Porsche 911 to najbardziej znany samochód sportowy produkowany od przeszło 60 lat. Przez ten czas jego kształt stał się symboliczny. Z tego powodu niektórzy wciąż myślą, że to model dla pozerów. Jest odwrotnie, 911 stało się ikoną, dzięki temu, że jest tak dobre. W tym czasie jego koncepcja została dopracowana do perfekcji. Teraz to nie tylko najbardziej znany, ale i najlepszy samochód sportowy na świecie, przynajmniej moim zdaniem. I to właśnie w wersji napędu GTS, ale nie nadwozia targa. Dlaczego tak sądzę? Najpierw opowiem, jak się podróżuje do granicy Polski leżącej najbliżej od Warszawy, na dzikim wschodzie na wysokości Białorusi.
Do celu można dotrzeć całkiem szybko, korzystając z nowej autostrady A2. Przed Siedlcami warto z niej zjechać i kontynuować podróż lokalnymi drogami jak najbliżej Bugu. Dzięki temu przeżyłem kilka zaskoczeń. Po drodze można odwiedzić wiele urokliwych dworków i pałaców w różnym stanie, a dodatkowo dużo drewnianych wież widokowych po obu stronach rzeki, co stanowi niezłą atrakcję dla turystów. Przestało padać już w Korczewie i wtedy otworzyłem dach.
W pewnym momencie na całkiem uczęszczanej trasie za Drażniewem bez ostrzeżenia skończył się asfalt. Przez kilkaset metrów toczyłem się w żółwim tempie po dziurach, tylko raz zmuszony klaksonem do zjazdu na prawe pobocze, przez nerwowego lokalesa. Po przejechaniu na północną stronę Bugu zrobiło się zdecydowanie bardziej sielsko. O ile można to stwierdzić na podstawie tak krótkiej wizyty, ludzie tam żyją wolniej, spokojniej i bez jakiegokolwiek poczucia zagrożenia ze strony mało przyjaznego państwa za miedzą. Potwierdziła to pani w winnicy "Korol" z Mielnika, nie było go też absolutnie czuć w urokliwej kawiarni "Kafka na Polnej" w tym samym mieście. Polecam oba miejsca zabłąkanym turystom.
Z lokalnych atrakcji ciekawy jest jeszcze taras widokowy na odkrywkową kopalnię kredy. Kawałek dalej w pogranicznym Niemirowie po ulicach chodziło więcej bocianów niż turystów i mieszkańców razem wziętych. Z końca asfaltu w ogóle nie widać słynnego płotu na granicy Polski, który kryje się kilkaset metrów dalej w lesie. Przez cały dzień i w ciągu wielu rozmów tylko jeden miejscowy, który minął mnie na polnej drodze rowerem Wigry 3, spytał z mocnym wschodnim akcentem, czy nie widziałem w okolicy migrantów. On widział. Wróciłem przez Siemiatycze, gdzie są w lasach są poukrywane schrony sowieckiej Linii Mołotowa, potem dotarłem do Drohiczyna, w którym zajrzałem na wystawę klasycznych motocykli. Da się ją zwiedzić w dziesięć minut, bo jest bardzo kompaktowa, ale gdy jesteśmy dociekliwi, da się tam spędzić znacznie więcej czasu, bo można podziwiać naprawdę dużo eksponatów. Wyprawa na koniec świata i z powrotem zajęła mi jeden dzień.
Porsche 911 Targa 4 GTS sprawdziło się na tych bocznych drogach bardzo dobrze, bo nie jest bulwarówką, tylko prawdziwym sportowym autem, które najlepiej czuje się na zakrętach. W dodatku nowy model GTS to najlepsza wersja tego modelu, jaką jeździłem. Będę to powtarzał do znudzenia. Jest prawie tak szybka jak potężne Turbo S i lepsza na publiczne drogi od wyścigowych modeli GT3 i zwłaszcza GT3 RS. Założę się, że w większości sytuacji będzie też od nich szybsza, bo napęd w GTS jest o zdecydowanie bardziej elastyczny. Ma zupełnie innych charakter, bardziej cywilizowany, dzięki czemu nie męczy podczas długiej jazdy.
Poruszanie się po drogach wątpliwej jakości, a nawet kiedy asfalt się kończy, ułatwia podnoszona na życzenie o 45 mm przednia oś. Porsche 911 Targa 4 GTS płynnie pokonuje kolejne kilometry zakrętów, ale wystarczy dodać gazu i natychmiast pokazuje pazur. Silnik zaczyna zaskakująco głośno i chrapliwie ryczeć za plecami i zachowuje się bardzo dziko. Niewiele osób domyśli się, że napęd jest hybrydowy, bo celem nowej konstrukcji była przede wszystkim poprawa osiągów. Jedyna zauważalna różnica jest taka, że układ start-stop uruchamia się wcześniej, jeszcze kiedy samochód się toczy, a potem działa dłużej.
Silnik spalinowy o poj. 3,6 l jest wspomagany przez dwa elektryczne, w tym jeden zabudowany w osi olbrzymiej turbosprężarki. Rozpędza ją przy niskich obrotach, a potem odzyskuje nadmiar energii i ładuje akumulator. Plotka mówi, że układ hybrydowy pomogła skonstruować bratnia firma Rimac Technology, która też dostarcza mały akumulator o poj. 1,9 kWh, zbudowany z cylindrycznych ogniw Varty, kolejnej firmy, którą Porsche kupiło na drodze do elektryfikacji. Efektem jest niższe spalanie, ale też znakomite osiągi i bardzo mała zwłoka przy przyspieszaniu. Przy niskich obrotach i wysokich prędkościach ciągle ją minimalnie czuć, ale często można w ogóle zapomnieć, że mamy do czynienia z silnikiem o obiegu powietrza wymuszonym turbodoładowaniem.
W wersji z napędem na cztery koła i na oponach Pirelli P Zero R Porsche 911 Targa 4 GTS prowadzi się idealnie w każdych warunkach. Jest przyjemnie nadsterowne przy wychodzeniu z zakrętów, ale ma doskonałą trakcję, a start z procedury sprawia, że błędnik na chwilę wariuje. Nie wiem, jak to robią inżynierowie Porsche, bo według danych osiągi są podobne jak konkurencji, ale start mocnym Porsche 911 zawsze robi większe wrażenie. Nowe GTS z pewnością do nich należy, bo przyspiesza w stylu Turbo S, ale daje jeszcze więcej emocji od flagowca poprzedniej generacji. W tym drugim czułem odgrodzony od świata zewnętrznego, niczym kapsule do podróżowania z wysokimi prędkościami.
Ten pierwszy to agresywny samochód sportowy, który nie izoluje wrażeń. Nowy GTS jest o 50 kg cięższy od poprzednika, ale w ogóle tego nie czuć, bo większą masę z nawiązką rekompensuje większa moc, niższy środek ciężkości i lepszy rozkład mas pomiędzy osiami. Potrafi też spalić bardzo mało benzyny. W 911 Targa 4 GTS podróżując w bardzo zmiennych warunkach, udało mi się uzyskać średnie spalanie w granicach 10 l/100 km, a maksymalne (z krótszego odcinka) nieznacznie przekroczyło 15 l/100 km. To bardzo dobry wynik jak na 541-konny napęd i auto, które przyspiesza do setki w 3,1 s oraz rozpędza się do 312 km/h.
Bardzo lubię model Porsche 911, przede wszystkim za to jak dopracowany jest każdy szczegół jego konstrukcji. Wszystkie układy działają szybko, precyzyjnie i przekazują kierowcy tak dużo informacji zwrotnych, że można mieć wrażenie odczuwania tego co się z nim dzieje bezpośrednio zmysłami, a nie za pośrednictwem kierownicy i pedałów. Podczas jazdy samochód i kierowca zaczynają tworzyć jedność. Zwłaszcza precyzja układu kierowniczego w połączeniu z czterema kołami skrętnymi budzi mój podziw. Zawsze wiadomo, co dokładnie się dzieje z kołami przedniej osi, a samochód jest nieprawdopodobnie zwinny.
Porsche 911 Targa 4 GTS to niemal doskonałe auto sportowe, chyba najlepsze tej kategorii, jakim kiedykolwiek jeździłem, ale udało mi się znaleźć wady. Większość z nich jest w kabinie, która została wykonana bardzo porządnie i zaprojektowana ergonomicznie... z drobnymi wyjątkami. Przede wszystkim brakuje wygodnych i pojemnych schowków. Wszystkie kieszenie i skrytki są wąskie albo płaskie. Poza tym przy moim ustawieniu fotela, a mam raczej przeciętny wzrost, trudno jest sięgnąć do regulacji lusterek w drzwiach. Ja bym przesunął ją bardziej do przodu. Za to nie przeszkadzają mi nowości: cyfrowy obrotomierz i przycisk do uruchamiania silnika zamiast pokrętła. Pierwsza poprawia funkcjonalność, druga nie ma dla mnie znaczenia. Nie rozumiem, o co tyle hałasu.
Na pewno nie wybrałbym wersji Targa. Nie lubię aut z otwieranym dachem, bo po jego zamknięciu jest w nich klaustrofobicznie, a po otwarciu wiatr wieje i hałasuje tak, że nie da się słuchać muzyki. Poza tym wtedy słońce jednocześnie razi i praży. Najchętniej jeździłbym kabrioletami w kasku, jak na motocyklu, a jeśli już muszę, wolę klasyczne roadstery. Nadwozie targa jest w połowie drogi między coupe a kabrio. Z zamkniętym dachem w Porsche 911 Targa można się poczuć niemal jak w samochodzie z pełnym nadwoziem, ale po jego otwarciu wieje chyba bardziej niż w kabriolecie. Dla mnie jazda Porsche 911 GTS z prędkością powyżej 100 km/h szybko stawała się męcząca. Za to ma inną zaletę: nawet gdy zacznie padać, w środku nie robi się mokro, dopóki nie zwolnimy do bardzo niskiej prędkości, bo struga powietrza opływająca nadwozie zabiera wszystkie krople ze sobą.
Wiele drogich kabrioletów pozwala otworzyć dach w trakcie wolnej jazdy, ale w 911 Targa trzeba się zatrzymać. Wtedy dach w ciągu 19 sekund chowa się pod tylną, w całości podnoszoną sztywną częścią nadwozia, co wygląda bardzo dziwnie, a sposób, w jaki został zaprojektowany i działa, nie budzi mojego zaufania. Takie duże elementy są ciężkie, a konstrukcja jest skomplikowana. Uważam, że to jedyne przekombinowane rozwiązanie w nowym Porsche 911. Targa miała sens, kiedy jej konstrukcja była prosta, bo wystarczyło wyjąć lekką środkową część dachu, żeby zrobić z niej "prawie kabriolet". Na szczęście są też inne wersje nadwozia tego modelu do wyboru.
Zwykle po teście samochodu, który jest wart milion albo dwa, myślę: nie kupiłbym go, nawet gdyby mnie było stać. W tym przypadku zrobiłbym to natychmiast, tyle że wybrałbym wersję Carrera z nadwoziem coupe i w dzięki temu oszczędził 68 tys. zł. Niestety wciąż kosztowałaby bardzo dużo. Przez ostatnie dekady Porsche 911 nie tylko zostało dopracowane do perfekcji, ale też niesamowicie podrożało. Za wersję 911 Targa 4 GTS ze środka oferty, trzeba zapłacić 987 tys. zł. Prawie milion! To znaczy, że stać na nią tylko nielicznych i to jest zła wiadomość. Natomiast trudno się dziwić, że spośród wielu drogich sportowych aut większość bogaczy wybiera właśnie to. Teraz mają kolejny powód, bo w wersji GTS Porsche 911 jest lepsze, niż kiedykolwiek wcześniej. To perfekcyjny samochód sportowy. Naprawdę mógłbym nim pojechać na koniec świata. Samochód udostępniła do testu firma Porsche Polska Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.