Przygoda Niemców z klasą kompaktową zaczęła się w 1936 r. Nikt wtedy nie definiował przynależności maszyn w taki sposób. Kadett zyskał samonośne nadwozie wykonane w 100 procentach ze stali. Rozpędzał się do blisko 100 km/h i z powodzeniem gościł na pokładzie cztery dorosłe osoby. Mierzył 367,5 cm, a benzynowy motor rozwijał 23 KM. Był autem relatywnie tanim, mającym motoryzować kraj bazujący na rolnictwie i wydobyciu węgla.
Kolejne dekady nie zmieniły przesadnie filozofii marki, choć im bliżej trzeciego millenium, tym aspiracje włodarzy rosły. Teraz sytuacja się trochę pogmatwała. Inżynierowie i projektanci musieli zachować tożsamość koncernu, korzystając z puzzli Stellantisa. Na jednej platformie oparto bowiem DS4, Peugeota 308, a także Astrę (2022). Auta mocno się różnią między sobą, co stanowi o ich sile estetycznej.
Nowe lakiery, odświeżone wzory felg i pas przedni z odmienną sygnaturą świetlną (Vizor). Astra wyróżnia się na drodze, ale w sposób nieoczywisty. Kreski LED-owe poprowadzone w dwóch płaszczyznach mogą przywodzić na myśl krzyż. Interpretacja tutaj jest dowolna, ale intrygujące jest, czym inspirowali się kreślarze. Reszta zmian to kosmetyka. Minimalizm, ostre krawędzie i rzucające się w oczy kolory. Tym Niemcy chcą zrewidować i odmłodzić portfel odbiorców.
Poza urodą Astra wyróżnia się też rozmiarami. Hatchback mierzy 437,5 cm długości. Jeszcze więcej oferuje Sports Tourer – 464 cm. W obu przypadkach szerokość wynosi 186 cm. Spory jest również rozstaw osi – 273 cm. Tym samym, niemiecki kompakt lekko wybija się ponad standardy swojej klasy.
W kwestii przestronności wnętrza, Astra nie ma się czego wstydzić. To solidna, kompaktowa półka. Miejsca w dwóch rzędach wystarczy dla czterech rosłych osób. Fotele są całkiem dobrze wyprofilowane i okazują się również wygodne. Zapewniają skuteczne podparcie w zakrętach i do tego nieźle się prezentują. Można je opcjonalnie doposażyć w funkcję prostego masażu. Mają certyfikat AGR. Z tyłu mogą przeszkadzać wąski otwór drzwi i dość wysoki próg podczas wsiadania. To samo ma miejsce w modelach 308 i DS 4. Bagażnik kombi o pojemności 597 l jest ustawny i foremny (o 80 l więcej względem PHEV-a). W razie potrzeby można położyć oparcia asymetrycznej kanapy i zyskać 1634 l. Przyzwoity wynik.
Projekt kokpitu nie jest przesadnie wyszukany i dodatkowo zdominowany przez czarne tworzywa. Przed oczami kierowcy widnieje spłaszczona u dołu, wielofunkcyjna kierownica (teraz wegańska), a tuż za nią wkomponowano zestaw wirtualnych wskaźników o przekątnej 10 cali. Jest czytelny, ma zmienną grafikę i możemy go personalizować. Funkcje multimedialne są jednak oszczędne. Taką samą wielkością dysponuje centralny ekran. Bezprzewodowo łączy się ze smartfonami bazującymi na Apple CarPlay i Android Auto.
Nowy interfejs możemy programować względem własnych preferencji. Plus za wysoką rozdzielczość i przyzwoity system kamer. Minus za niektóre opcje, do których dotarcie zajmie dłuższą chwilę. Co ciekawe, o ile w blisko spokrewnionym Peugeocie mamy do czynienia z opcjonalnym ekranem i-Toggles umożliwiającym umieszczenie weń pięciu wybranych opcji, o tyle w Astrze znajdziemy fizyczne guziki do sterowania na przykład klimatyzacją, podgrzewaniem i wentylacją foteli oraz kierunkiem nawiewu. Jakość tworzyw to solidny poziom, ale w dolnej partii moglibyśmy oczekiwać lepszych plastików.
W katalogu Opla znajdziemy jednostki zasilane prądem, benzyną i olejem napędowym. To trzycylindrowe 1.2 Turbo i wysokoprężny 1.5 D. Oba silniki spełniają normy Euro 6d i łączą się z manualnymi lub automatycznymi, 8-stopniowymi przekładniami. Wariant EDTC sprzężono z 6-biegowym automatem. Ukłonem wobec przyszłości są warianty hybrydowe typu plug-in. Oparto je na motorze 1.6 Turbo dysponującym doładowaniem i standardowo dwusprzęgłową, 7-stopniową skrzynią.
Największą zmianą w plug-inie jest większy akumulator. W poprzednim modelu oferowano 12,4, a obecnie 17,2 kWh netto. W teorii zasięg w trybie mieszanym nieznacznie przekracza 80 kilometrów. W praktyce zupełnie przyzwoitym wynikiem będzie 60-65 km. Przy takiej pojemności baterii, Astra staje się całkiem sensownym pomostem między miękką hybrydą a elektrykiem. Przy okazji dość żwawym. Pierwsza setka pojawia się na liczniku po 7,6 sekundy, a wskazówka prędkościomierza kończy bieg przy 225 km/h.
Miłośnicy bezemisyjnych napędów, wciąż mogą postawić na elektryka. W tym przypadku lifting niewiele zmienił. Motor rozwija 156 KM i 270 Nm. Przekazuje parametry na koła przedniej osi, a energię magazynuje w zbiorniku o pojemności 58 kWh netto. Niezbyt dużo, ale w teorii to powinno wystarczyć, by przejechać około 400 km. Realny zasięg w cyklu mieszanym wyniesie 300 km. Potrzeby miejskie użytkowników powinny zostać zaspokojone. Gorzej w trasie, gdzie częściej będzie trzeba szukać stacji ładowania. Osiągi? 9,2 s do setki i 170 km/h prędkości maksymalnej.
Tutaj pierwsze skrzypce w każdej sytuacji gra silnik spalinowy współpracujący z automatyczną skrzynią biegów. Miejsce silnika elektrycznego znalazło się między spalinowym a skrzynią biegów. Niewielkie urządzenie pełni rolę alternatora oraz rozrusznika, korzystając z instalacji 48 V.
Do budowy układu MHEV posłużył dobrze znany, benzynowy silnik 1.2 PureTech. By go dostosować do nowej technologii, inżynierowie ze Stellantisa przeprojektowali 40 procent elementów ruchomych i stałych. Niemniej silnik wciąż ma trzy cylindry i wydaje specyficzny dźwięk, choć nie tak natarczywy, jak jego pozbawiony elektrycznego wsparcia odpowiednik. Przy okazji modernizacji, moc wzrosła do 145 KM, a moment obrotowy wciąż wynosi 230 Nm i jest dostępny przy 1750 obr./min.
Silnik elektryczny z magnesami trwałymi dodaje skromną porcję 21 KM i 55 Nm. Pozwala jednak na krótkich odcinkach poruszać się jedynie w trybie bezemisyjnym. Dotyczy to niskich prędkości, manewrowania na parkingu, poruszania się w korku czy swobodnego toczenia w mieście. W aglomeracyjnych zatorach nawet 30-40 procent czasu będziemy poruszać się w trybie bezemisyjnym. Hybrydzie Stellantisa całkiem blisko do klasycznego HEV-a, choć tutaj bateria mieści skromne 0,8 kWh netto.
Elektryczne wsparcie poprawiło charakterystykę 1.2 Turbo. Silnik pracuje bardziej harmonijnie i generuje mniej wibracji przenoszących się do kabiny. Wyraźnie lepiej reaguje na dociskanie gazu, choć katalogowe dane tego nie potwierdzają. Sprint do setki trwa w tym przypadku 9 sekund, a prędkość maksymalna wynosi 210 km/h. Jedną z ważniejszych modyfikacji jest instalacja nowej, dwusprzęgłowej przekładni automatycznej. DCT6 działa znacznie lepiej niż stosowany wcześniej hydrokinetyk. Całość funkcjonuje płynniej i przyjemniej, choć potrafi wydawać dziwne dźwięki i czasem szarpnąć w najmniej spodziewanym momencie.
Zawieszenie Astry osadzone na 18-calowych kołach skutecznie radzi sobie z nierównościami. Harmonijnie tłumi ubytki w asfalcie i gwarantuje pewność nie tylko na prostej, lecz również w dynamicznie pokonywanych łukach. Problem ma natomiast z poprzecznymi przeszkodami, gdzie spod nóg zaczynają dobiegać głuche, niezbyt przyjemne dźwięki. Nadwozie nie wykazuje tendencji do wychylania, a samochód na granicy przyczepności zachowuje się neutralnie. Należy też dobrze ocenić układ kierowniczy. Całkiem wiernie przekazuje kierowcy informacje na temat aktualnego położenia kół.
Musimy jeszcze wspomnieć o zużyciu paliwa. Producent podaje, że w cyklu mieszanym wynosi od 4,9 do 5,1 l. To wyniki zbliżone do tych, które da się uzyskać przy spokojnej jeździe w trasie. W mieście szóstka na wyświetlaczu nie będzie rzadkim widokiem. Przy maksymalnych prędkościach autostradowych spodziewajmy się konsumpcji na poziomie 7-7,5 l.
Modernizacja Astry zbiegła się z odświeżeniem Peugeota 308 i DS4. Stellantis prowadzi mocną ofensywę modelową, a Oplowi dał szansę na większe zainteresowanie. Astra nie ma się czego lękać na tle Cupry Leona czy VW Golfa. Zyskała lepsze i oszczędniejsze napędy, a zmodernizowana szata zewnętrzna pozwoliła nadać kompaktowi nieco więcej wyrazistości.
Istotne, że niemiecki wóz ma wiele argumentów w garści. Należy mu przyznać duży plus za właściwości jezdne i komfort podróżowania. Przydałaby się za to lepsza płynność pracy hybryd i większa wydajność multimedialnego kombajnu. Ciekawostkę stanowi fakt, że lifting przyniósł trochę niższe ceny. 130-konny benzyniak 1.2 został wyceniony na 98 tysięcy zł. 145-konna hybryda wiąże się z wydatkiem 117 800 zł, a elektryk 136 500 zł. Całkiem rozsądnie. Astra pojawi się w polskich salonach już w maju.
Materiał został zrealizowany na wyjeździe zorganizowanym przez Stellantis Polska Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść ani wglądu w tekst przed publikacją.