Wsiadając do samochodu, byłam pełna wątpliwości. Nigdy nie byłam przekonana do SUV-ów, a tym bardziej do nowych samochodów. Za dużo elektroniki i rozpraszaczy. Nie wiedziałam, czy w ciągu tygodnia złapię, co robi dany przycisk. Jako użytkowniczka starych samochodów, nie spodziewałam się również takiej liczby opcji i aplikacji na ekranie.
Jestem przeciwniczką korzystania z telefonu w samochodzie, ponieważ zagraża to bezpieczeństwu uczestników ruchu drogowego. Uważałam również, że wbudowane ekrany są obarczone takim samym ryzykiem. Jednak jadąc tym Volvo, nie czułam się atakowana nadmierną liczbą opcji. Ekran nie raził również w oczy, a muzykę można zmieniać w sposób bardziej analogowy, czyli przyciskami pod ekranem lub tymi na kierownicy.
Włączając nawigację, bardzo doceniłam to, że nie musiałam nawet patrzeć na ekran. Wszystko, co musiałam widzieć, by kierować się w dobrą stronę, pojawiało się tam, gdzie są zegary. Dodatkowo, na szybie wyświetlały się informacje się kiedy i gdzie mam skręcić, wraz z aktualnym ograniczeniem prędkości i prędkością mojego pojazdu. Dzięki temu nie musiałam odrywać wzroku od drogi, by spojrzeć na nawigację. Dla osób jeżdżących na co dzień najnowszymi modelami samochodów to pewnie codzienność, dla mnie było ciekawym doświadczeniem. Przekonałam się, że nowinki techniczne nie muszą być złe.
Zawsze należy patrzeć na znaki drogowe, między innymi te określające dozwoloną prędkość. Jak wcześniej wspomniałam, na szybie wyświetlała się dozwolona prędkość, gdy ją przekraczałam, samochód zaczynał pikać. Tę funkcję da się oczywiście wyłączyć. Da się również w ustawieniach tempomatu włączyć automatyczne zwalnianie do przepisowej prędkości w momencie, kiedy jest wyższa niż dozwolona.
Układ jednak nie zawsze dobrze rozpoznawał ograniczenia. Nierzadko zdarzało się, że za późno zmieniał ograniczenie prędkości, mimo że znak był już jakiś czas temu. Problem ten miał miejsce szczególnie w przypadku skrzyżowań, gdzie przed skrzyżowaniem była określona prędkość, a za nim nie było żadnego znaku. Kto jednak patrzy na znaki, nie ma się czym przejmować, a funkcja ta jest przydatna, mimo pewnych pomyłek, bo na co dzień przypomina o aktualnym ograniczeniu prędkości.
Mimo wielkości samochodu nie miałam problemu z parkowaniem. Widoczność z tyłu jest bardzo dobra, a jeżeli nie widać wystarczająco, z pomocą idą kamery cofania. Jak już jesteśmy przy kamerach, samochód ma ich dużo. Można nawet włączyć widok "od góry", który koordynuje wszystkie kamery i pokazuje całe otoczenie samochodu. Zdarzało się, że kamery były zbyt czułe, ale jak wiadomo, lepiej zauważyć i zignorować niż ryzykować obcierkę. Raz, podczas parkowania tyłem, włączyło mi się automatyczne hamowanie, ponieważ kamery cofania uznały, że jestem za blisko i w coś uderzyłam. Gdy wyszłam z samochodu, potwierdziło się to, co widziałam w lusterku. Samochód dotknął jednej z gałązek krzaka, który był za mną. Uważam jednak, że to bardzo przydatna funkcja, mimo tego, że czasami przesadza. Znacznie częściej pomaga, a niekiedy ratuje przed bolesnym błędem.
W ustawieniach do wyboru było kilka trybów: hybrid, pure, power, off-road i constant AWD. Większość czasu jeździłam w trybie hybrydowym, dzięki czemu w ciągu tygodnia codziennej jazdy zużyłam jedynie pół baku. W ciągu tych siedmiu dni zrobiłam prawie pół tysiąca kilometrów, dokładnie 460 km. Miałam okazję również parę razy jechać drogami, na których przydał się tryb off-road. Skorzystałam z niego, jadąc po trylince, a także po drogach dojazdowych, które nie były utwardzone. Zdecydowanie jest to przydatna funkcja, nie czułam się jak worek ziemniaków, mimo dziur, które nie sposób było ominąć. Zdaję sobie sprawę z tego, że to nie był prawdziwy off-road, ale ten model Volvo nie jest przeznaczony do jazdy w terenie.
Kiedy udało mi się już wystarczająco wyczuć samochód, postanowiłam pojechać na wycieczkę do innego miasta. Niecałe 80 kilometrów od Warszawy, znajduje się miasteczko, w którym nagrywano serial "Ranczo". Na miejsce pojechałam autostradą. W środku samochodu było dosyć cicho, mimo że jechałam prawie 140 km/h. Jedna sytuacja pokazała mi też, jak dobre hamulce ma to Volvo. Jadąc autostradą, zachowując bezpieczny odstęp, zauważyłam, że ciężarówka przede mną postanowiła wyprzedzać. Lewym pasem jechał samochód osobowy, który ledwo zdążył wyhamować. Włączyłam awaryjne, żeby zasygnalizować ludziom z tyłu, że musimy odrobinę zwolnić i jednocześnie zaczęłam hamować. Prędkość spadła bardzo płynnie ze 140 km/h do 80 km/h. Zero stresu przy awaryjnym hamowaniu.
Przed tym samochodem miałam pewne wątpliwości, jeśli chodzi o oddawanie samochodowi kontroli nad niektórymi aspektami jazdy. Jednym z nich jest tempomat, który jednocześnie włącza częściowo autonomiczną jazdę. Nie jest ona tak rozbudowana, bo samochód jedzie samodzielnie jedynie prosto. Oczywiście cały czas należy trzymać ręce na kierownicy i skupiać się na drodze. Można również włączyć automatyczne dostosowywanie świateł do warunków na zewnątrz. Oznacza to, że w momencie kiedy będzie już zbyt ciemno, światła z dziennych zmienią się na światła mijania. Jest to dobra funkcja dla tych, którzy potrafią się zagapić. Automatycznie włączać mogą się również wycieraczki, chociaż uważam, że są zbyt czułe. Zdarzało się, że spadło parę kropli i już zaczynały działać. Na pewno macie te funkcje w swoich nowych SUV-ach, ale z perspektywy miłośniczki klasyków to coś nowego i przydatnego.
Na początku spodziewałam się, że w środku samochodu będzie więcej miejsca. Wynikało to jednak z przyzwyczajenia do starych samochodów, które nie są aż tak zabudowane. Mimo wszystko było go wystarczająco dużo. Fotele są wygodne, a elektryczna regulacja pozwala na ustawianie ich, jak dusza zapragnie. Jak już mowa o fotelach, mają funkcję masażu. Można wybrać prędkość, intensywność, a także która część pleców ma być masowana. Jest to dobry dodatek. Nie zależy od niego jakość samochodu, ale dzięki temu komfort jest zdecydowanie większy. Szczególnie to doceniłam w trakcie dłuższej jazdy, kiedy nieco zesztywniałam i mogłam się w ten sposób trochę rozluźnić. Jestem przekonana, że dotarłam na miejsce w lepszej formie. Volvo XC60 T6 w konfiguracji Core, którym jeździłam, kosztuje 274 900 zł w cenie promocyjnej, w cenie regularnej 313 150 zł. Samochód udostępniła do testu firma Volvo Auto Polska Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.