XC40 pojawiło się w 2016 r. i wprowadziło Szwedów na nowe tory. Kompaktowy SUV był konieczny, by sprostać oczekiwaniom nowej fali potrzeb Europejczyków. Mamy rok 2025, dwa delikatne liftingi, a sprzedaż może napawać optymizmem. Tylko od stycznia do końca lipca, Polacy kupili ponad 2 700 egzemplarzy (dane: Samar). Więcej nabywców w koncernie ma jedynie średniej klasy XC60, które również do najmłodszych nie należy. Widać, że jesteśmy dość konserwatywni w motoryzacyjnych zamiłowaniach.
Volvo XC40 zostało oparte na płycie podłogowej CMA. Inżynierowie zbudowali na niej pierwsze w pełni elektryczne auto w koncernie, a w przyszłości wiele pojazdów przypisanych do segmentu B i C. Dzięki modułowej platformie, udało się stworzyć samochód wymiarami odpowiadający kompaktowym SUV-om. Auto ma 443 centymetry długości, 186 szerokości i 165 wysokości. Rozstaw osi na poziomie 270 cm zwiastuje sporo przestrzeni w kabinie. Prześwit na poziomie 21 centymetrów to półka znacznie większych i dzielniejszych w terenie SUV-ów.
Kabina jest w sam raz dla czterech dorosłych pasażerów. Przednie fotele są wygodne i zostały wyposażone we wszechstronną regulację elektryczną. Brak im jednak lepszego podparcia bocznego. Z tyłu przydałaby się możliwość zmiany pochylenia oparcia kanapy, ale i tak nieźle. Poczucie przestronności budują też minimalistyczny kokpit i skromny tunel środkowy. Bagażnik o pojemności 460 litrów ma spory schowek pod podłogą. Zmieści się w nim podróżny plecak lub średniej wielkości torba i wiele drobiazgów. Po złożeniu drugiego rzędu przestrzeń ładunkowa rośnie do 1336 l. W kategorii materiałów wykończeniowych XC40 prezentuje dobry poziom.
Tworzywa użyte w kabinie są w części miękkie, a całość solidnie spasowana. Dolne partie to już twarde tworzywa. Na pokładzie nie brakuje elektronicznych gadżetów w postaci 12-calowego ekranu zastępującego analogowe wskaźniki, czy tabletu o przekątnej 9 cali umieszczonego pośrodku. Jego obsługa wymaga przyzwyczajenia z uwagi na rozbudowane menu. System ma za to przejrzystą grafikę i zawiaduje większością pokładowych udogodnień. Współpracuje z przyzwoitą kamerą cofania i skutecznym zestawem audio.
Centrum dowodzenia oferuje również niektóre funkcje Google, w tym nawigację, która w czasie rzeczywistym analizuje natężenie ruchu, optymalizując trasę. Z wirtualnym asystentem możemy również porozmawiać. Wystarczy wypowiedzieć komendę - „Hej, Google". Działa to umiarkowanie dobrze. System nie zawsze wychwyci pożądane przez nas hasła. Warto uzbroić się w cierpliwość.
Francuzi przykładają mnóstwo uwagi do detali. Sylwetka DS 4 jest wysmakowana i wyróżnia się na ulicy. Niemniej, to jego ostatnie miesiące na rynku. Wkrótce pojawi się wersja po głębokiej modernizacji. O ile XC40 przedstawia się konserwatywnie, o tyle rywal znad Sekwany bardziej pasuje pod operę. 440-centymetrowe nadwozie naznaczono dynamicznymi przetłoczeniami, a także efektownymi światłami LED. Reflektory są adaptacyjne, co docenimy po zmroku. Ich dopełnienie stanowi kamera termowizyjna wychwytująca ludzi oraz zwierzęta do 200 metrów przed pojazdem, choć jakość obrazu nie zachwyca.
Nie możemy też pominąć kwestii przynależności klasowej. Auto ma blisko 19 cm prześwitu, zatem rywalizuje nie tylko z hatchbackami, lecz również z crossoverami z metką premium. Przynajmniej takie jest założenie. Optycznie można odnieść wrażenie, że Francuz jest wyraźnie mniejszy względem Volvo. Szerokość DS-a to 183, a wysokość 147 cm. Rozstaw osi wynosi 267,5 cm.
Bez dwóch zdań, wzornictwo francuskie jest ciekawsze od szwedzkiego. Może i kuleje na tym lekko ergonomia, ale w DS 4 czuć ducha premium. Materiały wykończeniowe to dobra półka. Możemy obcować z alcantarą lub skórą. Ta znalazła się również na desce rozdzielczej i boczkach drzwiowych. Całość wygląda ciekawie i stylowo. Fotele warto doposażyć w prosty masaż, by móc odprężyć się podczas długiej podróży. Miejsca w dwóch rzędach wystarczy dla czterech dorosłych, ale XC40 wypada w tej kategorii lepiej. Zwłaszcza z tyłu. Gorzej natomiast przedstawia się bagażnik - od 430 do 1240 litrów.
Za sterami DS-a siedzi się znacznie niżej względem rywala, a pozycja jest przyjemniejsza. Fotele zyskały niezłą regulację i przeciętnie trzymają ciało w zakrętach. Szybami zawiadujemy na boczku drzwiowym niemal na wysokości lusterka. To niezbyt wygodne. Dostęp do pozostałych przełączników wzorowanych na lotnictwie jest przyzwoity, ale wymaga przyzwyczajenia. Na centralnym, 10-calowym, dotykowym ekranie wpiszemy obraz z czterech kamer zapewniających zasięg 360 stopni. W wybieraniu celów nawigacji może pomóc gładzik z podpórką pod nadgarstek, ale praktyka pokazuje, że niechętnie będziemy z niego korzystać.
Szwedzi mocno elektryfikują swoją ofertę, ale w gamie wciąż znajdziemy klasykę z odrobiną prądu. Przez katalog XC40 przewinęła się mocna hybryda plug-in, a także diesel. Teraz to Mild Hybrid gra pierwsze skrzypce. Obecnie, możemy stawiać na jeden z dwóch wariantów benzynowych. B3 i B4 to dwulitrowe motory R4 generujące odpowiednio 163 i 197 KM. Podobnie jak u francuskiego rywala, tak i tu spotkamy miękką hybrydę (+14 KM).
Układ jezdny Volvo nastawiono na komfort. Poruszając się nierównych odcinkach, szwedzki SUV nawet na 20-calowych felgach nieźle znosi walkę z ubytkami w asfalcie. Pracuje cicho i ma problem jedynie z szybciej pokonywanymi poprzecznymi przeszkodami. W zakrętach auto zachowuje się neutralnie, jednak nie zachęca do igrania z prawami fizyki na granicy przyczepności. Jeśli przesadzimy z szybkością, do akcji szybko wkroczy elektronika. Asystentów bezpieczeństwa na pokładzie akurat nie brakuje.
XC40 dość majestatycznie zachowuje się na drodze. Zostało jednak nieco gorzej wyciszone od DS-a i jest równie stabilne przy mocnych, bocznych podmuchach wiatru. Układ jezdny całkiem wydajnie filtruje ubytki w asfalcie. Sprint do setki trwa w przypadku szwedzkiego auta 8,6 sekundy, a próby elastyczności powyżej 100 km/h znajdują się na satysfakcjonującym poziomie. Prędkość maksymalną ograniczono elektronicznie do 180 km/h. Taka wartość widnieje w każdej wersji silnikowej.
W kategorii zużycia paliwa SUV wpisuje się w średnią klasową. W mieście komputer wskaże od 8 do 10, a w spokojnej trasie około 7 l. W obu przypadkach otrzymujemy do dyspozycji napęd na przednie koła. Dwulitrowy motor opracowany przez szwedzkich inżynierów, odznacza się wyższą kulturą pracy i lepszą płynnością działania. Próżno tu szukać szarpnięć. Uwagi mamy natomiast do układu kierowniczego, który mógłby cechować się większą precyzją.
Nieco inaczej przedstawia się sytuacja w DS-ie. Ostoją gamy jest 1.2 PureTech sprzężony z automatem o sześciu stopniach. Rozwija 136 KM. Wyżej w hierarchii znajduje się 1.6 połączony z elektrykiem. Hybryda ładowana z gniazdka generuje 225 koni mechanicznych. Niemniej, bazowy wariant całkiem sprawnie napędza nietuzinkowego Francuza. W alternatywie jest jeszcze diesel 1.5 BlueHDI (130 KM i 300 Nm).
Motor ma 136 KM i 236 Nm dostępnych od 1750 obr./min. To wystarcza, by rozpędzić auto w nieco ponad 9 sekund do setki, a wskazówkę prędkościomierza zagonić do 210 km/h. W teorii brzmi przeciętnie i w praktyce też nie będziemy zachwyceni. Sportowcy powinni wybrać hybrydę i regularnie uzupełniać jej prąd.
Niemniej, auto zyskuje na wigorze od około 2 tysięcy obr./min. Poniżej tej wartości, benzynowej jednostce brakuje tchu, ale później jest tylko lepiej. Motor dość chętnie wkręca się na obroty i nie przenosi zbyt wiele nieprzyjemnych drgań do kabiny, choć nie dorównuje kulturą pracy R4. Został skutecznie odizolowany od pasażerów, a podczas spokojnej jazdy trudno wyczuć, że mamy do czynienia z technologią R3. Warto zaznaczyć, że DS został stworzony do spokojnej eksploatacji. Chodzi o majestatyczne zdobywanie kolejnych kilometrów. Ostrzejsze traktowanie nie przynosi mu chluby.
Francuscy inżynierowie położyli spory nacisk na komfort. DS 4 trochę lepiej od XC40 radzi sobie z poprzecznymi przeszkodami, a jego zawieszenie pracuje ciszej. To też przekłada się na pewność prowadzenia w zakrętach. Te same łuki pokonamy Francuzem nieco wolniej. Trochę mniejszą siłą wspomagania cechuje się za to układ kierowniczy. W kwestii zużycia paliwa, francuski kompakt wypada całkiem przyzwoicie. W mieście nietrudno o wyniki rzędu 6,5-8 litrów. W spokojnej trasie można zejść do niecałych 5.
XC40 to bez dwóch zdań towar eksportowy szwedzkiego koncernu. Punktuje w większości kategorii, ale czuć w nim już wiek konstrukcji. Na plus zasługuje dynamiczny napęd i funkcjonalna kabina. Do tego zapewnia bardziej stabilne multimedia oparte na technologii Google’a. Ceny kompaktowego Volvo zaczynają się od 176 900 zł. Na dobrze wyposażony egzemplarz warto wygospodarować około 210-220 tysięcy zł. DS 4 to dość ciasny, lecz komfortowy krążownik. Napędowi przydałoby się więcej płynności podczas szybszej jazdy, ale kierowcy ceniący sobie spokojną, bezpieczną eksploatację, nie będą mieli powodów na narzekań. Chyba że zajrzą w cennik. By zdążyć na schodzącą z rynku wersję, należy wysupłać z portfela minimum 150 tysięcy zł. W sukurs przychodzą rabaty. Topowy wariant z alcantarą przybliży nas do granicy 200 tys. W grze pozostały auta zalegające na placach dilerskich. Samochody udostępniły do testu: Volvo Auto Polska Sp. z o.o. i Stellantis Polska Sp. z o.o. Firmy nie miały wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.