Pierwsze wcielenie Prelude powstało w czasach, gdy polskie drogi rozjeżdżały Żuki, Nysy, Robury, Maluchy i dewizowe Garbusy. Pod koniec lat 70., niewiele osób miało świadomość, że taki samochód w ogóle istnieje. Przepływ informacji był ograniczony, a nam pozostawało się cieszyć tym, co mamy. Popularyzacja modelu nastąpiła po zmianach ustrojowych i napływowi używanych wozów z zachodu. Tym samym, mogliśmy z bliska przyjrzeć się czwartej i piątej generacji.
Prelude od zawsze korzystał z komponentów Civica, choć różnił się nieznacznie paletą silnikową. Najmocniejsze Hondy z połowy lat 90. dysponowały mocą przekraczającą 200 KM. To w zupełności wystarczało do rozpędzania auta ważącego znacznie mniej niż 1,5 tony. W 2001 Japończycy zdecydowali o końcu kariery. Teraz następuje zwrot. W dobie rozkwitu SUV-ów to nieoczywisty kierunek. Nas cieszy. Ile wspólnego ma szósta generacja z poprzednikami?
25 lat to kawał czasu, ale warto było czekać. Japońskie, kompaktowe coupe ma proporcje nawiązujące do poprzedników. Wnikliwi obserwatorzy dostrzegą w niej również podobieństwo do Infiniti Q50, zwłaszcza tylnej części. Piąta generacja Prelude miała 452 cm długości, a debiutujący właśnie model jest dłuższy zaledwie o centymetr. Auto na drodze wzbudza sporo zainteresowania i wcale nas to nie dziwi. Z jednej strony to efekt świeżości, a z drugiej atrakcyjności sylwetki.
Na pełną specyfikację jeszcze chwilę poczekamy, jednak już teraz możemy napisać, że niebieski lakier koreluje z japońskim coupe wyjątkowo dobrze. Wóz możemy też przyozdobić 18 lub 19-calowymi felgami w kolorze antracytowym, dyskretną lotką pokrywy bagażnika oraz ładnie narysowanym dyfuzorem bez widocznej końcówki układu wydechowego. Projektanci wzorowali się na szybowcach, zatem próżno szukać tu odstających elementów. Klamki są wysuwane, a z dachu zniknęła antena. Co ciekawe, wysokość tej maszyny to zaledwie 135,5 cm.
Prelude nigdy nie należał do mistrzów przestronności i podobnie ma się rzecz z najnowszym wcieleniem. Zaczniemy od drugiego rzędu, bo jest dość nieoczywisty. Pomijając kwestię nikłej przestrzeni, zaoszczędzono na tapicerce, stawiając na tekstylne poszycie i zintegrowane zagłówki. Homologacja przewiduje miejsce dla czterech pasażerów, ale z tyłu dobrze poczuje się umiarkowanej wielkości zwierz lub dodatkowy ekwipunek. Bagażnik mieści skromne 264 l. Po złożeniu oparcia zyskamy dostęp do 663 litrów. Dużych rozmiarów jest pokrywa, co ułatwia załadunek.
Zupełnie inaczej ma się rzecz z przodu. Tutaj też nie zabrakło nieoczywistości. Największą jest różnica między fotelami. Kierowca ma do dyspozycji regulację wysokości i mocniejsze podparcie boczne. Konstruktorzy doszli do wniosku, że pasażer potrzebuje większego komfortu, zatem musi obejść się smakiem. Zawiła logika, choć trzeba przyznać, że na obu siedziskach pozycja jest przyjemna. Za kierownicą siedzimy dość nisko, co wprost współbrzmi z latami 90. Istotne, że księgowi nie szczędzili na materiałach wykończeniowych. Wiele tworzyw jest miękkich i miłych w dotyku. Ciekawy akcent stanowi nazwa modelu przed pasażerem.
Skórzana tapicerka może być czarna lub czarna z białymi akcentami. Karoseria natomiast występuje tylko w czterech kolorach. Być może przyszłość przyniesie więcej możliwości personalizacji. Ważne, że w standardzie otrzymujemy niemal pełne wyposażenie z zakresu komfortu i bezpieczeństwa.
Widać, że Japończycy spędzili wiele godzin nad właściwym doborem puzzli. W tunelu centralnym wygospodarowano sporo miejsca na kubki i drobne przybory. Selektor skrzyni biegów ogranicza się teraz do przycisków. Najważniejsze, że panel automatycznej klimatyzacji ma fizyczne pokrętła funkcyjne. Jedyne, do czego możemy mieć zastrzeżenia, to fortepianowa czerń. Błyskawicznie zbiera kurz i odciski palców.
Multimedia mają 9-calowy ekran i przyjemną dla oka grafikę. Ujednolicono kolory, ale zapomniano poprawić jakość obrazu z kamery cofania. Szkoda, bo to ważny element wyposażenia. Do tego doliczamy bezprzewodową łączność z Android Auto i Apple CarPlay, a także nagłośnienie Bose z ośmioma głośnikami. Szybko się polubimy z tym wnętrzem.
Jeszcze kilka lat temu, pod maską Hondy mogliśmy znaleźć rozmaite napędy. To wolnossące benzyniaki, a także cieszące się przyzwoitą opinią diesle. Teraz droga jest tylko jedna, a silniki aż trzy. Japończycy elektryfikują się na potęgę i trzeba przyznać, że efekt jest nad wyraz zadowalający. Być może ktoś zza między coś im szepnął na ucho, bo obecna technologia przypadnie do gustu wielu kierowcom.
Pod maską Prelude znajdziemy dwie jednostki elektryczne. Pierwsza pełni funkcję generatora i właściwie możemy o niej zapomnieć. Druga, mocniejsza, może samodzielnie napędzać koła przedniej osi przy jeździe z małymi prędkościami i podczas ruszania. Maksymalny dystans dla trybu EV to około dwóch kilometrów, ale w praktyce, w cyklu mieszanym i rozmaitych warunkach drogowych, otrzemy się o kilkaset metrów. Zestaw uzupełnia benzynowy, wolnossący motor o pojemności dwóch litrów. Moc systemowa wynosi 184 KM, a maksymalny moment obrotowy to 315 Nm.
Ważne, że mechanizm funkcjonuje płynnie. Mimo zastosowania bezstopniowej przekładni automatycznej i wirtualnych przełożeń hybrydowy zestaw pracuje całkiem cicho i przyjemnie dla ucha. Mało tego, reakcja na gaz jest dość żywiołowa, a po wybraniu trybu sportowego, układ trochę się ożywia. Czasem wręcz trudno wychwycić wsparcie jednostki spalinowej.
Jeśli jeździmy zgodnie z przepisami i jesteśmy w stanie przewidzieć sytuację drogową, wyniki zużycia paliwa będą nad wyraz optymistyczne. W mieście da się zejść do 4 litrów, choć częściej będziemy widzieć na ekranie wartości rzędu 5 l. W spokojnej trasie sytuacja wygląda podobnie. Dopiero na autostradzie liczmy się z konsumpcją na poziomie 6,5-7 l. Na bieżące zapotrzebowanie wpływa też poziom rekuperacji. Ten możemy regulować.
Poza tym Prelude to całkiem szybki wóz. Przyspiesza do setki w 8,2 sekundy i rozpędza się do 180 km/h. Nie ma też problemu z jazdą na granicy przyczepności. W takich warunkach pomocne staje się sztywniejsze względem Civica zawieszenie. W trybie sportowym zyskuje na twardości, a mechanizm lepiej współpracuje z komendami kierowcy. Niemniej, nie spodziewajmy się w Hondzie za dużo sportu. Auto prowadzi się pewnie, jednak bliżej mu do charakterystyki Gran Turismo.
Prelude to udana mieszanka tradycji z nowoczesnością. Prowadzeniem i charakterem nawiązuje do poprzedników. Przyciąga liczne spojrzenia i z pewnością trafi w gusta wielu kierowców. Szkoda, że czasy nie sprzyjają kompaktowym coupe. Z drugiej strony, Mercedes CLE i BMW serii 4 nie narzekają na brak zainteresowania. Jest zatem cień szansy, że Japończyk na dłużej zadomowi się na Starym Kontynencie. Jego debiut w salonach przypadnie na początek 2026.
Nie jest idealny, ale ma szereg zalet, które wyróżniają go pośród rynkowej szarości. Docenimy wygodę codziennego użytkowania, zwinność konstrukcji i przyjemną charakterystykę zawieszenia. Zużycie paliwa to kolejny mocny punkt programu. Tego samego nie powiemy o cenie, bowiem Prelude startuje z pułapu 214 500 zł. Broni się wyposażeniem, ale to aż o 72 tysiące zł więcej w porównaniu z Civikiem z tożsamym napędem. Materiał został zrealizowany na wyjeździe zorganizowanym przez Honda Motor Europe Oddział w Polsce Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.