Od razu na początku rozwieję wątpliwości. Toyota C-HR+ nie jest najnowocześniejszym elektrykiem na rynku o najlepszych parametrach technicznych w branży, za to oferuje coś innego. Przyjazność na co dzień i zaufanie, które budzi od pierwszych przejechanych kilometrów. To rodzinny kompaktowy crossover. Jej osiągi są też w porządku. Długodystansowa wersja pozwala przejechać do 607 km, najszybsza przyspiesza do 100 km/h w 5,2 s, a najtańsza kosztuje 158 900 zł. Czy potrzebujecie czegoś więcej?
Wśród klientów na nowy samochód elektryczny na pewno jest grupa klientów, która patrzy głównie na dane techniczne. Tacu chcą mieć przyspieszenie w trzy sekundy do setki i 900 km zasięgu. Natomiast zgodnie z moją tezą, większość kierowców tego nie potrzebuje. Większość chce mieć elektryka o wystarczających osiągach, któremu może zaufać i do którego będzie im się łatwo przyzwyczaić. Po pierwszych jazdach C-HR+ przekonałem się, że właśnie taki jest nowy kompaktowy model Toyoty.
W tym modelu nic nie jest przypadkowe, poczynając od nazwy, która brzmi znajomo. Plus sugeruje, że dostajemy coś więcej, ale na znaczku umieszczonym na karoserii go nie znajdziemy. Dla większości osób to będzie po prostu nowy C-HR. Biorąc pod uwagę to, że nawet hybrydowa wersja potrafi jeździć przez 80 proc. czasu na prądzie, pewnie znaleźliby się kierowcy, którzy nie zdadzą sobie sprawy, że jeżdżą elektrykiem. A przecież w ofercie Toyoty jest też C-HR plug-in o elektrycznym zasięgu do 66 km, dzięki czemu różnice między napędami zacierają się znacznie bardziej. I oto właśnie chodzi.
Nowa Toyota C-HR+ na pierwszy rzut oka wygląda podobnie do hybrydowego modelu, chociaż technicznie nie ma z nim wiele wspólnego. Takie skojarzenia budzi podobna stylizacja i ścięty tył nadwozia. Dopiero kiedy przyjrzymy mu się dokładniej, okazuje się, że do połowy nadwozia C-HR+ wygląda identycznie jak pierwszy nowożytny elektryk tej marki, czyli bZ4X. Różnice zaczynają dopiero w drugiej połowie. Japoński design jest specyficzny, a Toyota nie stanowi wyjątku. Zawsze mówię, że takie podejście do projektowania samochodów trzeba lubić, a wyniki sprzedaży Toyoty pokazują, że takich osób jest całkiem dużo.
To samo dotyczy wnętrza, które na pierwszy rzut oka jest eklektyczne i mało uporządkowane. Dopiero kiedy się w nim rozgościmy i zaczniemy jeździć, okazuje się, że to ma sens. Pozycja za kierownicą jest wygodna, a ergonomia kabiny wzorowa. Dzięki temu, że w środku jest dużo fizycznych przycisków, nie ma problemu z ich obsługą bez odwracania wzroku od jezdni, a dzięki temu, że nie wyglądają tak samo, łatwo je odróżnić od siebie. Toyota zastosowała tu patent podobny jak w autach Peugeota, bo zamiast patrzeć na elektroniczne wskaźniki przez koło kierownicy, ekran jest umieszczony ponad nią. Dzięki temu jednocześnie częściowo zastępuje wyświetlacz przezierny na szybie. Kierowca nie musi odrywać wzroku od drogi, żeby sprawdzić podstawowe parametry w czasie jazdy. Duży (14 cali) centralny ekran z efektowną i wygodną regulacją klimatyzacji oraz nowe, ładne i sprawnie działające multimedia znamy z innych nowych modeli koncernu. Dobrze, że te rozwiązania trafiły również do C-HR+.
Dwie indukcyjne ładowarki na smartfony są swoistym znakiem czasu i miło je widzieć. Tworzywa użyte do wykończenia kabiny są przeciętnej jakości, a większość z nich twarda i czarna, jak to w japońskich autach. Z tego powodu w środku jest trochę ponuro. Za to wyglądają na porządne, czyli takie, które dobrze zniosą eksploatację przez wiele lat. Za to pozytywnie może zaskoczyć ilość miejsca z przodu i z tyłu. Toyota C-HR+ jest o 16,8 cm dłuższa od standardowego C-HRa (ma 453 cm długości), a dzięki zastosowaniu elektrycznego napędu jej rozstaw osi jest większy aż o 110 cm (275 cm), co odbija się pozytywnie na przestrzeni we wnętrzu. Poza tym nadwozie C-HR+ jest wyjątkowo szerokie, bo ma 187 cm. To o 3,8 cm więcej, niż w przypadku C-HRa. Dla porządku podam również wysokość nadwozia - 159,5 cm - oraz pojemność bagażnika: 416 l. Dzięki takim rozmiarom można ją nazwać prawdziwie rodzinnym kompaktowym crossoverem.
Początkowo są do wyboru trzy wersje napędowe Toyoty C-HR+. Podstawowa ma jeden silnik z przodu o mocy 167 KM, baterię o poj. 54 kWh netto (57,7 kWh brutto), zasięg do 458 km i przeciętne osiągi: prędkość maks. 140 km/h i przyspieszenie 0-100 km/h w 8,4 s. Środkowy model powinien być hitem sprzedaży. Również ma jeden silnik, ale o wyższej mocy 224 KM, co w połączeniu z baterią o pojemności netto 72 kWh (77 kWh brutto) daje największy potencjalny zasięg - do 607 km. Osiągi tego modelu są już przyzwoite: 7,3 s do setki i prędkość maksymalna 160 km/h. Najdroższy model ma napęd na obie osie, a więc i drugi silnik z tyłu, co daje moc 343 KM i następujące osiągi: przyspieszenie do setki 5,2 s i prędkość maksymalna 180 km/h. Za to zasięg spada do 501-507 km mimo dużej baterii. Coś za coś.
Toyotą C-HR+ jeździło mi się tak łatwo, że nie mijało wrażenie, jakbym siedział w którymś z pozostałych nowych modeli japońskiego producenta. Momentami można zapomnieć, że nie mamy do czynienia z hybrydą tylko pełnym elektrykiem. Samochód prowadzi się precyzyjnie i stabilnie, chociaż zamiast na sportowe wrażenia, stawia na komfort, wygodę i ciszę. Dzięki temu nawet dłuższe podróże nie będą problemem. Do jazdy nowym elektrykiem Toyota można się bardzo szybko przyzwyczaić. Łopatki przy kierownicy służą do czterostopniowej regulacji rekuperacji, czyli odzyskiwania energii, ale samochód nie został wyposażony w układ "one pedal", bo inżynierowie Toyoty uważają, że to negatywnie wpływa na bezpieczeństwo jazdy. Na określenie realnego zużycia prądu przyjdzie czas w trakcie dłuższego testu w Polsce, ale na wzgórzach regionu Algarve w południowej Portugalii dało się zejść poniżej 15 kWh. Według danych średnie zużycie w najbardziej oszczędnej wersji może zejść do 13,4 kWh, co jest najlepszym parametrem w segmencie kompaktowych elektrycznych crossoverów.
Pora na najważniejsze, czyli ceny. W przypadku Toyoty C-HR+ dostępnej już w przedsprzedaży zaczynają się od kwoty 155 900 zł za najtańszą wersję z wyposażeniem Style. Za środkowy model trzeba zapłacić 174 900 zł, a topowy z napędem na obie osie i wyposażeniem Executive kosztuje w tej chwili 202 900 zł. Taka oferta brzmi nieźle, a byłaby wręcz świetna, gdyby nie to, że dopłaty w ramach programu NaszEauto nie zostały przedłużone. Do tego należy dodać przyzwoite wyposażenie seryjne oraz gwarancję nawet na 10 lat i milion kilometrów, chociaż wymaga ona regularnych wizyt w serwisie i poniesienia dodatkowych, choć niedużych kosztów. To nieco ponad 300 zł rocznie.
Parametry nowej Toyoty C-HR+ nie są topowe, ale powinny być wystarczające dla większości kierowców. Ci, którym zależy na zasięgu, powinni wybrać środkową wersję, a miłośnicy osiągów - najdroższą. Przede wszystkim należy sobie zadać ważne pytanie: za co jesteśmy bardziej skłonni płacić: za osiągi, z których potem nie korzystamy, czy łatwość przesiadki do elektryka, późniejszą wygodę jazdy na co dzień, bezstresową eksploatację i potencjalnie mniejszy spadek ceny. To cechy, na które można liczyć w przypadku nowej Toyoty C-HR+. Segment elektryków jest w tej chwili bardzo zróżnicowany. Jeszcze nie powstało auto idealne dla każdego, ale wśród tych, które są dostępne na polskim rynku, niemal każdy znajdzie propozycję dla siebie. W przypadku użytkowników hybrydowych Toyot dodatkowo może kusić łatwa przesiadka na inny napęd. Samochód wygląda i działa podobnie do hybryd, a zwłaszcza do C-HR-a. Rzesza polskich klientów tej marki jest wystarczająco duża, żeby nowemu modelowi można było wróżyć umiarkowany sukces na naszym, bardzo trudnym do sprzedaży elektryków rynku.
Materiał został zrealizowany na wyjeździe zorganizowanym przez Toyota Central Europe Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść ani wglądu w tekst przed publikacją.