Według danych Samaru, elektryki to niewiele ponad trzy procent naszego rynku. Skromnie. Mimo że statystyki nieznacznie rosną z każdym rokiem, nastawienie Polaków jest, delikatnie mówiąc, lekko sceptyczne. Niemniej, mamy zupełnie przyzwoitą infrastrukturę ze stacjami ładowania, wyraźnie niższe ceny niż jeszcze kilkanaście miesięcy temu oraz ofertę, która pozwala dopasować wóz do własnych preferencji. Należą do nich przedstawiciele klasy średniej. To segment dla wymagających i z zasobnym portfelem. Do tego dość zróżnicowany, co pokazują Hyundai i BMW.
Auto oparto na nowej platformie E-GMP. Inżynierowie przyłożyli się nie tylko do aerodynamiki (Cx to 0,21), optymalizując nawet kształt 20-calowych obręczy ze stopów lekkich. Karoseria mierzy 485,5 cm długości, 188 szerokości i 149,5 wysokości. Potężny jest również rozstaw osi – 295 cm. To wartość przypisana do pojazdów klasy wyższej. W ukryciu niemałych rozmiarów pomagają proporcje i liczne detale. Trudno o podobny pojazd pośród konkurencji.
Trójbryłowe nadwozie wyróżnia się wydatną lotką na pokrywie bagażnika, licznymi diodami utrzymanymi w kwadratowej formule oraz kamerami w miejscu lusterek. To rozwiązanie wzbudza najwięcej kontrowersji. Trzeba przyznać, że wygląda efektownie, ale trudno się do niego przyzwyczaić. Dobrze, że w alternatywie pozostają klasyczne lusterka i takie polecamy, bo znacznie łatwiej się z nimi zaprzyjaźnić.
Kabinę wykończono niezłej klasy materiałami i wyposażono w dwa ekrany o przekątnej 12 cali. Menu przejrzyste, a obsługa dość intuicyjna. Nie zabrakło również przemyślanych schowków, choć centralny tunel nieco ogranicza miejsce na nogi. Niemniej, całość może się podobać i nie generuje większych problemów z aklimatyzacją. Koreańska ergonomia przedstawia dobry, solidny poziom.
Ciekawostkę stanowią rozkładane fotele przednie z regulacją elektryczną w wielu płaszczyznach. To sprawia, że możemy w nich odpocząć lub zdrzemnąć się na parkingu. Drugi rząd , choć oferuje mnóstwo przestrzeni, nie należy do przesadnie wygodnych. Niska pozycja kanapy wespół z płaską podłogą może i wygląda efektownie na zdjęciach, ale zapewnia niezbyt komfortową pozycję kolan. Na długim dystansie okaże się męcząca. Kolejna rzecz to bagażnik. W standardowej konfiguracji pochłonie 401 l, jednak od długiej limuzyny moglibyśmy oczekiwać lepszego wyniku.
I4 otrzymało stylizację zbliżoną do serii 3 i 4 Gran Coupe. Jest odpowiedzią na Teslę 3 i to z nią toczy bój w Stanach Zjednoczonych o jak najlepsze wyniki sprzedaży. W Europie jest zdecydowanie częściej widywane na drogach niż Hyundai. Przyczyn może być kilka, ale upatrujemy ich głównie w popularności elektrycznych BMW, które w ogólnym torcie stanowią już około 20 procent podpisywanych umów u dilerów.
Bawarska limuzyna mierzy 478,5 cm długości, 185 szerokości i 145 wysokości. Rozstaw osi 285,5 cm. Krótsza i niższa w stosunku do Ioniqa, za to zgrabna i przyciągająca spojrzenia. Zwłaszcza jeśli wyposażymy ją w pakiet M i 20-calowe obręcze ze stopów lekkich. Wóz ma charakterystyczny front, w którym wielu widzi nawiązanie do bobrowej braci. Duży plus stawiamy przy efektywności matrycowych reflektorów LED. Są lepsze niż u konkurenta i zdecydowanie warto dopłacić do ich topowej odmiany o zasięgu kilkuset metrów. Po zagłębieniu się w dobrze wyprofilowane fotele z pakietu M błyskawicznie poczujemy blask klasy premium. Widać, że Niemcy mocno kontrolują ten aspekt, bowiem w i4 trudno się do czegokolwiek doczepić. Materiały wykończeniowe to wysoka półka. Do tego dochodzą rozmaite zestawienia kolorystyczne.
Za sterami i4 siedzi się bardzo wygodnie. Do tego doliczamy wszechstronną regulację elektryczną. Z tyłu jest znacznie mniej miejsca, czego nie spodziewalibyśmy się po aucie mierzącym blisko 4,8 m. Ponadto nisko umieszczone fotele utrudniają wsunięcie pod nie stóp. W tej kategorii Hyundai wygrywa w cuglach. BMW oferuje za to większy bagażnik – 490 l. Zadowoleni będą natomiast miłośnicy elektronicznych rozwiązań. Fizyczne przyciski znajdziemy na kierownicy. Resztę zdominowały potężne wyświetlacze. Ten przed oczami kierowcy ma 12,25 cala, atrakcyjną oraz zmienną grafikę. Płynnie przechodzi w centralny ekran o przekątnej aż 14,9 cala. Całość przykryto szkłem. Obsługa nie jest przesadnie skomplikowana, ale aklimatyzację utrudnia mnogość opcji.
Bazowa koreańska bateria ma 53 kWh netto. Większy zbiornik to litowo-jonowy akumulator mieszczący 77,4 kWh netto. Pozwala przejechać w teorii 614 km i gwarantuje sprint do setki w zaledwie 5,1 s. Prędkość maksymalną każdej specyfikacji ograniczono elektronicznie do 185 km/h. W nasze ręce trafił wariant z AWD.
Hyundai dzielnie znosi jazdę po różnej jakości drogach, choć w nadkolach umieszczono 20-calowe obręcze. Zauważalne wstrząsy pojawiają się na sporej wielkości poprzecznych przeszkodach. Istotne, że forsowaniu zniszczonych nawierzchni nie wtórują niepokojące dźwięki, a warto zaznaczyć, że masa własna ociera się o dwie tony. Ioniq 6 nie zachęca do walki z prawami fizyki. Wspomaganie kierownicy ustawiono w taki sposób, by uprzyjemniało jazdę miejską i dawało odpowiednie odczucia pozycji kół przy prędkościach autostradowych.
Co ważne, Hyundai oferuje wydajną rekuperację, którą możemy regulować w czterech poziomach. Wybierając tryb najmocniejszego wytracania szybkości, w 95 procentach sytuacji możemy zapomnieć o używaniu hamulca. Na drodze Hyundai jest pewny, ale zachowuje się jak przyczajony tygrys. Leniwie zdobywa kolejne metry, ale w razie mocnego wciśnięcia gazu wyrywa do przodu, nie tracąc tchu aż do prędkości autostradowych.
W zakrętach zachowuje się stabilnie, a napęd na obie osie poprawia trakcję w trudnych warunkach. Co ciekawe, komputer pozwala ustawić tryb 2WD, Auto AWD i AWD. Utrzymując na prędkościomierzu 140 km/h, zużycie energii wyniesie 25-27 kWh. Auto wyraźnie mniej potrzebuje natomiast w mieście i w spokojnej trasie, gdzie prędkość nie przekracza 80-90 km/h. Gdy ruch ustaje i możliwa staje się płynna jazda, na ekranie dostrzeżemy wartości rzędu 14-15 kWh. Musimy też pamiętać, że mamy do czynienia z samochodem o mocy 325 KM i 605 Nm. Tutaj jednak niezwykle istotny jest współczynnik oporu powietrza – zaledwie 0,21.
Ioniq ma też funkcję, której próżno szukać w BMW. To prędkość ładowania. O ile przy użyciu domowej instalacji ten parametr nie ma znaczenia, o tyle maksymalny transfer na poziomie 332 kW ma potężne znaczenie na publicznych, najmocniejszych stacjach. Kilkanaście minut wystarczy, by uzupełnić energię do 80 procent.
BMW jest nieco cięższe od Ioniqa, ale na drodze sprawia wrażenie obcowania z mniejszym autem. Łatwo znaleźć wspólny język z tym modelem. To zupełnie tak, jak byśmy siedzieli za sterami trójki lub czwórki. Jest przyjemnie, a środkowa specyfikacja wcale nie oznacza rezygnacji z dobrych osiągów.
Pod oznaczeniem eDrive40 kryje się elektryczny motor o mocy 313 KM. Dodatkowy boost oznacza zastrzyk w postaci 27 KM przez kilkanaście sekund. Do zestawu doliczamy 430 Nm, transmisyjną skrzynię biegów i napęd na tylną oś. Przy niej też umieszczono silnik, by zoptymalizować rozkład masy. Przewidywalność na drodze to mocny punkt programu. Nie czuć, że BMW waży 2200 kg. Adaptacyjne zawieszenie dobrze radzi sobie z nierównościami nawet na 20-calowych obręczach. Trzyma kierunek i nie daje się za łatwo wyprowadzić z równowagi.
I4 potrafi być również szybkie, ale nie zachęca przesadnie do takiego traktowania pedału gazu. Do setki przyspiesza w 5,6 sekundy, a wskazówka wirtualnego prędkościomierza zatrzymuje się na 190 km/h. Auto harmonijnie rozwija moc. Do wyboru mamy kilka modułów. W komfortowym ma relaksacyjne usposobienie. Nieco się wyostrza w trybie sportowym. Wtedy też lepiej, wręcz błyskawicznie reaguje na gaz i pokazuje, że daleko jej do statusu zawalidrogi. Z drugiej strony, BMW nie należy do kategorii sportowców. Owszem, czujemy, że zawieszenie potrafi zadbać o odpowiednią trakcję w ostrych łukach, ale układ kierowniczy cechuje się trochę za mocnym wspomaganiem.
Musimy za to pochwalić pracę rekuperacji współpracującej z przednim radarem. Auto dobrze reaguje na sytuację drogową i dopiero w ostateczności wymusza użycie hamulca. To nie przekłada się na spektakularne wyniki zużycia paliwa. Przy temperaturach rzędu 15-20 stopni Celsjusza, komputer pokładowy pokaże w mieście od 19 do 27 kWh. Na autostradzie zapotrzebowanie przekroczy 30-32 kWh, a w spokojnej trasie da się zejść do 18. Ładowanie? Maksymalna moc transferu wynosi 205 kW, co pozwala uzupełnić prąd od 20 do 80 proc. w pół godziny. Bateria mieści 81,2 kWh netto. Zasięg? Od 250 do 420 km.
Z elektrycznymi limuzynami stylizowanymi na coupe można się zaprzyjaźnić. Hyundai przekonuje przestrzenią, dość niskim zapotrzebowaniem na energię i bogatym wyposażeniem. Jego ceny startują od 166 900 zł (53 kWh). Topowa wersja Black Edition z AWD, baterią 77 kWh i silnikiem o mocy 329 KM to wydatek na poziomie 222 900 zł. BMW trochę lepiej się prowadzi i zapewnia większe możliwości personalizacji. Ma za to ciaśniejsze wnętrze, choć zmontowane z lepszych tworzyw. Jest też wyraźnie droższe. Bazowy wariant (286 KM i 67 kWh) kosztuje 248 tysięcy zł. 340-konne i4 z większym akumulatorem to już kwota rzędu 280 tysięcy zł. Dopłata do AWD wynosi 20 tys. zł. Samochody udostępniły do testu: Hyundai Motor Poland Sp. z o.o. i BMW Group Polska Sp. z o.o. Firmy nie miały wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.