Model A110 jest towarem eksportowym Alpine. Niewielki, ale wyrazisty i pełny testosteronu. Wszędzie, gdzie się pojawi, wzbudza powszechne zainteresowanie. Wynika to również z umiarkowanego występowania w przyrodzie. Wręcz rzadkiego. Zadebiutował w 2017 roku, a wciąż zachwyca! Ofertę rozszerzył Alpine A290, który bazuje na Renault 5 i przyciąga spojrzenia, choć trudno go dostrzec na ulicy. Jest małym elektrykiem na lekkich sterydach. Niedawno wreszcie przedstawiono flagowy model A390.
Alpine A390 to inna liga i poziom finansowy, jakiego dawno nie widziano nad Sekwaną, przynajmniej za tej wielkości maszynę. Nowy model pozycjonuje się w klasie kompaktowej i przez producenta definiowany jest jako fastback. Dla większości będzie jednak crossoverem nacechowanym sportem.
Na rynku mamy kilka elektryków o solidnej mocy. Elroq RS, Ioniq 5 N, Ariya Nismo czy Alfa Romeo Junior Veloce. Poza Hyundaiem nie rozpieszczają szczególnie emocjami. Wyglądają jednak całkiem ciekawie, chociaż Alpine wybija się przed szereg. Mocno ścięty dach nawiązuje do rasowych coupe. LED-y w kształcie trójkątów to ukłon względem Alp i kraju pochodzenia. W standardzie dostajemy 20-calowe felgi. O cal większe są kute i będą mocno ograniczały komfort na nierównościach, ale ich wygląd wiele kompensuje.
Gabarytami francuska maszyna wpisuje się w klasę kompaktową. Choć projektantom udało się to ukryć, nadwozie mierzy aż 461,5 cm. Szerokość to 188,5 cm, a wysokość 153 cm. Rozstaw osi ustalono na poziomie 270 cm. Skromny jest za to prześwit – 15 cm. Auto wygląda na mniejsze, ale waży sporo – 2121 kg. Istotne natomiast, że rozkład masy jest niemal wzorcowy – 49 proc. na przednią i 51 na tylną oś.
Zagłębiając się w otchłań wnętrza Alpine, posmakujemy wielu udogodnień znanych z Renault. Najwięcej wspólnego ma centralna część z pionowo zorientowanym ekranem o przekątnej 12 cali. To jeden z najlepszych ruchów Francuzów w kategorii elektroniki. Nawigacja opiera się na Google, zatem system stara się wyszukiwać trasę z pominięciem korków. Obsługa nie przyprawia raczej problemów, choć trzeba się przyzwyczaić do szerokokątnej kamery zaburzającej nieco perspektywę.
Ważne, że system pozwala ściągnąć mnóstwo aplikacji i korzystać z nich niczym na ekranie prywatnego smartfona. Pełna personalizacja. Układ działa całkiem responsywnie i szybko wykonuje polecenia. Drugi z ekranów, ten przed oczami kierowcy, ma 12,3 cala. Również wygląda znajomo, chociaż projektanci zadbali o nowe układy graficzne. Ciekawostką jest zestaw audio marki Devialet. Składa się z 13 głośników i zapewnia słuszną porcję soczystych dźwięków.
Jak w mniejszej A110, tak i tutaj za wybór trybów jazdy służą trzy przyciski. Rekuperacją zawiaduje pokrętło przytwierdzone do kierownicy. Potrafi być bardzo mocna, ale nie doprowadza do całkowitego zatrzymania. Za sterami siedzi się wygodnie, ale siedzisko powinno zyskać regulację wysokości części udowej. Niektórzy mogą mieć problem ze znalezieniem odpowiedniej pozycji. Z tyłu nie brakuje przestrzeni przed kolanami, za to wsunięcie stóp pod fotel bywa kłopotliwe. Plus za dobrej klasy materiały wykończeniowe i bagażnik mieszczący od 532 do 1643 litrów.
A390 debiutuje w Polsce w dwóch wersjach silnikowych. Oba mocne i elektryczne. W planach nie pozostawiono marginesu na żadną odmianę spalinową. Mało tego, w ciągu najbliższych czterech lat oferta Francuzów poszerzy się do siedmiu modeli bezemisyjnych. Dwa już są. Pozostaje pięć. Będziemy się przyglądać i wypatrywać.
Na razie, najnowsze dziecko Alpine niejednego przekona osiągami. Każda ze specyfikacji otrzymała trzy jednostki elektryczne. Przedni oraz dwa tylne zapewniające stały dopływ momentu obrotowego do czterech kół. Stawiając na GT, dostajemy 400 KM i 650 Nm. W sam raz, by rozpędzić maszynę do pierwszej setki w 4,8 s. Wskazówkę prędkościomierza unieruchamia blokada na wartości 200 km/h. W alternatywie pozostaje GTS. Nazewnictwo zbliżone do Porsche chyba nie jest tu przypadkowe. Do rzeczy. 470 KM i 808 Nm. Takich wartości w koncernie Renault próżno szukać. Tutaj to 3,9 s do 100 km/h, a V-max ustalono na poziomie 220 km/h.
Żeby nie było zbyt czarno-biało, Francuzi zaimplementowali kilka trybów jazdy. W tych oszczędnych, potencjał wozu uwalniany jest z lekką nutą zachowawczości. Owszem, czuć, że mamy do czynienia ze sprawnym, skutecznym napędem, ale do okiełznania dla żółtodzioba. Wystarczy jednak przestawić wajchę na sport, by z głośników popłynęło nieco więcej dźwięku imitującego elektryczny wirnik, a reakcja na gaz się wyostrzyła. Wtenczas, wirtualny wskaźnik chyżo przeskakuje po kolejnych stopniach skali. Nie traci tchu aż do limitów autostradowych.
Wyprzedzanie Alpine to bułka z masłem. W parze z dobrą dynamiką podąża układ kierowniczy. Odpowiednio precyzyjny, a zarazem wystarczająco przyjemny podczas parkingowych manewrów. Zastrzeżenia można wystosować w relacji do promienia skrętu. Czasem będzie trzeba zrobić ze dwie korekty. Istotne, że we francuskim wozie nie czuć ociężałości typowej dla większości chińskich konstrukcji. Nisko umieszczony środek ciężkości wiele wybacza, ale też pozwala poszaleć w zakrętach.
Pierwsze jazdy nieprzypadkowo miały miejsce na karkonoskich pętlach i serpentynach. To żywioł A390, choć nie jest tak bezkompromisowa jak A110. W crossoverze mamy znacznie więcej komfortu. Na głębszych ubytkach w jezdni potrafi nieprzyjemnie dobić i wydać głuchy jęk, ale z tymi mniejszymi radzi sobie zupełnie przyzwoicie na 20-calowych kołach. Na gładkim asfalcie, warto skorzystać z 10-sekundowego boostera. Dodatkowy zastrzyk mocy robi różnicę. Wystarczy prawym kciukiem wdusić przełącznik. Proste i widowiskowe w praktyce.
Mieszana trasa obejmująca podjazdy i zjazdy i drogi z ograniczeniami do 90 km/h, zaowocowała zużyciem od 19 do 22 kWh. To przekłada się na około 450 km realnego zasięgu. Zapewne wyraźnie mniej zużywa na autostradzie, ale to sprawdzimy podczas dłuższego kontaktu z crossoverem znad Sekwany. Niezależnie od specyfikacji, A390 oferuje akumulator o użytkowej pojemności 89 kWh netto. Niemało, ale też w sam raz, by nie martwić się o zapas energii, gdy pokonujemy odcinek między Warszawą a Trójmiastem.
Słabszą wersję możemy ładować do 150, a topową do 190 kW. Pompę ciepła otrzymujemy w bazowym zestawie. Podobnie jak pokładowe urządzenie o mocy 11 kW. Nomen omen lista wyposażenia GT nie pozostawia wiele do życzenia. Za biały lakier nie musimy dopłacać. Pozostałe wyceniono na 7 tysięcy zł. 10 tys. kosztują mocno wyprofilowane fotele Sabelt z poszyciem z prawdziwej skóry Nappa.
By wejść w świat elektrycznego crossovera o nieszablonowym charakterze, trzeba wysupłać z portfela 298 tysięcy zł. Dopłata do GTS-a wynosi 40 tys. Niemało, ale warto nadmienić, że 340-konny Enyaq RS coupe w topowej konfiguracji przekroczy próg 330 tys. Tutaj dostajemy paryski sznyt połączony z nutą szaleństwa zarezerwowaną dla usportowionych kompaktów. Nie wszystko przedstawia się idealnie, ale szukając maszyny o pewnym prowadzeniu z niezłym komfortem pozostawiającym zęby na swoim miejscu, A390 wychodzi naprzeciw.
Materiał został zrealizowany podczas wyjazdu sfinansowanego przez Renault Polska Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na treść ani wglądu w tekst przed publikacją.