Elspeth Beard po raz pierwszy wsiadła na motocykl, mając zaledwie 16 lat. Był to cross firmy Husqvarna, należący do jej kolegi. Nie myślała jednak o tym za dużo, stwierdziła, że było okej. Parę miesięcy później inny znajomy zaproponował, że sprzeda jej swój pierwszy motocykl, Yamahę YB100, którą prawie nie jeździł. Była w idealnym stanie, a Elspeth uznała, że jest to całkiem tani i wydajny sposób, by poruszać się po mieście. Jej ojciec był pod wrażeniem umiejętności oszczędzania, więc pozytywnie zareagował na ów motocykl. Matka jednak była niezadowolona, ponieważ jako pielęgniarka musiała opatrywać wielu motocyklistów.
Już w połowie lat 70. Elspeth myślała o tej podróży. Miała 17 lat i poza siostrą, którą nauczyła jeździć, nie znała żadnej innej kobiety jeżdżącej na motocyklu. Nie zdziwiła ją reakcja kolegów, gdy powiedziała im o swoim planie po raz pierwszy. Śmiechom nie było końca, ale jej to nie zraziło. Wręcz przeciwnie, uznała, że musi skończyć naukę, a równolegle pracowała i odkładała na podróż.
Zakup kolejnego motocykla był związany z chłopakiem. Chłopaka już długo nie było, ale motocykl został. Przed zakupem swojego nowego pojazdu, Elspeth zdążyła sprzedać Yamahę swojej siostrze i kupić Hondę 250. Gdy ówczesny obiekt jej westchnień, Alex, powiedział o starszym BMW, które jest na sprzedaż, zgodziła się mimo pewnych wątpliwości. Chwilę później pojechali je zobaczyć i Elspeth uznała, że mimo sporych rozmiarów motocykla, da sobie radę. Tak stała się szczęśliwą właścicielką BMW R60/6 z 1974 roku, z całkiem dużym przebiegiem, przekraczającym 55 tys. kilometrów.
Pierwszym punktem wyprawy był Nowy Jork, później zwiedziła Kanadę i Meksyk, a podróż po tej części świata zakończyła w Los Angeles. Obyło się bez większych przeszkód. Wysłała swój motocykl za ocean i sama też miała się kierować w stronę Australii. Problem sprawiło jednak zdobycie wizy pracowniczej. Odwiedziła trzy australijskie konsulaty i gdy pojechała do czwartego, w Los Angeles, poprosiła o wizę turystyczną. Urzędnik spojrzał w swoje notatki i odmówił. Aplikując o wizę pracowniczą Elspeth zaznaczyła, że potrzebuje jej, gdyż nie ma środków na utrzymanie się.
W Nowej Zelandii podjęła jeszcze jedną próbę zdobycia wizy. Gdy na wejściu została spytana, czy jest motocyklistką, zaczęła żałować, że przyszła w kurtce motocyklowej. Chwilę później okazało się, że urzędnik też jest w posiadaniu motocykla, marki Triumph. Zaczęli rozmawiać i od słowa do słowa temat przeszedł na plan Elspeth. Kiedy dowiedział się, że planuje objechać swoim motocyklem cały świat, szybko załatwił jej wizę i życzył powodzenia w podróży. Grunt to sobie pomagać. Wsparcie od innych motocyklistów było nieocenione.
Na południowym kontynencie pracowała w dwóch miejscach - za barem i w biurze związanym z jej kierunkiem studiów u znajomego kolegi jej ojca. Gdy jednak po 6 tygodniach współpracy nie dostała ani grosza, zmieniła pracę i przeniosła się do biura, w którym była odpowiedzialna za zaprojektowanie 270 domów. Nie mogła jednak pracować u jednego pracodawcy, bo chciała dalej podróżować, więc jej czas na tym kontynencie dobiegał końca.
Po siedmiu miesiącach w Sydney ruszyła w drogę z uzbieranymi pieniędzmi. Jadąc w stronę Mount Isa, Elspeth została oślepiona przez pył w trakcie jazdy i wjechała w dziurę w drodze, większą niż inne. Gdy straciła panowanie nad pojazdem, mocno się poobijała. Obudziła się w szpitalu, nie pamiętając, co się wydarzyło, za to z towarzyszami z podróży u boku. Spędziła tak dwa tygodnie, w tym czasie jej znajomi zajęli się naprawą BMW.
Zaczęła swoją podróż po Azji od Singapuru. Stosunkowo czyste miasto uśpiło jej czujność. W trakcie zwiedzania miasta Elspeth i jej partner Mark poszli do galerii handlowej. Na chwilę zdjęła pasek, w którym trzymała wszystkie najważniejsze rzeczy: dokumenty i pieniądze, a następnie włożyła go do torby Marka. Chwilę później torby nie było, a wraz z nią paszportu i dokumentów motocykla. Dopiero po sześciu tygodniach męczenia się z biurokracją, udało się odzyskać utracone dokumenty i chociaż część pieniędzy.
Następna była Tajlandia: wypadek z udziałem psa i bardzo gościnni właściciele posesji. Drogi w Tajlandii były całkiem dobre, więc Elspeth postanowiła przyspieszyć. Chciała dojechać do wyspy Penang jak najszybciej. Właśnie w tamtym momencie wjechała w psa, który wybiegł na drogę. Uszkodziła motocykl i znów się poturbowała, więc musiała zrobić krótką przerwę w podróży. Pewna tajska rodzina ją ugościła, karmiąc sycącymi posiłkami i pozwalając odespać. Ostatniego dnia pobytu i regeneracji Elspeth zobaczyła w kuchni nieprzyjemny widok. Resztki psa, którego potrąciła. Stwierdziła, że przynajmniej wie, co się z nim stało i rozumie gościnę rodziny. Zapewniła im jedzenie na parę dni.
W drodze do Madrasu mężczyzna na pokładzie statku zaproponował jej zatrzymanie się u niego w domu. Wiedząc, że znalezienie noclegu będzie drogie i trudne, przyjęła ofertę. Pierwsza noc w domu okazała się bardzo nieprzyjemna, mężczyzna, który ją zaprosił do siebie, próbował ją obmacywać. Chwilę później, taką samą próbę podjął jego syn. Elspeth uznała jednak, że mimo nie czuje się zagrożona i pozostała w domu jeszcze przez parę nocy, pocieszając się stwierdzeniem, że są tam jeszcze inni domownicy.
Mężczyźni w Indiach traktowali ją jak rzecz, którą można oglądać, ewentualnie podejmowali próby bliższego "zapoznania się". Najzabawniejsze jednak było, gdy parę razy tłum otoczył ją i jej motocykl. Próbowali go dotykać, włączać i wyłączać, a także dawać gazu. Budził wśród nich wielki zachwyt. Za każdym razem, gdy go włączała, słychać było, jak powtarzają parę słów jak mantrę.
Podwójny silnik... Uuu samostart
- mówił tłum, który nie znał silników w układzie bokser ani elektrycznych rozruszników.
Długa podróż, którą odbyła Elspeth zmieniła ją, jej rodzice pozostali tacy sami. Gdy spotkała się z nimi w Nepalu, jej matka dalej traktowała ją jak dziecko i nie wyrażała żadnego zainteresowania jej historiami z podróży. Ojciec wydawał się neutralny i skupiony na swoich zadaniach. Udało jej się namówić rodziców, by podjęli się z nią zwiedzania Nepalu w sposób odmienny od innych gości hotelu - podążając śladami tubylców, a nie turystów. Ku jej zaskoczeniu, docenili tę wycieczkę i chwalili się nią wczasowiczom.
W Katmandu Elspeth poznała Holendra, który również podróżował motocyklem BMW. To z nim przemierzyła część dalszej drogi. Gdy udało im się wyjechać z Indii, dotarli do Pakistanu. Poza paroma nieprzyjemnościami i wieloma uzbrojonymi mężczyznami Pakistan nie był trudną trasą. Elspeth uznała jednak, że najbezpieczniej będzie, jeśli nie będzie zdejmować kasku w publicznych miejscach. Kobieta, która nie zakrywa twarzy i jeździ na motocyklu, to nie był najlepszy pomysł. Iran również nie sprawił wielu kłopotów, poza chorobą Elspeth, która trwała wyjątkowo długo i wykańczała ją w trasie.
Jak opisała w swojej książce "Lone Rider" Elspeth kurczowo trzymała się motocykla i liczyła na jak najmniej przystanków. Po pewnym czasie przychodził moment, że nie miała siły go dłużej utrzymać, a jazda była dla niej niesamowitym wysiłkiem. Jeżeli zainteresowała was jej historia, zdecydowanie polecam przeczytanie tej książki. Opisuje tam dokładniej przemianę, którą przeszła w trakcie podróży, a także jak zmieniło to jej relacje z różnymi ludźmi: romantyczne, koleżeńskie i rodzinne.
Gdy Elspeth wróciła do domu po trzech latach i prawie 80 000 km. Jadąc przez Turcję, Niemcy i Holandię, poczuła, że coś się zmieniło. Jej relacja z motocyklem nie wyglądała już tak samo, nie czuła, że daje jej wolność i radość. Po tak wyczerpującej podróży odnosiła wrażenie, że każda przejażdżka jest walką o przetrwanie. Za to jej rodzice i najbliższe otoczenie nie zmienili się w ogóle. Nikt nie zapytał o jej podróż, mimo tego jak wielkie było to osiągnięcie, zwłaszcza w tamtych czasach. Gazety również nie były zainteresowane. Te, które coś o niej napisały, przekręciły historię i zrobiły z niej rozpuszczoną dziewczynę z dobrego domu. Mnie ta historia zdecydowanie zainspirowała. Nie tylko do tego, żeby zdobywać doświadczenia z jednośladami, ale też, by dać sobie poznać świat. Elspeth zrobiła to w sposób zjawiskowy, wykazując się niemałą odwagą i zaradnością.