Całkiem niepotrzebnie zapominamy o autach segmentu B. Przez długie dekady stanowiły o sile europejskiej motoryzacji. Niebezpodstawnie. Zwrotność, ekonomia codziennej eksploatacji i prostota obsługi. Do tego niezbyt wyszukana mechanika i nienaganny dostęp do usług serwisowych. Mimo tego, wiele sprawdzonych konstrukcji musiało odejść w niebyt. Francuzi jednak wierzą w swój produkt. Od kilku tygodni w salonach czeka na klientów szóste wcielenie Clio. Sprawdźmy zatem, jak po latach spisują się trzecia i czwarta generacja.
Trzecia odsłona francuskiego mieszczucha znalazła się w sprzedaży w 2005 r. a zniknęła z salonów w 2012 r. Była sporym skokiem jakościowym względem przestarzałego poprzednika. W specyfikacji RS do dziś potrafi wywołać spore emocje. Niemniej, bazowe egzemplarze raczej znikają po latach w tłumie. Niezbyt finezyjna stylizacja w połączeniu z odcieniami szarości, skutecznie wtapia się w tłum. Istotne, że księgowi nie szczędzili środków na zabezpieczenie antykorozyjne, które było zmorą Renault jeszcze na początku bieżącego stulecia. Mało tego, niektóre elementy poszycia karoserii wykonano z tworzyw sztucznych.
Gabarytami auto wpisuje się w średnią klasy B. Ma 403 cm długości, 172 szerokości i 148 wysokości. Wyraźnie więcej centymetrów oferuje rodzinne kombi – 423. Zaskakująco okazały jest natomiast rozstaw osi – 258 cm. Zdecydowanie bliżej mu w tej kategorii do klasy kompaktowej. Istotne, że niezłą trwałością cechuje się powłoka lakiernicza. Dość szybko matowieją za to klosze reflektorów.
Wnętrze francuskiego wozu zdradza metrykę. Zarówno w wersji przed, jak i po lifcie, kokpit zdominowały analogowe rozwiązania. I bardzo dobrze. Komu to przeszkadzało? Każda funkcja ma swój przycisk. Wszystko jest na wierzchu i łatwo dostępne. Całkiem nieźle prezentują się klasyczne zegary umieszczone w płytkich tubach. Po modernizacji, na szczycie deski pojawił się kolorowy ekran z nawigacją. Oprogramowanie przygotował TomTom. Dziś, możemy jedynie z lekkim uśmiechem popatrzeć na ten gadżet.
Jakość materiałów nie jest szczególnie mocną stroną modelu. Plastiki po latach potrafią skrzypieć, podobnie jak niektóre panele. Fotele są nieźle wyprofilowane. Pozwalają bez większego bólu kręgosłupa pokonać 200-300 kilometrów. Sporo miejsca mamy też w drugim rzędzie. Clio III wysuwa się przed szereg w tej kategorii. Bagażnik hatchbacka mieści zadowalające 288 l. Stawiając na kombi, otrzymamy do dyspozycji od 439 do 1277 litrów.
Od 2012 do 2020 w cennikach Renault widniała czwarta generacja miejskiego Clio. Tym razem znów w ofercie utrzymano pięciodrzwiowego hatchbacka i praktyczne kombi. Dynamicznie narysowane nadwozie nawet w najstarszych egzemplarzach nie ma problemów z korozją. W budżetowych maszynach z nielakierowanymi elementami nadwozia, po pewnym czasie płowieją zderzaki, lusterka i listwy ochronne. Niemniej, trzeba przyznać, że to jeden z najbardziej wyrazistych przedstawicieli gatunku. Pozytywnie wyróżnia się też gabarytami. Hatchback ma 406, a kombi 427 cm długości. Rozstaw osi zwiększył się o centymetr – 259.
Wnętrze wykonano z przyzwoitych materiałów. Poszczególne plastikowe sekcje zostały dokładnie połączone, jednak w niektórych egzemplarzach z większym przebiegiem potrafią piszczeć i skrzypieć w czasie jazdy. Tekstylne pokrycia siedzeń dobrze znoszą intensywne użytkowanie. Na fotelach wygodnie usiądą bez problemów także wysokie osoby. Znalezienie dogodnej pozycji ułatwia szeroki zakres regulacji fotela i kolumny kierowniczej.
Na kanapie miejsca wystarczy dla najmłodszych i niewysokich osób. Można odnieść wrażenie, że ubyło przestrzeni względem poprzednika. Nieźle przedstawiają się za to dobrodziejstwa elektroniczne. Cyfrowe zegary są czytelne, podobnie jak dotykowy ekran multimediów o przekątnej 7 cali. Na szczęście, sterowanie głośnością i klimatyzacją odbywa się przy użyciu pokręteł. Bagażnik hatchbacka mieści 300 litrów. Znacznie więcej oferuje kombi – od 443 do 1380 l.
Trzecie wcielenie Clio jest bardzo nierówno względem jednostek napędowych. Diesle początkowo zachwycały niskim zużyciem paliwa i dobrą dynamiką, dlatego mnóstwo maszyn trafiło do parków flotowych. Takich ogłoszeń nie brakuje na rynku. To jednak pułapka. Silnik 1.5 dCi o mocy 68, 75, 86, 90 lub 106 KM, ma szereg błędów konstrukcyjnych. Zaczynamy od pompy paliwa i wtryskiwaczy. W leciwych egzemplarzach, gdy za naprawę trzeba zapłacić kilka tysięcy złotych, jedyną drogą staje się złomowisko i brak ekonomicznego sensu warsztatowej operacji. Kolejną cegiełkę dokładają obracające się panewki. Na szczęście, można je wymienić za około 1000-1500 złotych.
Jeśli Clio III, to tylko z silnikami benzynowymi. Bazowe są słabe i odnajdą się tylko w mieście. To 1.2 60-75 KM. Słabszy przyspiesza do setki w 15 sekund, zatem wyprzedzanie ciężarówki będzie karkołomnym zadaniem. Lepiej ma się rzecz z 1.2 TCe – 101 KM i 145 Nm. To doładowany wyjątek we francuskiej układance, który pojawił się trzy lata po debiucie.
Kolejne wolnossące motory to 1.4 98 KM oraz 1.6 110-128 KM. Trudno zrobić im krzywdę. Należy przestrzegać terminowych wymian oleju i filtrów. Szczyt gamy to propozycje o charakterze usportowionym. 2.0 16V pojawia się rzadko w ogłoszeniach. Ma 140 KM i 194 Nm. Częściej spotkamy RS-a. Po tym oznaczeniem kryje się 2.0 generujące 197 KM i 215 Nm. Do setki przyspiesza w 9,7 sekundy. To jeden z najciekawszych wozów w klasie w tamtym czasie. Twardy, szybki i dający mnóstwo frajdy z jazdy.
Do napędu przewidziano szeroką gamę jednostek napędowych. To benzynowe 0.9 TCe 75-90 KM, 1.2 75 KM, 1.2 TCe 118 KM i flagowy 1.6 TCe 200 KM. Jednostki z rodziny TCe korzystają z turbosprężarki (koszt regeneracji to 1500 złotych). W odróżnieniu od niektórych konkurentów, zastosowano wielopunktowy wtrysk paliwa, dopiero później zastąpiony został precyzyjnym wtryskiem bezpośrednim. Wykorzystano także łańcuch rozrządu, który po latach potrafi się rozciągnąć. TCe lubią też zużyć trochę oleju.
Dla kierowców liczących na możliwie niskie koszty serwisowania, polecany jest szczególnie jedyny wolnossący silnik – 1.2. Jednostka znana od lat z oferty Renault, wzorowo współpracuje z instalacjami gazowymi. Minus za mizerną dynamikę i niskiej jakości łożyska w manualnych skrzyniach biegów. Plus za niskie ceny części zamiennych i łatwość naprawy.
Propozycją dla miłośników diesla i nikłego zużycia oleju napędowego jest czterocylindrowy 1.5 dCi generujący zależnie od wersji 75-110 KM. Do użytku dostajemy bezpośredni wtrysk paliwa common-rail, turbosprężarkę bez zmiennej geometrii łopat (regeneracja 1500 złotych, a wtryskiwaczy 600 złotych sztuka), pasek rozrządu i filtr cząstek stałych. Aby cieszyć się bezawaryjną pracą przez lata i minimalizować ryzyko bolesnych awarii, należy wymieniać olej silnikowy co 10-15 tysięcy kilometrów. To poprawiony motor, godny polecenia.
Na pozytywne opinie zasługuje także prosty układ jezdny, który dobrze znosi użytkowanie na dziurawych, polskich drogach i daje wiele radości z jazdy. Ewentualny zakup części karoseryjnych nie stanowi żadnego problemu. Ogromna popularność modelu gwarantuje wzorowy dostęp do elementów nowych, używanych i przyzwoitych zamienników. Ostrożnie za to należy podchodzić do egzemplarzy z dwusprzęgłową skrzynia EDC. Po przekroczeniu 150-200 tysięcy kilometrów, może domagać się serwisu sprzęgieł i mechatroniki. Taka operacja pochłonie 6-7 tysięcy zł.
Używane Clio zdecydowanie zasługuje na uwagę. Trzecie wcielenie ma najwięcej sensu z silnikiem benzynowym. Wariant wysokoprężny wymaga szczególnej troski i może się zwyczajnie nie opłacać. Konstrukcja wciąż nieźle się trzyma, a z mocniejszym motorem pozwala względnie bezpiecznie podróżować po drogach szybkiego ruchu. Ogłoszeń w sieci znajdziemy niemal 300 tylko na polskim rynku. Dominują benzyniaki, a maszyny z początku produkcji wyceniane są na 6-8 tysięcy zł. Optymalna kwota na ten wóz to 10-12 tys. zł. Z niezłym wyposażeniem i relatywnie skromnym przebiegiem.
Czwarta generacja ma trzykrotnie większą reprezentację na rynku wtórnym. To auto dojrzalsze, bardziej komfortowe i szybsze. W tym przypadku, zarówno benzyniaki jak i diesle są względnie bezpiecznym wyborem. Ewentualne usterki nie zrujnują domowego budżetu. Całkiem dobrze przedstawia się również cena. Maszyny z roczników 2012-2013 to kwoty rzędu 20-23 tysięcy zł. Jeśli postawimy na usportowiony wariant RS, szykujmy się na wydatek na poziomie 40-50 tys. zł. Historię takich aut lepiej dobrze zbadać przed zakupem. Większość była rozbita i praktycznie nikt ich nie oszczędzał w trakcie jazdy.