Audi jest tegoroczną nowością, a nowa generacja GLC zasilana prądem pojawi się w salonach w przyszłym roku. Nie zmienia to faktu, że niezależnie od daty debiutu, oba modele napędzają sprzedaż na Starym Kontynencie. Coraz rzadziej z dieslem pod maską, choć na ten napęd klientów nie brakuje. Coraz mocniej do głosu dochodzą hybrydy. To będzie jednak opcja nie dla wszystkich.
GLC stanowi obecnie o sile koncernu. Jego roczna sprzedaż w Europie kształtuje się na poziomie około 80 tysięcy sztuk (Yato Dynamics). Pierwsza generacja zadebiutowała w 2015, a obecna w 2022. Dzięki zgrabnej formie zewnętrznej trudno wychwycić rozmiary w postaci 471,5 cm długości. Spory jest też rozstaw osi wynoszący blisko 289 cm. W oczy rzucają się matrycowe, adaptacyjne reflektory LED. Trzeba przyznać, że to rozwiązanie przypomina festiwal światła. Radary sprawnie sobie radzą z wycinaniem innych pojazdów, a zasięg sięga kilkuset metrów. Jazda po zmroku stanowi przyjemne doświadczenie. Kolejny plus za wyświetlanie na drodze ostrzeżeń o robotach drogowych.
Mercedes przyzwyczaił nas do dopieszczania wnętrz swoich modeli, niezależnie od segmentu. Niemniej, to w autach znanych od lat wprowadzane są najbardziej śmiałe posunięcia. Nie inaczej jest w GLC, gdzie kokpit możemy wzbogacić włóknem węglowym, aluminium lub skórzanymi poszyciami. Całość dobrze spasowano i wzbogacono oświetleniem ambientowym LED. Są jednak elementy, które nie przystają do niemieckiego koncernu. To montaż nawiewów oraz paneli na drzwiach. Daleko im do ducha premium.
Kokpit jest niemal tożsamy z Klasą C, co akurat należy zakwalifikować do zalet. Obsługa nie jest przesadnie trudna, a w porównaniu z kolejną generacją dostępną w najnowszym CLA, okazuje się wręcz dziecinnie prosta. To pokazuje, że lepsze bywa wrogiem dobrego. Centralny wyświetlacz ma 11,9 cala i został nachylony o 6 stopni w stronę kierowcy. Układ pozwala komunikować się kierowcy za sprawą dotyku ekranu, kierownicy oraz gestami i głosowo po wprowadzeniu formuły „Hej Mercedes". Jego skuteczność jest dyskusyjna.
W kategorii przestrzeni sytuacja przedstawia się przyzwoicie. W drugim rzędzie nie brakuje przestrzeni przed kolanami, na wysokości barków i nad głowami. Z przodu, fotele można wyposażyć w podgrzewanie, wentylację i wielokonturowy masaż. Nie mają imponujących gabarytów i kształtów, ale okazują się naprawdę wygodne i skutecznie podpierają ciało w zakrętach. Bagażnik SUV-a mieści 620 litrów, co wybija się ponad klasową średnią. Po złożeniu oparcia, możliwości przewozowe rosną do 1680 l. Jeśli postawimy na hybrydę plug-in, kufer pochłonie od 470 do 1530 l.
Niemcy z Ingolstadt weszli do tego segmentu wyraźnie wcześniej – w drugiej połowie 2008. Osiem lat później zgłosili do sprzedaży następcę, a pod koniec zeszłego roku przedstawili światu trzecią generację. Ważne, by trzymać się 8-letniego okresu. Skrupulatność. To jednak działa, bo Q5 na drodze możemy odmienić przez wszystkie przypadki. Co ciekawe, na wybranych rynkach (azjatyckich), wychodzi w wersji przedłużonej.
Q5 przedstawia się dość konserwatywnie, ale też taka jest jego grupa odbiorców. Wyniki sprzedaży są zbliżone do GLC, zatem włodarze obu koncernów mogą z optymizmem patrzeć w przyszłość. Zerkając na bryłę Audi, zwłaszcza tylną część, można wychwycić podobieństwo do powoli wycofywanego z rynku VW Touarega. Efektowna grafika świetlna i matrycowe reflektory dodają maszynie szlachetności. Gabaryty są zbliżone do konkurenta. Tutaj mamy 471,5 cm długości, 190 szerokości i rozstaw osi na poziomie 282 cm.
W kabinie mamy do dyspozycji mnóstwo elektronicznych gadżetów. Kokpit zdominowały trzy duże ekrany. Ten przed oczami kierowcy ma 11,9 cala, rozdzielczość HD i możliwość dopasowania grafiki do preferencji użytkownika. Pośrodku konsoli na pierwszy plan wybija się telewizor o przekątnej 14,5 cala. Pasażerowie mogą go obsługiwać głosowo lub palcem. System oparto na Androidzie, więc jego interfejs jest zbliżony do smartfonów, a poruszanie się po dość zawiłym menu nie jest takie trudne, jak je malują. Istotne, że nawigacja 3D współpracuje z internetem, przez co analizuje bieżące natężenie ruchu.
Trzeci wyświetlacz umieszczono przed fotelem pilota. Ma 10,9 cala i pozwala na obsługę radia czy nawigacji. Przyjemny bajer, ale niestety widoczny z perspektywy kierowcy, co może dekoncentrować po zmroku. Istotne, że należy do wyposażenia opcjonalnego. Podobnie jak HUD, który sprawdza się bez zarzutu. W kategorii przestrzeni, Audi nie ma się czego wstydzić. Kabina z łatwością zmieści czworo dorosłych i niemały bagaż. Kufer pochłonie od 520 do 1473 litrów.
Paleta napędowa GLC jest imponująca, ale producent duże nakłady marketingowe przeznacza na hybrydy ładowane z gniazdka. W średniej klasy wozie oznacza to parametry na poziomie 313 KM, 550 Nm i baterii 25,28 kWh netto. Ta ostatnia wartość ma największe znaczenie. Względem poprzednika, podniesiono dwukrotnie jej wydajność i sprzęgnięto z motorem elektrycznym generującym 156 KM. Bolączką będzie tutaj masa własna przekraczająca 2300 kilogramów.
Mercedesa możemy ładować prądem stałym do 60 kW, co pozwoli uzupełnić energię od 10 do 80 procent w niecałe pół godziny. Według producenta maksymalny zasięg to 127 km. Trudno go uzyskać, ale wartości na poziomie 80-90 km, jak najbardziej. Mamy też dwa tryby rekuperacji, czym oszczędzimy nieco hamulce.
W trybie sportowym GLC ochoczo współpracuje z prawą nogą kierowcy, zapędzając wskazówkę obrotomierza powyżej 5,5 tys. obr./min. Przy wykorzystaniu maksymalnego potencjału, sprint do setki trwa 6,7 sekundy. Podczas dynamicznych manewrów, czuć wsparcie elektryka. Przede wszystkim w szybkiej reakcji na dociskanie gazu. Do tego mamy dużo pewności w zakrętach. Tylna oś skrętna (wyposażenie opcjonalne), podobnie jak pneumatyka, poprawiają zwinność i pozwalają szybciej wpisywać się w ostre łuki. Maszyna bez nerwów rozprawia się z wszelkimi ubytkami w asfalcie, choć wysokie progi zwalniające wprowadzają lekki dyskomfort.
Kolejny aspekt to wyciszenie wnętrza. W tej kategorii Mercedes wysoko stawia poprzeczkę. Po pierwsze, z uwagi na wykorzystanie jednostki benzynowej. Wibracje przenoszone do kabiny są minimalne. Trudno je też wyczuć podczas włączania i wyłączania jednostki, choć czasem zdarzają się lekkie szarpnięcia. Przy prędkościach autostradowych, możemy swobodnie rozmawiać. Jeśli akurat przemierzamy Niemcy, wskazówkę prędkościomierza da się zapędzić do wartości 218 km/h. Przechodząc w tryb HEV, trzeba liczyć się z zużyciem paliwa na poziomie 9-11 l w mieście i na autostradzie. W spokojnej trasie zejdziemy do siedmiu litrów.
Konstruktorzy z Ingolstadt zaproponowali zbliżoną ofertę do konkurentów. Q5 też może być PHEV-em, ale to diesel w połączeniu z miękką hybrydą zdaje się być najciekawszym elementem programu. Tym bardziej że 2.0 TDI połączono z układem 48 V i akumulatorem zbliżającym się pojemnością do HEV-ów oraz generatorem/rozrusznikiem oddającym 24 KM. Zgromadzona energia pozwala na wykonanie pełnego manewru parkowania.
Q5 oddaje do dyspozycji 204 KM i 400 Nm. W standardzie ma dwusprzęgłową skrzynię S tronic i stały napęd na obie osie. Na papierze jest wolniejsze od Mercedesa, bowiem potrzebuje na sprint do setki 7,4 sekundy. Wskazówka prędkościomierza kończy bieg na 226 km/h. Subiektywnie, różnice na drodze są minimalne w kategorii elastyczności. Audi ma trochę mniej siły powyżej 150 km/h. Może za to pochwalić się skromnym zapotrzebowaniem na paliwo. O ile krótkie, miejskie odcinki pochłoną 10-12 l, o tyle dłuższy przejazd przez aglomerację obniży apetyt do 8,5-9 l. Na autostradzie zejdziemy do 7,5, a na powiatowej drodze do 6 litrów.
W Audi również występuje pneumatyczne zawieszenie z regulacją prześwitu rzędu 6 cm. W trybie dynamicznym wyraźnie się utwardza, a kierownica daje więcej czucia niż ta w Mercedesie. Q5 oferuje nieco lepszą pewność w ostrych łukach i podobny komfort akustyczny na autostradzie. Mniej majestatycznie rozprawia się z poprzecznymi przeszkodami, a do pracy samego układu hybrydowego trudno mieć większe zastrzeżenia. Płynność funkcjonowania jest jego dużym atutem.
Dopracowanie oferty w autach z metką premium sprawia, że niełatwo wybrać odpowiedni napęd. Warto schować stereotypy do szuflady i zdać się na realne potrzeby. W mieście i w krótkich trasach PHEV ma dużo sensu. Tym bardziej, jeśli będziemy regularnie uzupełniać prąd. Propozycja Mercedesa nabierze wtedy kolorów. Do tego zaoferuje wysoki poziom wygody i zwinności w zatłoczonych obszarach (tylna oś skrętna).
Częściej przemierzając znaczne odcinki międzymiastowe, diesel wciąż pozostanie najlepszą propozycją. Do tego jest lżejszy od PHEV-a o około 350 kilogramów, co dostrzeżemy za kierownicą tytułem większej lekkości i jednocześnie precyzji prowadzenia. Audi ma w sobie więcej sportu, a Mercedes potrafi bardziej majestatycznie połykać odcinki z podziurawioną nawierzchnią. GLC ze 163-konnym dieslem i miękką hybrydą kosztuje 252 400 zł. 300 e z systemem 4Matic i możliwością ładowania z gniazdka został wyceniony na 327 700 zł. Benzynowe Audi 2.0 TFSI (204 KM) to wydatek na poziomie 224 tysięcy zł (FWD). 2.0 TDI mHEV uszczupli kieszeń o 247 600 zł. Warto też zarezerwować 70-120 tys. złotych na dodatki z zakresu komfortu i bezpieczeństwa. Samochody udostępniły do testu: Mercedes-Benz Polska Sp. z o.o. i Volkswagen Group Polska Sp. z o.o. Firmy nie miały wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.