Wygląda niepozornie, ale to oczko w głowie menedżerów Grupy Volkswagena. Mały Volkswagen T-Roc to prawdziwy bestseller. Trudno uwierzyć? Zerknij do statystyk. W Polsce to najchętniej kupowany model niemieckiej marki. W zeszłym roku zarejestrowano aż 9218 egz. W całej grupie większym wzięciem cieszy się tylko Skoda Octavia (ponad 19,2 tys. sztuk). Mały crossover wyprzedził w naszym kraju takie hity jak Skoda Superb (8,3 tys. egz.), Skoda Kamiq (8 tys. sztuk) i Cupra Formentor (ponad 7,8 tys. aut). Nieźle.
T-Roc powoli schodzi ze sceny, gdyż następca jest już tuż, tuż (nowy SUV pojawi się jeszcze w tym roku). A co to oznacza? Obecny model zdążył się już zestarzeć na tle rywali. Wiek samochodu najszybciej odczujesz we wnętrzu. W przypadku Volkswagena to nic złego. Choć stylizacja deski rozdzielczej już wyraźnie odbiega od nowszych aut w gamie, to jednak ma swoje mocne strony.
Volkswagen T-Roc powstał jeszcze w czasach przed wprowadzaniem mocnych cięć w ramach polityki oszczędności koncernu. Stąd, choć jakość tworzy jest tylko przeciętna (twardo, twardo i jeszcze raz twardo), to przynajmniej wszystko jest solidnie zmontowane. Znakiem czasów jest także radio multimedialne starszej generacji (największa dostępna matryca to ledwie 9. W przeciwieństwie do najnowszego sprzętu przynajmniej działa stabilnie i nie wiesza się (ale już nagłośnienie Beats jest przereklamowane i tylko przeciętne). Docenisz także klasyczne pokrętło zamiast tak znienawidzonego suwaka z sensorami dotykowymi. Ale niestety jest i przejaw nowoczesności. Panel do sterowania klimatyzacją to pakiet elementów dotykowych, który łatwo się brudzi i nie jest zbyt wygodny w obsłudze (łatwo zatęsknić za klasycznymi pokrętłami).
Na kabinę i tak nie ma co narzekać. Dlaczego? Wiele można wybaczyć Volkswagenowi po zajęciu miejsca za kierownicą. Okazało, że bardzo łatwo znalazłem optymalną pozycję. I szybko doceniłem udany fotel ergoActive. To jedna z tych opcji, którą warto rozważyć (dopłata 2,9-3,7 tys. zł). Co ważne Okurowski zmieścił się za Okurowskim. Nie da się jednak ukryć, że na tylnej kanapie rosłym dorosłym będzie już ciasno (w końcu nadwozie mierzy nieco ponad 4,2 m długości). Stąd lepiej traktować to auto jako pojazd, w którym z tyłu będą częściej gościć dzieci niż wyższe osoby (szkoda, że zaoszczędzono na regulacji pochylenia oparcia). Na pocieszenie pozostaje całkiem ustawny bagażnik (445 l pojemności) z regulowaną podłogą. Po wyjęciu półki okazuje się, że jest zaskakująco głęboki (w zestawie z audio Beats na dole znajduje się subwoofer), więc można sporo zabrać na pokład. I to dosłownie! Ładowność to aż 577 kg, więc w tej kwestii T-Roc rozkłada na łopatki wielu chińskich konkurentów. Nie jest bowiem tajemnicą, że ładowność w chińskich pojazdach to zaskakująca pięta achillesowa.
Z dwoma dorosłymi osobami na pokładzie T-Roc nie jest zawalidrogą. W końcu pod maską skrywa udany czterocylindrowy silnik benzynowy 1.5 z rodziny TSI o mocy 150 KM. 250 Nm momentu obrotowego to też nie byle co, więc na osiągi trudno narzekać. Deklarowana prędkość maksymalna to 207 km/h a sprint od 0 do 100 km/h to 8,3 s. Wystarczająco!
Ale w kwestii osiągów trudno nie wspomnieć o charakterystyce skrzyni DSG. Dość często miałem wrażenie, że żyje ona swoim życiem. Innymi słowy, zachowuje się inaczej niż tego sobie życzy kierowca. Zapamiętałem, że bardzo często automat Volkswagena niepotrzebnie zwlekał ze zmianą biegów. Ale ma to swoją cenę. Przy spokojnym stylu jazdy i zimowych warunkach (niewielki mróz) bez trudu można utrzymać się ze średnią poniżej 6 l. Ale wynik powyżej 10 l też osiągniesz bez trudu. O to łatwo było w mieście na krótkich dystansach i w niemal wiecznych korkach.
W trakcie jazdy szybko zwrócisz uwagę na coś jeszcze. Układ kierowniczy wydaje się dość sztywny. Nie izoluje jednak w pełni od tego co się dzieje z kołami, co niektórzy kierowcy mogą (o dziwo) potraktować jako wadę. Doceniam to, że inżynierowie Volkswagena oparli się pokusie nadmiernego wspomagania.
Jestem ciekaw, ile osób doceni nie tylko układ kierowniczy, ale i pracę zawieszenia. W tej kwestii postawiono na sztywniejsze nastawy, przez co łatwo o wrażenie, że na zaniedbanych drogach jest zbyt twardo (szczególnie we znaki dają się drobne uskoki). Ale T-Roc zapewnia spore poczucie pewności na drodze, co łatwo docenić. Niestety czar pryska w chwili aktywacji układu asystującego i pomagającego utrzymać samochód na obranym pasie ruchu. Działa tak kiepsko, że lepiej od razu go wyłączyć, by oszczędzić sobie nerwów. Na pocieszenie pozostaje, że nawet gdy wyjedziesz na autostradę to nie trzeba będzie podnosić głosy, by spokojnie porozmawiać. Wyciszenie nadwozia małego Volkswagena to dla mnie miła niespodzianka. Przyznaję, że spodziewałem się czegoś znacznie skromniejszego.
O jeszcze jedną niespodziankę łatwo przy lekturze cennika. Okazuje się, że różnica w cenie między odmianą 1.0 TSI o mocy 116 KM a mocniejszym napędem 1.5 TSI to ledwie kilka tys. zł w najprostszych wersjach wyposażenia Life i Life Plus. Punkt wyjścia dla T-Roc 1.5 TSI to 107 tys. zł. Niestety polityka Volkswagena jest taka, że wiele elementów wyposażenia wymaga dopłaty. I tak oto w konfiguratorze po wybraniu praktycznych dodatków i atrakcyjniejszej odmiany R-Line cena urosła do 190 tys. zł! A to już absurdalna propozycja. W cenie dość krótka ochrona. To tylko 2 lata gwarancji mechanicznej i 3 lata na lakier (bez limitu kilometrów).
To jeden z tych samochodów, które łatwo docenić na co dzień. Wystarczy krótka przejażdżka, by zrozumieć, dlaczego T-Roc cieszy się tak dużą popularnością i z łatwością pokonał Golfa. Silnik 1.5 TSI to dobre źródło napędu dla małego crossovera. Zgrzyt pojawia się przy konfiguratorze. To zdumiewające jak łatwo zbliżyć się do 190 tys. zł. Za łatwo!