Historia tego modelu zaczęła się w 1961 r. W czasie, gdy na polskich drogach królowały Syreny i Trabanty. Rzadko trafiały się też Wołgi i Moskwicze. W kapitalistycznym bloku założenia były nieco inne, ale problemy podobne. Powojenny rynek chłonął wszelkiej maści niedrogie auta. To czas ogromnych niedoborów, okresowych kłopotów z dostępnością paliwa i komunikacyjnego wykluczenia.
Nie dziwi zatem, że Mini Morris, Citroen 2CV i Renault 4 stały się ikonami swoich czasów. Ten ostatni był z nami przez 31 lat. Dokonał żywota dopiero w 1992. Co ciekawe, pierwsze wersje dysponowały 3-biegową skrzynią manualną i silnikiem o pojemności 0,7 litra i mocy 24 KM. Niewiele więcej od naszego Malucha. Miał zaledwie 367 cm długości i ważył niewiele ponad 600 kilogramów. Wszystkich wersji sprzedano ponad 8 milionów. Wynik robi wrażenie.
Bezpośrednim następcą czwórki zostało Twingo, które niebawem wróci do salonów w odmienionej formie. Renault 4 to format wpisujący się między Clio a Captura. Ma aż 18,1 cm prześwitu, zatem możemy go z powodzeniem zakwalifikować do ligi crossoverów. Występują w niej, chociażby Alfa Romeo Junior, Mini Aceman, Jeep Renegade i Volvo EX30.
Francuz nie musi obawiać się bardziej renomowanych rywali z dopiskiem premium. Nie dość, że wygląda atrakcyjnie, to jakościowo próżno w nim szukać zauważalnych i irytujących wpadek. Wszystkie warianty zostały odziane w zestaw plastikowych nakładek ochronnych. Dodają uroku i z pewnością docenimy w razie parkingowej obcierki. To elementy łatwo wymienialne. Podobnie jak świecący pas przedni ulokowany między reflektorami LED. Istotne, że Renault można wyposażyć w roletę dachową. Podobne rozwiązanie spotkamy w Fiacie 500. Doliczając do tego 7 lakierów, 3 wzory felg w rozmiarze do 18 cali oraz szereg kolorystycznych akcentów dekoracyjnych, otrzymujemy ponad 600 kombinacji indywidualizacji wozu. Tym samym, jest szansa na stworzenie jedynego w swoim rodzaju wozu. Trzeba tylko spędzić w konfiguratorze kilka godzin.
Francuski crossover ma 414,5 cm długości, 179,5 szerokości i 155 wysokości. Rozstaw osi ustalono na poziomie 262,5 cm. Ten ostatni parametr przekłada się na zadowalającą przestrzeń w kabinie. Miejsca z przodu jest dość dla dwóch rosłych pasażerów. Fotele są niezłe i przyzwoicie wyprofilowane. Zapewnią odpowiednią wygodę na dystansie kilkuset kilometrów. Mniej centymetrów znajdziemy w drugim rzędzie, choć osoby o wzroście 175-180 cm nie powinny narzekać. Warunki porównywalne z Clio i Capturem. Konstruktorom udało się za to wygospodarować 420 litrów w bagażniku. Oparcie drugiego rzędu jest asymetryczne, ale po złożeniu nie uzyskamy płaskiej podłogi. Niemniej, z dwiema osobami na pokładzie zmieścimy do 1405 l. W razie potrzeby możemy też złożyć fotel pilota. Wtenczas, da się zapakować do Renault przedmioty o długości 220 cm. Proste i pomysłowe.
Zerkając na kokpit, nietrudno dostrzec mnóstwo podobieństw do piątki. To w zasadzie niemal identyczny projekt. Miło, że księgowi pozwolili na odrobinę polotu i adaptację rozwiązań z wyższych segmentów. Materiały w górnej części kokpitu są miękkie. Całość solidnie spasowano, przez co na nierównościach trudno wychwycić jakiekolwiek niepokojące dźwięki. Wiele tworzyw jest przyjemnych w dotyku. Niektóre panele wzbogacono podświetleniem nastrojowym LED. Przed oczami kierowcy wkomponowano 10-calowy ekran. Jest wyposażeniem standardowym. Flagowy, centralny zestaw multimedialny ma tą samą przekątną. Można go swobodnie personalizować niczym ekran prywatnego smartfona. Obsługuje nawigację, przeciętną kamerę cofania i współpracuje z zewnętrznymi nośnikami pamięci. Pozwala też przenieść na pulpit aplikacje z telefonu. Dzięki wsparciu Google’a możemy głosowo wybierać cel podróży i otrzymać w zamian analizę natężenia ruchu drogowego. Niestety, system nie jest w stanie wychwycić wszystkich komend. Wisienkami na torcie są dekory wyprodukowane przez drukarkę 3D. To kolejna szansa na unikatową personalizację kształtów i kolorów.
Cennik czwórki zawiera dwa warianty. Podstawowy oferuje 120 KM, 225 Nm i akumulator o pojemności 40 kWh netto. Zdecydowana większość klientów skusi się zapewne na baterię mieszczącą 52 kWh netto. Ta łączy się z silnikiem o mocy 150 KM i 245 Nm. Najmocniejsze Renault przyspiesza do setki w 8,2 sekundy, ale bazowa odmiana jest tylko trochę wolniejsza – 9,2 s. Prędkość maksymalną ograniczono elektronicznie do 150 km/h. Więcej nie trzeba. Poza tym, zapotrzebowanie na prąd rośnie geometrycznie po przekroczeniu 120-130 km/h. Przy skromnym akumulatorze, trzeba często rozglądać się za ładowarką. Czasem zbyt często, jeśli korzystamy z maksymalnych limitów na autostradzie.
Od zużycia energii zaczniemy, bo to ma być jeden z atutów miejskiego crossovera o wadze lekko wychylającej się ponad 1500 kilogramów. Za sterami czwórki spędziliśmy kilka godzin przy temperaturach za oknem ocierających się obustronnie o dwadzieścia stopni Celsjusza. To sprzyjające warunki. W gęstym ruchu komputer pokładowy wskazuje od 13 do 17 kWh, co przełoży się na zasięg rzędu 305-380 km. Przy mniejszym natężeniu z łatwością zejdziemy do 11-12 kWh, zatem realne staje się pokonanie nawet 450 kilometrów między ładowaniami. W spokojnej trasie Renault czuje się najlepiej. Jeśli ustawimy maksymalną rekuperację z funkcją zatrzymania, zapotrzebowanie energetyczne wyniesie 12 kWh. Gorzej ma się rzecz na ekspresówkach i autostradach. Jazda po pustej szosie bez szansy na zaczerpnięcie tchu podczas wzajemnego wyprzedzania ciężarówek, wiąże się z konsumpcją przekraczającą 22 kWh – około 230 km do kolejnego ładowania. To przeciętny rezultat poddający w wątpliwość urlopowe wojaże. Warto wiedzieć, że 120-konne Renault możemy ładować do 80, a mocniejsze do 100 kW. Tym samym, uzupełnienie energii od 15 do 80 procent zajmie około pół godziny.
Spory atut czwórki to praca zawieszenia. Jest przyjemnie wyważone w relacji do komfortu i właściwej sztywności. Nie ma problemów z umiarkowanymi ubytkami w asfalcie, ale na progach zwalniających potrafi lekko podskoczyć. Nie zmienia to faktu, że autem jeździ się przewidywalnie, mimo niemałej masy własnej. Na mokrej nawierzchni wychodzą na jaw niedobory przyczepności i lekka podsterowność. Warto mieć to na uwadze. Niemniej, elektronika ma co robić i wywiązuje się ze swych zadań dobrze.
W kwestii bardziej przyziemnych spraw, w mieście docenimy zwinność Renault i wygodę na podziurawionych odcinkach. Tę głębsze wyrwy lepiej omijać. Dobrze oceniamy też wyciszenie przedziału pasażerskiego, adaptacyjną rekuperację i stabilność przy autostradowych prędkościach. W codziennych trybach jazdy trzeba się przyzwyczaić do lekko funkcjonującej kierownicy, choć akurat zestrojenie układu kierowniczego jest mocnym punktem francuskiego programu. Patrząc na poprzedników, moglibyśmy spodziewać się pontonowego rozbujania, a prowadzenie czwórki kwalifikujemy do przyjemności.
Francuzi idą w dobrą stronę. Zarówno z modelami hybrydowymi, jak i z elektrycznymi. Przede wszystkim w kwestii designu, choć to akurat jest sprawa indywidualna. Nam się podoba. Kolejną cegiełką są multimedia oparte na systemie Google. Szkoda, że inżynierowie postanowili odkurzyć w magazynie kamerę o kiepskiej rozdzielczości. Dziś takie rozwiązania już nie przynoszą chluby. Z drugiej strony, czwórka staje się mocnym konkurentem dla Mini, Alfy Romeo, Volvo i całej rzeszy aut płynących z Państwa Środka. Zabawę z nowym modelem znad Sekwany zaczynamy od kwoty 129 900 zł (120 KM i 40 kWh). Dopłata to 150-konnej odmiany i większej baterii (52 kWh) wynosi 13 tysięcy złotych, co podważa sens rozważań nad podstawową specyfikacją. Środkowa odmiana Techno uszczupli portfel o 151 900 zł i właśnie taka wydaje się najbardziej rozsądną opcją. Materiał został zrealizowany na wyjeździe sfinansowanym przez Renault Polska Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.