Pięcioletnie auta do miasta? Oto nasze propozycje! Na nich się nie zawiedziesz

Gęsty ruch w mieście nie ułatwia przemieszczania się dużym SUV-om. Według danych GUS, w Warszawie na mieszkańca przypada jedno auto. To ponad dwa miliony maszyn. Do tego dochodzą samochody zarejestrowane w innych miejscowościach i eksploatowane w stolicy. Robi się ciasno. Receptą na logistyczne perturbacje może być dla wielu segment B.
Toyota Aygo
fot. Toyota
  • Miejskie auta wcale nie są małe. Większość reprezentantów segmentu B mierzy ponad 4 metry długości
  • Niewielkie, benzynowe silniki dobrze spisują się zimą. Szybko osiągają temperaturę roboczą, a w razie silnych mrozów i awarii zasilania, potrzebują niewiele prądu do rozruchu
  • Pośród tysięcy ogłoszeń, nietrudno znaleźć wozy z relatywnie umiarkowanym przebiegiem. Spora ich część pochodzi z polskiej dystrybucji

Nasz subiektywny przegląd wyciąga na powierzchnię tylko kilka modeli. Tych o dobrej reputacji, sprawdzonej mechanice i względnie sporym zainteresowaniu na rynku wtórnym. Mimo, że segment miejski jest obecnie w odwrocie, pięć lat temu sytuacja ofertowa nie pozostawiała wiele do życzenia. Każdy duży gracz miał w swym portfolio malucha z klasy B, a niektórzy też z A. W tej klasyfikacji wojowali również zawodnicy z metką premium. Kilka lat rynkowej obecności pozwala wyciągnąć trochę cennych wniosków.

Zobacz wideo Hybrydowa Toyota Aygo X. Pierwsza jazda

Tej Toyoty nie lubią mechanicy. Tylko rutynowy serwis

W przypadku Toyoty, sukces w segmencie A rozpoczął się w 2005. Wprowadzono wówczas do sprzedaży pierwszą generację Aygo – modelu opracowanego i produkowanego wspólnie z Peugeotem i Citroenem w czeskim Kolinie. Od 2014 do 2021 oferowana była druga generacja, oczywiście nadal wspólnie z koncernem PSA. Względem Peugeota i Citroena, jednobryłowe, trzy lub pięciodrzwiowe nadwozie różni się tylko pasem przednim i detalami wnętrza.

W gamie oferowano szereg chętnie wybieranych kolorów i kontrastowych wstawek. Dostępne były również aluminiowe, 15-calowe felgi oraz LED-owe światła do jazdy dziennej. Gabaryty nie imponują, choć dla dwóch osób w zupełności wystarczy 345,5 cm długości i 161,5 szerokości. Rozstaw osi wynosi 234 cm.

Wnętrze wykonano z tanich, lecz solidnie spasowanych materiałów. Na fotelach większość z nas znajdzie dogodną pozycję do miejskiej walki o każdy metr przestrzeni. Siedziska są płaskie i filigranowe, co daje się we znaki dopiero poza aglomeracyjnymi korkami. Na kanapie w awaryjnych sytuacjach zmieścimy dwie dodatkowe osoby. Przeciętnie także przedstawia się bagażnik – od 168 do 780 litrów.

W palecie silnikowej Aygo skupiono się wyłącznie na jednostkach benzynowych. Tym razem bez eksperymentów znanych z poprzednika, który był dostępny także z dieslem. Podstawowym i najpopularniejszym silnikiem jest wolnossący trzycylindrowiec 1.0 VTI o mocy 69-72 KM, opracowany przez japońskich inżynierów. Gwarantuje wystarczające osiągi w ruchu miejskim i niskie zużycie paliwa. Do setki przyspiesza w niewiele ponad 14 sekund i rozpędza się do 160 km/h. Manewry wyprzedzania w trasie lepiej dobrze planować, zwłaszcza z dwiema osobami na pokładzie.

Nikłą popularnością cieszy się nieznacznie mocniejszy silnik 1.2 VTI o mocy 82 KM. W tym przypadku jest to dzieło koncernu PSA. Osiągami tylko symbolicznie przewyższa bazowy wariant, co w żaden sposób nie uzasadnia wyższej ceny. Może też pochwalić się niższą trwałością. Japoński, bazowy motor, nie będzie się dopominał o poważne ingerencje, jeśli tylko zapewnimy mu regularny serwis olejowo-filtrowy.

Układ jezdny oparto na kolumnach McPhersona i belce skrętnej, przez co koszty obsługi takiego zestawu są bardzo niskie. Unikać należy tylko zautomatyzowanej, pięciostopniowej przekładni X-Shift, która nie zachwyca trwałością i szybkością pracy. Jej remont pochłonie 4-5 tysięcy złotych. Toyota dobrze trzyma cenę, zatem na 5-letni egzemplarz trzeba szykować minimum 30 tys. Dokładając 5 tysięcy zł, znajdziemy maszynę w czerwonym lub niebieskim kolorze, z całkiem bogatym wyposażeniem.

Audi A1
Audi A1fot. Audi

Najdroższy wóz w naszym zestawieniu i jednocześnie pozwalający się wyróżnić

Zbudowane na nowoczesnej platformie Audi A1 drugiej generacji wyraźnie urosło. Polska premiera miała miejsce w 2019. Mierzy 403 cm długości, 174 szerokości i 141 wysokości. Dzięki sporemu rozstawowi osi i sprytnie poprowadzonej linii dachu, w środku wygodnie będą mogli podróżować wysocy pasażerowie. Z przodu, bo na kanapie przestrzeni wystarczy dla nastolatków. Na fotelach nikt nie powinien natomiast narzekać na brak miejsca na głowę i nogi. Niemiecki mieszczuch oferuje wygodną pozycję za kierownicą.

Biorąc pod uwagę gabaryty, zupełnie przyzwoicie przedstawia się bagażnik. Urósł o 65 l w porównaniu z poprzednim modelem i pomieści teraz 335 l. Po złożeniu oparcia drugiego rzędu, przestrzeń bagażowa wzrośnie do 1090 l. Co ważne, dolna krawędź kufra znajduje się nisko, na wysokości 67 cm, co pomaga w wygodnym załadunku.

Pod maską trzy benzynowe silniki do wyboru. Podstawowy, 1.0 TFSI rozwija 95 KM. Jego 116-konna wersja współpracuje z dwusprzęgłowym automatem lub 6-stopniową skrzynią ręczną i pozwala przyspieszyć do setki w 9,4 sekundy. Prędkość maksymalna wynosi 203 km/h. Na szczycie gamy znajduje się 1.5 TFSI. Ma 150 koni mechanicznych i gwarantuje osiągi na poziomie miejskich GTI. 7,7 sekundy do setki wystarczy, by nawiązać na światłach rywalizację ze znacznie mocniejszymi przedstawicieli wyższych segmentów.

Zaletą A1 jest to, że wiele komponentów układu jezdnego łączy z innymi, tańszymi modelami koncernu VAG. Tym samym, bieżący serwis nie powinien przesadnie uszczuplić domowego budżetu. Gorzej z ceną egzemplarza z roczników 2020-2021. Tych nie ma zbyt wiele. Bazowy, 95-konny wóz pochłonie około 50 tysięcy zł. Do 1.5 TFSI trzeba dopłacić 15-20 tys. zł.

Citroen C3
Citroen C3fot. Citroen

Stylowy Francuz nastawiony na komfort. Ostrożnie należy podchodzić do benzyniaka

Francuski mieszczuch pojawił się na rynku w 2016 roku tylko jako pięciodrzwiowy hatchback. Futurystyczny design przyciąga zwłaszcza płeć piękną. Tutaj docenimy walory estetyczne i mnogość dostępnych konfiguracji kolorystycznych. Względem wymiarów, auto znad Sekwany ma 399 cm długości. Wysokość wynosi 147,5, zaś szerokość 183 cm. Do miasta w sam raz.

Innowacyjna prezencja kabiny nie przypadnie wszystkim do gustu. W bogatszych odmianach mamy opcjonalny, kolorowy ekran. Za jego pośrednictwem sterujemy nie tylko radiem i nawigacją, lecz również pracą klimatyzacji i nawiewów, co w grubych, zimowych rękawiczkach bywa problematyczne. Fotele sprawdzają się dobrze w mieście, natomiast w trasie ujawniają przeciętne trzymanie boczne ciała. Bagażnik mieści 300 litrów.

Paleta silnikowa C3 składa się z benzynowego trzycylindrowego silnika 1.2 PureTech w wersji wolnossącej 68-82 KM lub turbodoładowanej odmiany wyposażonej w bezpośredni wtrysk paliwa. W tym przypadku mamy 110 KM. Topowy wariant okazuje się oszczędny i wystarczająco dynamiczny także poza terenem zabudowanym. Ma jednak spore problemy z rozrządem. Auta z niskim przebiegiem i rzetelną historią, można rozważyć.

Polecaną przed specjalistów alternatywą są odmiany wysokoprężne 1.6 HDI o mocy 75-100 KM, obligatoryjnie wyposażone w filtr cząstek stałych FAP. Bezpośredni wtrysk paliwa common-rail oraz turbodoładowanie przekładają się na zadowalające osiągi i niewielkie zapotrzebowanie na paliwo – zejście poniżej pułapu 4,5 l nie jest wyzwaniem. Mając w kieszeni 32-35 tys. zł, z łatwością trafimy na zadbane sztuki z lat 2020-2021. Przebieg niektórych to zaledwie kilkanaście tysięcy km.

Fiat Panda Cross
Fiat Panda Crossfot. Fiat/ALDO_FERRERO

To dość leciwa konstrukcja, ale ma w rękawie asa w postaci napędu 4x4

W 2011 uruchomiono produkcję trzeciego wcielenia Pandy. Model wciąż jest dostępny w salonach jako Pandina. Tym razem montownie ulokowano we włoskich zakładach marki. Ciekawostkę także i tym razem stanowią lekko uterenowione wersje z napędem na cztery koła. Zyskały ochronne nakładki na progach i zderzakach oraz nieznacznie zwiększony prześwit (16 cm). W standardowej wersji, włoski mieszczuch ma 365 centymetrów długości, 163 szerokości i 154 wysokości. Rozstaw osi wynosi 230 cm.

Wnętrze zaprojektowano równie ciekawie. Oczywiście, z uwagi na budżetowy charakter Pandy, zastosowane tworzywa są twarde, ale kolorystycznie zróżnicowane. Całość dobrze znosi wieloletnie, codzienne użytkowanie. Na płaskich fotelach komfortowe warunki znajdzie każdy podróżny, ale na niezbyt długim dystansie. Na kanapie wygodnie usiądą tylko najmłodsi. Bagażnik mieści skromne 225 litrów. Po złożeniu oparcia drugiego rzędu, przewieziemy 870 l.

Pod maskę Pandy III trafiły już całkiem nowoczesne jednostki, z wyjątkiem podstawowego benzyniaka. Kierowcy planujący jazdę na LPG, stawiający na prostotę i możliwie niskie koszty serwisowe, wciąż mają do wyboru czterocylindrową jednostkę 1.2 o mocy 69 KM. Zapewnia mizerne osiągi, jednak ponadprzeciętną trwałość. W gamie znajdziemy także zaawansowany 0.9 TwinAir o mocy 65-85 KM. Dwucylindrowa jednostka korzysta z prostej turbosprężarki i bezpośredniego wtrysku paliwa. W młodszych rocznikach ofertę uzupełnił wariant hybrydowy 1.0 70 KM.

Sporą popularnością cieszy się także odmiana wysokoprężna 1.3 MultiJet o mocy 75 lub 95 KM. Bezpośredni wtrysk typu common-rail, wespół z turbodoładowaniem, przekładają się na niskie zużycie oleju napędowego i zadowalającą elastyczność. Wariant 4x4 z 2020 to okolice 32-35 tys. zł. Pozostałe odmiany są tylko trochę tańsze.

Więcej o: