Rok 1983. Warszawa rozpoczyna budowę pierwszej linii metra a Lady Pank prezentuje swój pierwszy album. Lech Wałęsa otrzymuje pokojową nagrodę Nobla, a Jan Paweł II przybywa z drugą pielgrzymką do Polski. Apple debiutuje ze swoim pierwszym komputerem z myszką, a Arnold Schwarzenegger zyskał obywatelstwo amerykańskie. A co się dzieje w świecie motoryzacji? Włosi pokazują w styczniu zupełnie nowy samochód – Fiata Uno, który zastąpił model 127. Zapewne mało kto wówczas przewidywał, że nowe auto stanie się jednym z największych bestsellerów Fiata.
Pierwsze Uno zaprojektowane przez słynne studio Italdesign Giorgetto Giugiaro pokazano w wyjątkowym miejscu. I to nie były Włochy. Samochody przywieziono do USA, gdzie mediom z całego świata urządzono objazdową wycieczkę po Florydzie. Było Orlando, słynny Cape Canaveral i tor Daytona. I był odpowiedni rozgłos. Już rok później Uno zgarnia jakże cenną nagrodę Samochodu Roku. Trudno o lepszą promocję na samym starcie.
Włoski maluch (3,6 m długości i 236 cm rozstawu osi) szybko staje się prawdziwym hitem. W ciągu pierwszych 12 lat produkcji (we Włoszech zakończono ją w 1995 r.) udało się wyprodukować aż 6 mln. egzemplarzy. Na tym nie poprzestano, gdyż produkcję Fiata Uno uruchamiano także w wielu krajach świata. Wśród nich Brazylia, Filipiny, Indie, Jugosławia, Maroko, Pakistan, Republika Południowej Afryki, Turcja a także i Polska (zakłady Fiat Auto Poland Bielsko-Biała i Tychy – produkcja do 2002 r.). Włosi doliczyli się, że łącznie powstało ok. 9,5 miliona egzemplarzy wszystkich wersji Uno pierwszej generacji. Znakomity wynik.
Fiat Uno przez lata był bestsellerem nie tylko w Polsce (długo służył jako podstawowe auto do nauki jazdy w naszym kraju). Auto cieszyło się także ogromną popularnością m.in. w Brazylii. Już w latach 90. Fiat zawojował rynek, który wówczas zmagał się z hiperinflacją oraz otwarciem rynku na import zagranicznych aut (o dziwo jedną z pierwszych marek, która skorzystała z ułatwień była Łada). By skorzystać z rządowego programu obniżonych opłat i podatków (na auta z silnikami o pojemności do 1 litra), powstało bardzo zubożone Uno Mille z silnikiem 1.0 o mocy obniżonej do 48,5 KM. Wyposażenie było tak ograniczone, że trzeba było dopłacić za nawiewy na desce rozdzielczej, zagłówki foteli, lusterko zewnętrzne po stronie pasażera, wycieraczkę tylnej szyby czy zapalniczkę. W standardzie była wówczas 4-biegowa skrzynia. Pięciostopniowa przekładnia też była za dopłatą.
To w Brazylii produkcję Uno kontynuowano aż do 2014 r. (Uno Mille) i to mimo pojawienia się nowocześniejszego Palio (debiut w 1997 r.). Wiele pomogło m.in. wprowadzenie udanego i bardzo trwałego silnika 1.0 Fire, który szybko stał się ulubieńcem flot. Fiat umiejętnie też podzielił ofertę. Uno było wyraźnie tańsze od znacznie nowocześniejszego Palio (jego stylizacja budziła kontrowersje; w Brazylii żartowano, że nadwozie przypomina but ortopedyczny). I było na tyle cenione i popularne, że Brazylia doczekała się Uno drugiej generacji. W Europie, zaś Uno na dobre przeszło do historii. Jego następcą został jakże dobrze znany i ceniony Fiat Punto.
Kiedy Włosi skoncentrowali się na modelu Punto, to za Uno drugiej generacji odpowiedzialni byli już Brazylijczycy. Projekt powierzono jednemu z największych centrów motoryzacyjnych w Ameryce Południowej. To ośrodek i zakłady Fiata Betim Automotive Hub w Minas Gerais. A za stylizację odpowiadał zespół Design Center South America (łatwo o wrażenie, że brazylijskie Uno jest dość podobne do europejskiej Pandy). Owoc ich prac poznaliśmy w 2010 r. Rok po premierze europejskiego Fiata Punto Evo.
Uno numer 2 urosło. Wydłużono je do 3,77 m, a rozstaw osi zwiększono do 237 cm. Pod maską silniki benzynowe z dobrze znanej rodziny Fire. Wszystkie (1.0 Evo 75 KM i 1.4 Evo 88 KM) były przystosowane do zasilania nie tylko benzyną, ale także etanolem. Stąd oznaczenie Flex oraz moc zależna od rodzaju stosowanego paliwa (nieco wyższa przy zasilaniu etanolem).
Nowego Fiata Uno szybko doceniono. Auto uzyskało nie tylko tytuł brazylijskiego samochodu roku 2011. Model wielokrotnie nagradzano w ramach konkursów organizowanych przez różne redakcje mediów motoryzacyjnych. Nie bez powodu. Fiat długo chwalił się nowoczesnymi rozwiązaniami i wysokim poziomem bezpieczeństwa. Na liście wyposażenia pojawiły się takie dodatki jaki kontrola trakcji, układ stabilizacji toru jazdy czy wspomaganie przy ruszaniu pod górę. Fiat wyprzedził także swojego kluczowego rywala (Volkswagen Gol) i jako pierwszy wprowadził układ start/stop w segmencie małych i niedrogich samochodów.
Produkcję Uno drugiej generacji zakończono w 2021 r. To wówczas na rynek trafiła pożegnalna limitowana edycja Uno Ciao. Bramy fabryki Betim Automotive Hub opuściło zaledwie 250 egzemplarzy. Łącznie od sierpnia 1984 r. w Brazylii wyprodukowano ponad 4,3 mln egzemplarzy obu generacji.
Miarą sukcesu Fiata Uno jest coś jeszcze. To popularność na rynku używanych pojazdów. Nawet po kilku latach od zakończenia produkcji samochód znajduje się w ścisłej czołówce. Na początku 2025 r. Uno zajęło trzecie miejsce ustępując tylko takim modelom jak Fiat Palio i Volkswagen Gol. Wygrało zaś z takimi konkurentami jak na m.in. Chevrolet Onix, Fiat Siena, Ford Fiesta czy Toyota Corolla. W Polsce taki wynik już jest nie do pomyślenia. Ale przecież jeszcze kilka dekad wcześniej Fiat był u nas niekwestionowaną potęgą. Czy ktoś to jeszcze pamięta?