zużycie paliwa i podnosi komfort akustyczny codziennych podróży. Mały akumulator sprawdzi się w mieście, a większy pozwoli na wycieczki rzędu 100 km. Jak to wygląda w tytułowych samochodach?
To względna nowość w katalogu Mitsubishi. Czwarta generacja Outlandera została przedstawiona w ostatnim kwartale 2024, a w połowie 2025 wjechała do polskich salonów. Jest propozycją dla osób z zasobnym portfelem. W zamian oferuje bogate wyposażenie i hybrydę ładowaną z gniazdka. Japoński SUV może pochwalić się sporymi rozmiarami. Ma 472 cm długości, 186 szerokości i 176 wysokości. Rozstaw osi wynosi 270,5 cm. Tym samym, możemy mówić o ataku na klasę średnią. Szaty zewnętrzne nie są przesadnie krzykliwe, choć liczba chromowanych elementów dekoracyjnych może nieco przytłaczać.
Mitsubishi przedstawia dość konserwatywną szkołę projektowania. Nawiązuje do poprzednika masywnością i proporcjami. Bazuje na płycie CMF-CD, opracowanej przez sojusz Nissan-Renault-Mitsubishi. Nie dziwi zatem, że niektóre elementy w Japończyku zostały zapożyczone wprost z X-Traila. Mimo podobieństw nie brakuje różnic i oryginalności. Mimo unifikacji auto zachowało swój azjatycki sznyt.
W kabinie Japończycy zrezygnowali z finezyjnych kształtów na rzecz ergonomii i lepszych multimediów względem poprzednika. Trzeba przyznać, że w tej kwestii nie trzeba było wiele, by to poprawić. Kokpit teraz wygląda klasycznie i elegancko, choć wciąż ciekawie. Wskaźniki przed oczami kierowcy są cyfrowe – 12,3 cala. Są całkiem przejrzyste i łatwo się poruszać po kolejnych zakładkach menu. Niemal identyczny zestaw znajdziemy w X-Trailu.
Pośrodku umieszczono 12,3-calowy panel z dotykową obsługą. Nawigacja nie jest zbyt precyzyjna. System współpracuje z nagłośnieniem sygnowanym przez firmę Yamaha. Niestety, spodziewaliśmy się po audio trochę lepszego brzmienia. Względem poprzednika, korzystniej przedstawia się obraz z kamery o zasięgu 360 stopni, ale wciąż brakuje mu do ideału.
Dobrze natomiast ma się kwestia materiałów wykończeniowych. Kokpit wykończono solidnie, a znaczna część paneli jest miękka i przyjemna w dotyku. Niektóre z nich mogą być obite ekologiczną skórą. Plus za masywny podłokietnik, ambientowe oświetlenie LED, trójstrefową klimatyzację, panoramiczne okno dachowe i drugą parę drzwi otwierającą się niemal pod kątem prostym.
Przednie, nieźle wyprofilowane oparcia okazują się wygodne. Bardzo dobrze jest też z tyłu, gdzie osoba o wzroście do 190 centymetrów bez zająknięcia pokona kilkaset kilometrów. Bagażnik o pojemności 495 litrów wyposażono w całkiem szeroki otwór załadunkowy. Po złożeniu kanapy, możliwości przewozowe rosną do 1422 litrów. Przeciętny wynik w tej klasie.
By zdobyć klienta, trzeba się czymś wyróżnić. Przypadek Arkany pokazuje, że Europejczycy lubią SUV-y Renault ze ściętym tyłem. W Rafale mamy do czynienia z większym gabarytem i zdecydowanie lepszym produktem. Bardziej dopieszczonym i wyposażonym we wszystko, co obecnie koncern posiada w swoim asortymencie. Auto otrzymało adaptacyjne, matrycowe reflektory LED, wyrazisty design, choć blisko mu do Espace, a także wariant Alpine dodający stylizacji nieco sportu.
Najwyższa specyfikacja atelier Alpine oznacza, że w nadkolach lądują 21-calowe obręcze ze stopów lekkich i opony w rozmiarze 245/40. Możemy wybrać też czarny, kontrastowy dach, utrzymane w tej tonacji boczne lusterka, a także wypełniony tym kolorem grill. Tak to wygląda z satynowym niebieskim, czerwonym i białą perłą. Poza tym nie możemy zapomnieć o rozmiarach. Mamy do czynienia z klasą średnią, zatem długość wozu to 471 cm. Szerokość wynosi 186,5 cm, a rozstaw osi 274 cm. Skromny jest za to prześwit – 14,5 cm. W Mitsubishi to 5 cm więcej.
Do projektu wnętrza Francuzi przyłożyli się równie mocno, jak i do nadwozia, choć to nihil novi. Podobne dobrodziejstwa elektroniczne spotkamy w Australu, Espace i Megane E-Tech. Księgowi pozwolili za to na sporo polotu. Materiały w górnej części kokpitu są miękkie, a kieszenie w drzwiach bocznych wyłożono miękką wyściółką w niebieskiej barwie. To wyróżnik odmiany Alpine.
Całość też solidnie spasowano, przez co na nierównościach trudno wychwycić jakiekolwiek, niepokojące dźwięki. Przed oczami kierowcy wkomponowano 12-calowy ekran. Flagowy, centralny zestaw multimedialny ma również 12 cali. Można go swobodnie personalizować niczym wyświetlacz prywatnego smartfona. Obsługuje nawigację, kamerę cofania i współpracuje z zewnętrznymi nośnikami pamięci. Pozwala też przenieść na pulpit aplikacje z telefonu. Ich łączna liczba to 50. Google działa nieźle i pozwala komunikować się głosowo.
Fotele są wygodne i dobrze wyprofilowane. Opcjonalnie można zdecydować się na tapicerkę z alcantary i elektryczne sterowanie z pamięcią ustawień. W drugim rzędzie wygodnie usiądą osoby o wzroście do 190 cm. Dobre noty zbiera też bagażnik o pojemności 539 litrów. Po złożeniu asymetrycznego oparcia możliwości przewozowe przekraczają 1826 l.
Outlander korzysta z zestawu plug-in o mocy 306 KM i 450 Nm. W aucie o masie własnej przekraczającej 2100 kg takie parametry to konieczność. Wóz przyspiesza do setki w 7,9 sekundy i czyni to w sposób płynny. Bez zbędnych szarpnięć i niepokojących dźwięków, choć praca jednostki elektrycznej wymaga przyzwyczajenia. Prędkość maksymalną ograniczono elektronicznie do 170 km/h.
SUV korzysta z trzech silników (306 KM systemowo). Najważniejszy jest wolnossący benzyniak 2.4 o mocy skromnych 136 KM. Uzupełnia go elektryk generujący 116 KM i 255 Nm. Przy tylnej osi umieszczono 136-konny motor (190 Nm). Możemy też korzystać z 1-stopniowej przekładni planetarnej oraz z baterii o pojemności 22,7 kWh brutto. W teorii Mitsubishi przejedzie do 86 kilometrów w cyklu mieszanym w trybie bezemisyjnym. W praktyce jest to możliwe, choć lepiej przyjąć, że po 60-65 km będziemy zmuszeni do wpięcia wtyczki do kontaktu. Zrobimy to na dwa sposoby. Prądem zmiennym o mocy 9,5 i stałym 32 kW. Dobre wyniki.
Mitsubishi jest stabilne na drodze i sprawnie radzi sobie z ubytkami. Dobrze czuje się zarówno na autostradzie, jak i w mieście. Całkiem zwinne i odpowiednio wyciszone. Potrafi za to skutecznie rozpraszać uwagę kierowcy licznymi dźwiękami systemów czuwających nad bezpieczeństwem. Zbyt nadgorliwy jest także układ utrzymujący wóz w pasie ruchu.
Napęd Rafale o systemowej mocy 300 KM bazuje na niewielkim, 3-cylindrowym silniku o pojemności 1.2 litra. Sprzężono go z doładowaniem, a moc uzyskano na poziomie 130 KM. Tutaj mamy jeden dodatkowy silnik elektryczny przy tylnej osi – 136 KM i 195 Nm. Ten przy przedniej ma 68 KM, a układankę uzupełnia HSG. Ten pełni funkcję wysokonapięciowej rozruszniko-prądnicy. Co to oznacza? Agregat uruchamia i wyłącza silnik benzynowy. Pozwala na zmianę przełożeń skrzyni kłowej i wspiera wydajność benzynowego serca układu. Odzyskuje też energię trafiającą do dwóch akumulatorów – 12 i 400 V. Ten drugi ma pojemność 22 kWh.
Na papierze, parametry Rafale przedstawiają się zachęcająco. Auto przyspiesza do setki w 6,4 sekundy i rozpędza się do 180 km/h. Mając naładowaną baterię, otrzymujemy spory zapas prądu. Około 19 kWh netto w jesiennych warunkach pozwala na przejechanie 60-65 km w mieszanych warunkach (35 kWh na 100 km). Co ciekawe, tryb bezemisyjny oznacza redukcję mocy do 160 KM i prędkości maksymalnej do 135 km/h. Nie wpływa to jednak przesadnie na wrażenia zza kierownicy. Minus za ładowanie AC z prędkością 7 kW.
Mimo dodatkowych kilogramów na plecach (1930 kg), Rafale możemy czerpać sporo radości z jazdy na co dzień. Komfort jest na zadowalającym poziomie, mimo zastosowania 21-calowych obręczy. Może się też podobać praca sprężystego zawieszenia adaptacyjnego, zestrojonego dość sztywno. Skutecznie radzi sobie z długimi zapadliskami i nieco gorzej z poprzecznymi przeszkodami. Mieszane uczucia budzi natomiast układ kierowniczy. W teorii jest bezpośredni i ma w sobie nutę sportu, ale momentami jego praca ma za dużo syntetycznych naleciałości.
Auta wytwarzane są pod szyldem jednego konsorcjum. Rywalizują w tożsamym segmencie, ale dużo je dzieli. Mitsubishi stawia na większy komfort, nieco bardziej przestronną i przytulną kabinę oraz na inną filozofię napędu. Duży silnik wcale nie przekłada się na lepszą dynamikę, choć w obu przypadkach będziemy zadowoleni. W Renault nieco bardziej. Outlander zaczyna się w promocji od 232 890 zł, a za topową specyfikację zapłacimy około 300 tysięcy zł.
Renault daje trochę więcej pewności za sterami. Ma sztywniejsze nastawy jezdne i wykazuje się lepszą zwrotnością z uwagi na tylną oś skrętną. W kabinie również zmieści cztery dorosłe osoby, a mocniej wyprofilowane fotele skuteczniej podpierają ciało. Kolejny plus za multimedia. W kategorii ceny musimy przygotować się na kwotę wejścia w wysokości 227 800 zł. Alpine wraz z dodatkami podniesie kwotę do 270 tysięcy zł. Samochody udostępniły do testu: Renault Polska Sp. z o.o. i Astara Poland Sp. z o.o. Firmy nie miały wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.