Renault Clio to numer dwa pod względem sprzedaży w Europie. Lepsza jest jedynie Dacia Sandero. Mimo że z rynku zniknęło wielu przedstawicieli segmentu B, pozycja Clio zdaje się niezagrożona. Europejczycy każdego roku kupują około 250 tysięcy egzemplarzy. To wyraźnie więcej od VW Golfa, ale mniej od Dacii Sandero, która korzysta ze starszych rozwiązań stosowanych w koncernie.
Maszyna debiutująca właśnie w polskich salonach korzysta z płyty podłogowej tożsamej dla wielu modeli podobnej wielkości. To CMF-B (poprzednie Clio i Captur). Projektantom udało się jednak zaszczepić Renault świeżą tożsamość wizualną. Podobną drogą poszli dwie dekady temu kreślarze z Chevroleta, przedstawiając światu Aveo. Tutaj nie da się ukryć nawiązań do sportowych motocykli. To zadziorne reflektory ze światłami LED, a przede wszystkim tylne klosze przedzielone krawędzią pokrywy bagażnika. Nieoczywiste rozwiązanie.
Clio ma 411,5 cm długości, a rozstaw osi ustalono na poziomie 259 cm. Niebezpodstawne są zatem odniesienia do pierwszego wcielenia Megane. To jeden z największych przedstawicieli gatunku. Osadzony na 18-calowych kołach i z lotką przytwierdzoną do pokrywy bagażnika przyciąga wiele ciekawskich spojrzeń. Biały lakier nie wymaga dopłaty. Za czerwony lub niebieski trzeba dopłacić 2800 zł.
Kabina Clio zmieniła się nie do poznania, choć w kategorii przestrzeni, nie ma spektakularnych różnic względem poprzednika. Dużo miejsca mamy w przedniej części. Siedzisko da się ustawić tak nisko, jak jeszcze niedawno dało się to zrobić jedynie w sportowych przedstawicielach tej klasy. Fotele zyskały skuteczne podparcie boczne i zapewniają odpowiednią wygodę podczas dłuższej trasy. Łatwo też znaleźć właściwą pozycję. Gorzej z tyłu, gdzie na niedostatki nie będą narzekać osoby o wzroście około 175 cm. Kufer mieście od 391 do 1176. Przyzwoity wynik.
Istotne, że kokpit Clio zmontowano z dobrej jakości materiałów. Przyjemne w dotyku jest również wykończenie boczków drzwiowych, a panele utrzymane w barwach techno, mogą przywodzić na myśl lata 90. Całość została przyrządzona w wysmakowany sposób. Krokiem w przyszłość są natomiast dwa ekrany przykryte wspólną taflą szkła. Oba mają 10,1 cala i można weń wpisać nawigację przeniesioną wprost z Google’a. Łączność ze sklepem Google Play umożliwia przeniesienie na ekran 100 aplikacji. To również format wideo. Nowością jest także pakiet 2 GB danych miesięcznie przez trzy lata. To ukłon w stronę gadżeciarzy.
W Clio nie mamy co liczyć na sportową odmianę RS. To już za nami niestety. Pogoń za możliwie najniższą emisją CO2 i tlenków azotu, zmiotła z planszy specyfikacje z pazurem. Konstruktorzy jednak postarali się, by móc czerpać trochę radości podczas codziennej eksploatacji. Gama silnikowa zaspokoi potrzeby większości kierowców.
Zaczynamy od 1.2 Turbo o mocy 115 KM i 190 Nm. To motor niemal identyczny z tym, który napędza 200-konne HEV-y. Do Clio pasuje w sam raz. Zyskał manualną przekładnię o 6 stopniach i trzy cylindry. Pozwala na sprint do setki w 10,3 sekundy i zagonienie wskazówki prędkościomierza do 180 km/h. Przyzwoicie. Jego rozwinięciem będzie wariant zasilany LPG. Dodatkowy zbiornik o pojemności 50 litrów wydłuży w teorii maksymalny zasięg do 1450 kilometrów. Moc tego układu wynosi 120 KM, a prognozowany udział w sprzedaży może sięgnąć nawet 50 procent!
W przypadku odmiany E-Tech mamy wolnossącą jednostkę benzynową o pojemności 1.8 litra. Silnik spalinowy uzupełniają dwa elektryczne. Pierwszy z nich współpracuje z prawą nogą użytkownika, drugi to wysokonapięciowy agregat pełniący funkcję rozrusznika i generatora energii. Łączna moc obu motorów to 69 KM i 205 Nm, a systemowa wynosi 160 KM i 172 Nm.
I teraz ciekawostka. Francuscy konstruktorzy nie zdecydowali się skorzystać z bezstopniowej przekładni ani dwusprzęgłówki. Postawili na wielotrybową skrzynię bez synchronizacji załączania kolejnych przełożeń (15 trybów). Rola synchronizatora przypadła niewielkiej jednostce elektrycznej współpracującej ze sprzęgłem kłowym. Producent zapewnia, że takie rozwiązanie doskonale sprawdza się w F1.
W trybie ekonomicznym i komfortowym reakcja na gaz jest ospała i silnik powoli budzi się do życia. Zdecydowanie lepiej sytuacja się przedstawia po wybraniu modułu sportowego. Łatwiej wtedy dynamicznie ruszyć i korzystać z potencjału zespołu napędowego. Mimo dodatkowych kilogramów na plecach, za sterami Clio możemy czerpać sporo radości na co dzień.
Komfort jest na zadowalającym poziomie. Dobre noty zbiera też układ kierowniczy i praca sprężystego zawieszenia. Skuteczne wyciszenie kabiny objawia się względną ciszą w warunkach miejskich. Na autostradzie poziom hałasu rośnie. Podobnie podczas manewrów wyprzedzania, gdzie skrzynia potrafi się lekko pogubić, a wysokie obroty nie należą do przyjemnych dźwięków.
Niemniej, względem poprzednika, w materii wygłuszenia doszło do zauważalnej poprawy. Do 120 km/h, dźwięk hybrydowego układu nie jest przesadnie natarczywy. Rośnie przy 140-150 km/h, ale to wciąż akceptowalny poziom umożliwiający przemierzanie krajowych autostrad na wartości dopuszczalnego limitu. Clio pewnie trzyma obrany kierunek i całkiem ochoczo reaguje na dociskanie gazu. W trybie sportowym kabinę wypełni miłe dla oka, czerwone światło.
Francuska maszyna waży 1316 kg, co w przypadku HEV-a, należy uznać za akceptowalny wynik. Benzynowa specyfikacja jest lżejsza o 112 kg. Clio z lekkością i zadowalającym posłuszeństwem reaguje na komendy kierowcy. Jest zwrotne, żwawe i ekonomiczne. W mieście oraz w spokojnej trasie w zimowych warunkach komputer pokładowy wskaże od 4,3 do 4,7 l. Na ekspresówkach zapotrzebowanie na paliwo wzrośnie do 6,5-7 l. Należy jeszcze dodać, że wóz przyspiesza do setki w 8,3 sekundy.
Podczas gdy Volkswagen próbuje ratować Polo wariantem elektrycznym, Francuzi mają niezachwianą wiarę w powodzenie swej misji w segmencie B. Z drugiej strony, Clio może stać się tańszą alternatywą dla kompaktów, a także robi miejsce w gamie zbudowanemu od podstaw Twingo. To pojawi się w salonach jeszcze w pierwszej połowie bieżącego roku i zasilane będzie jedynie prądem.
Clio nie należy już do ciasnych i relatywnie budżetowych przedstawicieli gatunku. Zyskało wiele technologii z wyższych segmentów oraz mocne i zarazem oszczędne jednostki napędowe. To dojrzały projekt, mogący wpisać się w potrzeby rodziny 2+2. Maszyna jest komfortowa, a w razie potrzeby, potrafi szybko pokonać ostry łuk. Trzeba tylko pogodzić się z ceną. 115-konny benzyniak został wyceniony na 84 900 zł. Dopłata do automatu wynosi 7 tys. Hybryda startuje z pułapu 106 900 zł, ale zakreślając wszystkie opcje w konfiguratorze, przekroczymy 130 tys. zł.
Materiał został zrealizowany na wyjeździe zorganizowanym przez Renault Polska Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść ani wglądu w tekst przed publikacją.