W połowie lat 80., niewielu ekspertów ds. marketingu i dziennikarzy motoryzacyjnych, znajdowało odpowiedzieć na sens powstania Transalpa. Rynek był dość konserwatywny i pozornie niegotowy na taki sprzęt. Jednoślad, który nie rozpieszczał mocą (50 KM) i osiągami, nie pozwalał jednoznacznie wpisać się do konkretnego segmentu. Był za słaby w trudniejszy teren, a na asfalcie brakowało mu tchu z pełnym rynsztunkiem i pasażerem. To jednak nie przeszkodziło, by zdobyć serca mieszkańców wielu kontynentów.
O ile w samochodach Hondy, liftingi spotykamy co około 4 lata, o tyle widać, że motocykle są oczkiem w głowie japońskiego koncernu. Najnowsza odsłona Transalpa zadebiutowała ledwie przed dwoma laty, a w bieżącym roku azjatyccy Takumi zdecydowali się na wprowadzenie szeregu zmian. Korekty nie są rewolucyjne. To raczej wsłuchanie się w głos konsumentów i udoskonalenie maszyny pod kątem uniwersalności. Inaczej uformowana szyba, kształt plastików, wyściółka kanapy czy umieszczenia podnóżków oraz poprawa wydajności reflektora LED. Niby niewiele, ale w sam raz, by wygodniej zdobywać długie odcinki w rozmaitych warunkach.
W standardowym ustawieniu, kanapa znajduje się na wysokości 85 cm. Tym samym, na odświeżonym sprzęcie poczujemy się jak na klasycznym Adventure. Można jednak zamówić siedzisko zamontowane dwa centymetry niżej. Podobną politykę prowadzi Harley w Pan Americe. To ukłon w stronę niższych jeźdźców i duże ułatwienie podczas codziennej eksploatacji. W Hondzie nie spodziewajmy się oszałamiającej jakości tworzyw, ale na montaż nie będziemy narzekać. Solidność to mocny punkt programu.
Przed oczami kierowcy wkomponowano 5-calowy, kolorowy ekran. Znany z innych modeli sukcesywnie wdrażanych na rynek. Czytelny, przejrzysty i z prostym menu. Jego obsługa w czasie jazdy nie nastręcza trudności. Zestaw informacji nie przytłacza, a czujnik zmierzchu chyżo reaguje na zmianę oświetlenia. Dziwi natomiast brak zasięgu. To duża wada w segmencie maszyn wielozadaniowych, długodystansowych. Musimy zatem planować podróż w oparciu o zużycie paliwa i bak mieszczący około 17 litrów. Realna konsumpcja sprawia, że ból głowy odejdzie w zapomnienie przy pierwszej eskapadzie do sąsiedniego województwa.
Obecny format Transalpa może wskazywać, że konstruktorzy niespiesznie badali rynek. Przyglądali się reakcjom konsumentów i wnioski wdrażali w kolejnych wcieleniach i modyfikacjach. Być może wiedzieli od początku, a może nie chcieli stwarzać bezpośredniego zagrożenia dla stricte terenowej Hondy Afryki Twin. Wygenerować wyraźniejsze różnice, by klienci mogli sami zdecydować i określić swe codzienne potrzeby.
Potrzebowaliśmy blisko czterech dekad, by średniej klasy japończyk stał się dojrzałym i pełnoprawnym wielozadaniowcem. Najnowsze wcielenie otrzymało silnik z Horneta CB750. Znany i lubiany za dynamikę i charakterystykę pracy. Nie inaczej jest w tym przypadku. 2-cylindrowy piec rozwija 92 KM i 75 Nm. To wartości w zupełności wystarczające do żwawej eksploatacji w rozmaitych warunkach. Ma zadziorne brzmienie i bez kompleksów staje w szranki z bardziej sportowymi maszynami na światłach.
Do dyspozycji mamy kilka trybów jazdy. Rain i Gravel ograniczają potencjał, a Standard i Sport dodają jednośladowi animuszu. Istotne, że w każdym z modułów mamy do dyspozycji 92 konie mechaniczne. Różnice uwidaczniają się w dolnym i średnim zakresie prędkości obrotowej, co akurat może być argumentem dla mniej wprawnych jeźdźców. Pozostaje też możliwość ręcznej kalibracji elektroniki i wyłączenia systemu kontroli trakcji. Ten jednak uaktywnia się przy każdym włączeniu zapłonu.
Transalp ma 21-calowe koło z przodu i 18-calowe z tyłu. Wraz z dobrym wyważeniem i rozkładem mas, mamy w standardzie odpowiednią stabilność zarówno przy niskich, jak i wysokich prędkościach. Wysoce przyzwoita maszyna dla początkującego, jak i doświadczonego kierowcy. Przyjemna w codziennej eksploatacji i dość łatwa do opanowania. Moc rozwijana jest harmonijnie, a w razie uślizgu tylnego koła, błyskawicznie interweniuje elektronika. Hondą łatwo lawirować między stojącymi w korku autami, a na autostradzie docenimy dobrą elastyczność. Przy silnym wietrze, warto nieco mocniej chwycić kierownicę.
Lifting poprawił charakterystykę zawieszenia, co wpływa na wygodę poruszania się po nierównych drogach. Transalp dobrze czuje się zarówno na podziurawionym asfalcie, jak i na szutrze. Skrzynia biegów otrzymała wsparcie w postaci elektronicznego wybieraka działającego w obu kierunkach. Jest skuteczny, choć przy dużym obciążeniu potrafi zaniechać współpracy. Wtedy warto skorzystać z klamki sprzęgła.
Dobra dynamika i łatwość w okiełznaniu japońskiej maszyny, to nie koniec zalet. Wyprostowanej pozycji za sterami z pomocą przychodzi odpowiedniej wielkości szyba. Przypadnie do gustu kierowcom o wzroście do 185 cm i do prędkości rzędu 150-160 km/h. Kolejny argument to zużycie paliwa. Leniwa podróż bocznymi drogami zaowocuje zapotrzebowaniem na etylinę na poziomie 3,4-3,6 l. Zabawy w lekkim terenie lub harce na autostradzie to wciąż akceptowalne 5,5-6 l.
Bieżące trendy sprzedażowe pokazują, że uniwersalność ma moc. Transalp w polskiej ofercie zajmuje czwartą pozycję w wewnętrznym rankingu Hondy ze sprzedażą w pierwszym półroczu 2025 na poziomie 220 sztuk. Wcale nas to nie dziwi. Lubimy sprzęty wielozadaniowe. Z odpowiednią mocą, właściwą wygodą i ergonomią. Takie, na których pokonamy codzienną drogę do pracy, a w weekend wybierzemy się nad jezioro bocznymi szlakami. Więcej nie potrzeba.
Japończyk po lekkiej modernizacji sprawdzi się w rękach zarówno zaprawionego w bojach jeźdźca, jak i stawiającego pierwsze kroki sztubaka. Lekkość prowadzenia i komfort wybijający się na pierwszy plan. Powodów do wstydu nie ma też metka z ceną. To 46 600 złotych. Warto zarezerwować kilka tysięcy na dodatkowe oświetlenie LED, podgrzewane manetki oraz wyższą szybę. Resztę otrzymamy w standardzie. Motocykl udostępniła do testu Honda Motor Europe. Firma nie miała wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.