Nie będę ukrywać, że zdarza mi się kupić gotowy obiad w jednej z popularnych sieci marketów spożywczych z owadem w logo lub płazem. Są to takie sytuacje, gdy nie miałem czasu zrobić sobie czegoś do jedzenia, a coś trzeba skonsumować, aby naładować organizm do dalszego działania. Jednak tego typu posiłki mają jedną wspólną cechę – nie zapadają w pamięci (chyba że było coś nieświeżego), a jedynie pełnią praktyczną część posiłku.
Z niektórymi samochodami jest tak samo – nie wzbudzają emocji. Są po prostu praktyczne. Mają co prawda momenty, ale w ogólnym rozrachunku trudno jest cokolwiek o nich powiedzieć pozytywnego lub negatywnego. Tak właśnie jest z Kią EV5 w wersji GT-Line. Ma momenty, ale jej największa zaleta to praktyczność i ergonomia.
Zróbmy podstawę, a później przejdziemy do wrażeń związanych z wyglądem tego modelu. Otóż wymiary tego auta są następujące: 4610 mm długości, 1875 mm szerokości, 1680 mm wysokości oraz 2750 mm rozstawu osi. Nie jest to małe auto, ale bardzo przeciętne. Praktycznie mówimy tutaj o konkurencji w postaci Volkswagena ID.4, Toyoty bZ4X czy Skody Enyaq iV. Wszystkie te modele są tak wyróżniające się, jakby nad ich projektem siedział ChatGPT.
Wróćmy jednak do Kii, która jest dzisiejszym głównym daniem i nawet gotowe potrawy czymś muszą do siebie przyciągać. Tutaj jest tak samo. Uwagę wszystkich przykuwać będzie monolityczny przedni pas, na którym światła oraz elementy stylistyczne na zderzaku przypominają żyłki na marmurze. Ciekawy design, ale w świecie podobnie zaprojektowanych samochodów nie tylko w ramach Kii, przestaje to szokować lub nawet interesować.
Z kolei tył również prezentuje ciekawy design świateł, które mogą przypominać kij do unihokeja. Chociaż nie do końca rozumiem, jaki był cel projektantów, aby wkomponować w przedni i tylny zderzak czarny prostokąt.
Patrząc z przymrużonymi oczami, można odnieść wrażenie, że patrzymy na któryś z modeli BMW z serii X np. odchodzące już X3. Na drzwiach oczywiście znajdziemy chowane klamki, które nie są już tak odkrywcze, jak kilka lat temu, tylko teraz bardziej irytują. Ok, przyznam się, gdyby to auto posiadało zwykłe klamki, to narzekałbym, że są nudne, ale ich chowane odmiany wzbudzają tylko uczucie irytacji.
Kia EV5 nie jest brzydkim samochodem. Jest dostojna i skupia na sobie wzrok przechodniów. Jednak gdy ma się z nią do czynienia dłużej niż przez pół minuty, dostrzegamy, że jest to auto, które nie wyróżnia się niczym szczególnym, nawet na tle gamy koreańskiego producenta.
EV5 to przykład na to, że potrzebne było auto, które wypełni lukę w ofercie. Efekt? Stylistycznie mamy samochód, do którego nie możemy się przyczepić. Po prostu jest i nie widzę w tym problemu. Wręcz przeciwnie. Uważam to za zaletę, bo nie wszystkie auta muszą być „jakieś", po prostu czasem muszą pełnić funkcję atrakcyjnych, ale słabo zapadających w pamięć.
Wnętrze elektrycznej Kii jest przestronne. Nie ma tutaj mowy o tym, że poczujemy się klaustrofobicznie. Jest też mocno technologiczne.
Przed kierowcą rozpościerają się trzy ekrany: cyfrowe wskaźniki, ekran od klimatyzacji i ekran główny. Wszystkie pod jedną taflą szkła. Jedyne przyciski, jakie znajdziemy, to te na kierownicy (w tym do wyboru trybu jazdy), na drzwiach oraz pod centralnym nawiewem. Są jeszcze na konsoli środkowej. Na desce rozdzielczej umiejscowiono ekran przezierny, czyli head-up.
Wśród funkcji samochodu były dwa, które przypadną do gustu tym, którzy siedzą w samochodzie podczas ładowania i tym, którzy posiadają zwierzęta. Pierwszy to tryb relaksu, siedzenie kierowcy i pasażera może się rozłożyć, włącza się nawiew w siedzeniach, ustawia się komfortowa temperatura, co pozwala na relaks. Z kolei druga funkcja ogranicza działanie alarmu i programuje klimatyzację tak, aby nasz zwierzak mógł komfortowo przeczekać rozłąkę. Na ekranie pojawia się komunikat o włączonym trybie.
Spodobała mi się również konsola centralna, która posiada pojemnik na tyle głęboki, że nawet podczas jazdy po wertepach przedmioty pozostają na swoim miejscu. Trzeba jednak uważać, gdyż obejmy na napoje potrafią z dużą siłą się otwierać.
Jednak nie przypadły mi do gustu dwa elementy. Pierwszy to ekran od klimatyzacji, który zakrywa się dłonią, gdy trzymamy ją poprawnie na kierownicy. Nawet gdybyśmy jej nie trzymali, kierownica i tak zasłania informacje, które się tam znajdują. Aby ustawić wszystko na tym małym ekraniku, należy się wychylić, przez co podczas jazdy może to zrobić wyłącznie nasz pasażer.
Druga rzecz, która zapewne dobrze wyglądała na papierze, ale w praktyce się nie sprawdza, to panel dotykowy, który przy wyłączonym samochodzie znika na desce rozdzielczej. „Przyciski" nie mają własnej faktury, nie są oddzielone, przez co nie da się ich obsługiwać podczas jazdy bez odwracania wzroku od drogi.
Pomysłową rzeczą z kolei jest składany haczyk na damską torebkę. Normalnie go nie widać, ale w razie potrzeby możemy coś na nim zawiesić, na przykład torbę na śmieci.
Tylna kanapa nie ma nic szczególnego do zaoferowania poza dwoma wejściami USB-C w oparciach przednich foteli. Miejsca jest sporo zarówno na nogi, jak i nad głową. Z kolei w bagażniku znajdziemy kontakt, taki jak w domu. Sama przestrzeń bagażowa ma od 566 do 1650 litrów. Jest jeszcze przedni bagażnik o pojemności 44 litrów.
Jak określiłbym wnętrze? Jest funkcjonalne i dobrze zaprojektowane, ale nie wyróżnia się niczym szczególnym. Jeśli jeździliśmy inną elektryczną Kią lub Hyundaiem, to tak jakbyśmy jeździli EV5. Prawda jest taka, że pisząc ten test, musiałem się posiłkować swoimi zdjęciami, aby przypomnieć sobie kabinę. Nie zapada w pamięć. Ma swoje zalety, ponieważ jest wygodnie, a większość rozwiązań jest przemyślanych, ale czy to wystarczy, aby odnieść sukces? Śmiem wątpić.
Niemniej podkreślę to jeszcze raz, kabina jest przestronna, przyjazna użytkownikom i nie sprawia, żebyśmy chcieli z niej wyjść jak najszybciej. Konstrukcja jest solidna, a użyte materiały nie sprawiają wrażenia tanich ani tandetnie wykonanych. To średniej klasy produkt, który nie znudzi się po tygodniu użytkowania.
Mówi się, że jeśli miało się okazję przejechać jednym autem elektrycznym, to jest to podobne do jazdy każdym innym dostępnym na rynku. Coś w tym jest, bo wszystkie te auta są do siebie zbliżone, ale jednak każde się od siebie różni.
W przypadku EV5 jest to komfort jazdy. Naprawdę muszę przyznać, że jeździ się tym samochodem bardzo wygodnie. Zanim jednak przejdę do wrażeń, przytoczę kilka suchych faktów. Otóż pod karoserią ukryto akumulator litowo-jonowy o pojemności 81,4 kWh. Można go naładować od 10 do 80 proc. w 30 minut, a zasięg po naładowaniu do 100 proc. wynosi około 400 km.
Silnik tego auta dysponuje mocą 217 KM i momentem obrotowym na poziomie 295 Nm. Prędkość maksymalna to 165 km/h i powiem szczerze, że to najzupełniej wystarczy. Przyspieszenie od 0 do 100 km/h zajmuje EV5 8,4 s. Cała moc przekazywana jest na przednie koła, ale dostępna jest również odmiana z napędem AWD.
Gdy mamy te podstawy już za sobą, to opowiem wam, jak mi się prowadziło. Po mieście EV5 nie stanowi problemu. Jeździ się sprawnie, nie brakuje mocy, a ze znalezieniem miejsca parkingowego również nie ma problemu. Lepszy mógłby być promień skrętu, gdyż w niektórych miejscach, np. na parkingu pod sklepem czasem trzeba było wykonać manewr wykręcania na dwa razy. Jest to jednak detal, który może przeszkadzać tylko wtedy, gdy się stresujemy.
Żeby jednak sprawdzić, jak sobie radzi to auto w trasie, to zdecydowałem się udać gdzieś, gdzie jeszcze mnie nie było. W miejsce nieoczywiste. Ruszyłem na północ od Warszawy, najpierw S7, a później zdecydowałem się zjechać z trasy szybkiego ruchu na boczne drogi. Przyznam szczerze, że EV5 solidnie sobie radziło na obydwóch typach dróg. ale waga własna, która sięga ponad 2 ton, również wpływa na komfort.
Jadąc pomiędzy polami i przez lasy, w gęstwinie budzącej się do życia zieleni wiosennej aury doszedłem do wniosku, że EV5 jest całkiem spoko samochodem. Nie jest wybitne, ładowanie nie jest najszybsze. Jednak w trybie Normal byłem w stanie bezproblemowo wyprzedzać samochody. Auto reagowało natychmiast na wciśnięcie pedału gazu, a układ kierowniczy nie przenosił nierówności na kierownicę. Nie znaczy to, że jeździło się tym autem jak po gładkiej powierzchni. Absolutnie nie! EV5 jest jak czołg, po prostu jedzie przed siebie, ale ekscytacji w tym nie ma. Nawet na trybie Sport, który delikatnie mówiąc - rozczarowuje.
Celem mojej podróży był… Ciechanów. Miałem wrażenie, jakbym cofnął się w czasie do początku XXI wieku. Rynek główny nie zachwycał. Jedyne, co znalazłem, to: dwa kebaby, sklepy z używaną odzieżą i jubiler. Gdzieś za rynkiem był zamek… który był zamknięty. Miasto to sprawiło, że EV5 wyglądał tak ekscytująco i ekstrawagancko, że samo jego wjechanie tego dnia do miasta było wydarzeniem.
Oczywiście nie chodzi mi o to, aby kogoś obrazić, w szczególności mieszkańców tego miasta i stosuję hiperbolę dla wyrażenia opinii o samochodzie, ale prawda jest taka, że nie planuję pojawić się w najbliższym czasie w Ciechanowie. Byłbym jednak niesprawiedliwy, gdybym nie stwierdził, że okoliczna przyroda typowa dla województwa mazowieckiego bardzo przypadła mi do gustu.
Zieleń połączona z bezemisyjnym, zielonym autem tylko potęgowała wrażenie, że jestem we właściwym miejscu. EV5 dawał radę, a podczas tej urokliwej przejażdżki zużył średnio 16 kW/100 km.
Kia EV5 GT-Line nie jest złym samochodem. Gdybym tak napisał, to musiałbym stwierdzić, że kłamię sam przed sobą. To naprawdę dobry samochód. Po prostu trafił w taki moment historii motoryzacji, że nie wyróżnia się niczym szczególnym.
Gdyby był złym, beznadziejnym autem albo brzydkim, to zapadłby mi w pamięci. Zamiast tego mamy auto dobre, praktyczne, spełniające swoją funkcję, ale nic poza tym. A ile musimy za nie zapłacić? Za podstawową wersję klienci w salonie zapłacą od 200 990 zł, ale odmiana GT-Line zaczyna się od 235 490 zł. Sporo i zdecydowanie za dużo.
Uważam, że ten samochód w tej wersji wyposażenia powinien zaczynać się od 195 tys. zł i osiągać maksymalną cenę 230 tys. zł. Około. Trzeba pamiętać, że wersja z napędem na wszystkie koła i większą mocą (265 KM) kosztuje od 249 490 zł.
Kia EV5 GT-Line nie jest najlepszym autem, ale pełni tę samą funkcję co gotowe obiady – sprawia, że łatwiej się żyje i nie musimy myśleć. I podobnie jak te posiłki jest za droga. Poza tym to całkiem dobry samochód. Po prostu miał pecha do czasów, w których jest produkowany.
Samochód udostępniła do testu firma KIA Polska Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.