Żarty o awaryjności Alfy, czy odpadających podczas jazdy elementach, przeszły już do motoryzacyjnego kanonu. Mimo wszystko, marka od lat ma sporą rzeszę fanów, którzy jej to wybaczają i nadal jeżdżą kapryśnymi "włoszkami". Po kilku dniach za kierownicą Peugeota 2008 mam nieodparte wrażenie, że z tym modelem jest podobnie. Ma słabo spasowany kokpit, rachityczny i trzęsący się silnik, który nie zawsze dogaduje się ze skrzynią biegów, a jego kierownica uwiera kierowcę w kolano, ale i tak... nie da się go nie lubić. Serio!
Peugeot ostatnimi laty przeszedł bardzo udaną metamorfozę. Przedliftingowe 2008 było jednym z lepszych tego przykładów. Z brzydkiego kaczątka, jakim bez wątpienia była pierwsza generacja tego modelu, stał się drapieżnym, zaprojektowanym z polotem modnym crossoverem, za którym wszyscy cmokali. Charakterystyczne ledowe kły, odważne przetłoczenia, muskularna i odważnie narysowana sylwetka dobrze współgrały z awangardowo zaprojektowanym wnętrzem w nowej filozofii i-Cockpit. Ten projekt był po prostu bardzo dobry.
No i przyszła pora na lifting. Wyobrażam sobie ból głowy francuskich projektantów, którzy mieli uatrakcyjnić kompletny i bardzo udany projekt. I niestety, jak dla mnie poradzili sobie z tym zadaniem dość słabo. Nie jest to tak złe, jak lifting Alfy Romeo 156, ale patrząc na odświeżonego 2008 mam skojarzenia z mikrusem, który choć był atrakcyjny, postanowił mocno popracować na siłowni, wspomagając się białkiem i innymi mniej legalnymi substancjami. Bryła stała się zbyt napompowana, choć tak naprawdę nie zmieniły się jej wymiary – to efekt optyczny zmniejszenia tylnych lamp i reflektorów. Nie trafia też do mnie schowanie nowych "kłów" za plastikową szybą. Jednak, nie można powiedzieć, że mały lew jest brzydki. Mimo mało udanych zmian nadal jest znacznie ciekawszy i atrakcyjniejszy niż większość jego rywali z segmentu.
Zdecydowanie bardziej udane zmiany wprowadzono w kokpicie. Choć na pierwszy rzut oka wygląda bardzo podobnie, to wreszcie poprawiono niezbyt udane multimedia. W końcu działa to lepiej, na dodatek można personalizować układ początkowy, a wizualizację są ładniejsze. Mimo, że chociażby zmiana układu nawiewów nadal wymaga zbyt wielu kliknięć na ekranie - co jak wiadomo skutecznie odciąga uwagę kierowcy od drogi - to obsługa wydaje się o niebo przyjaźniejsza niż w poprzedniku. Do tego doszedł największy "bajer" w nowym 2008, czyli wyświetlacz zegarów w technologii 3D.
Muszę przyznać, że robi świetne wrażenie, choć trudno powiedzieć, że poprawia czytelność. Sam układ kokpitu jednak się nie zmienił. Nadal mamy wyświetlacz przyczepiony na górze deski rozdzielczej, pod nim przyciski przypominające układem te z Mini. Być może są bardziej efektowne niż funkcjonalne, ale za plus uznaje skróty, które pozwalają uniknąć zbędnego klikania w ekranowym menu. Jedyny zarzut mam co do ich logiki rozlokowania.
Nie zabrakło jednak zgrzytów ergonomicznych. Po pierwsze, mała kierownica i zegary umieszczone nad nią, wymuszają od osób niskich obniżenia wolantu – podobnie zresztą jak w poprzedniku. W innym przypadku trzeba pogodzić się, że górna cześć kierownicy zasłoni część wskazań na wyświetlaczu. Choć przyznam, że sam motyw z użyciem małej i mocno ściętej z dołu i u góry kierownicy jest na dłuższą metę bardzo wygodny. Po drugie, dźwignię sterowania tempomatem umieszczono tak, że trzeba się nauczyć jej obsługi bezwzrokowo - podczas jazdy skutecznie zasłania ją kierownica. Po trzecie, tunel środkowy jest tak wyprofilowany, że w dłuższej trasie zaczyna uwierać i odgniatać kolano kierowcy - a wystarczyło zastosować w tym miejscu miękki materiał. Po czwarte, fabryce i pracownikom, którzy montują 2008 można wystawić co najwyżej ocenę dostateczną. Spasowanie kokpitu jest dalekie od ideału, choć na szczęście w testowym egzemplarzu nie słyszałem żadnego skrzypienia, ani trzasków podczas jazdy.
I dochodzimy do napędu, który w testowanej wersji GT 130 nie jest niestety idealny i nie mam zamiaru odnosić się w tym miejscu do opinii co do trwałości silnika 1.2, ale do jego kultury pracy. Sama jednostka w testowanej wersji GT (130 KM) radziła sobie świetnie z napędzaniem 2008 oferując wystarczającą dynamikę. Jednak już dawno nie miałem do czynienia z tak źle współpracującą jednostką napędową z systemem Stop & Start. Każde wzbudzenie silnika wiąże się z wibracjami przenoszonymi na całe nadwozie. Sam 3-cylindrowy silnik jednak jest nieźle wyważony i podczas jazdy nie przenosi zbyt wielu drgań na karoserię. Na szczęście da się to szybko wyeliminować, po prostu... wyłączając system Stop & Start.
Peugeot 2008 oferuje za to bardzo sensowne (czytaj: ekonomiczne) zużycie paliwa. W moim teście średnie spalanie wynosiło ok 5,5-7 l/100 km, przy czym na trasie ekspresowej nie przekracza 7 l na 100 km. To wynika bardzo przyzwoity.
Większym problemem jest jednak to, że poliftingowe 2008 można mieć już tylko z silnikiem 1.2, ale za to w różnych wersjach mocy - najmocniejszą jest testowana odmiana GT o mocy 130 KM.
A jak się prowadzi mały crossover ze stajni Peugeota? Lepiej niż można by się spodziewać po miękko i komfortowo zestrojonym zawieszeniu. Auto choć ma tendencję do przechylania się w zakrętach, sunie posłusznie, jak po szynach i nie wykazuje tendencji do myszkowania, czy podsterowności. Wystarczy tylko mu zaufać. Miękkie nastawy zawieszenia dają o osobie znać przy mocnym obciążeniu. Po zapakowaniu na pokład rodziny 2+2 czuć dobijanie amortyzatorów podczas przejeżdżania hop, czy na nierównościach.
Z pewnością poliftingowy 2008 nie należy do prymusów segmentu. Ma sporo wad, ale po kilku dniach za kierownicą stwierdzam, że plusy skutecznie przysłaniają jego minusy. Peugeot 2008 to naprawdę sympatyczne, charakterne i nie tuzinkowe auto. Wbrew pozorom jest bardzo funkcjonalny w codziennym użytkowania i przede wszystkim nie jest nudny. Co ważne, jego codzienny widok wzbudza uśmiech na twarzy, a jazda nim dostarcza sporo przyjemności, co w dłuższej perspektywie dla wielu jest istotniejsze niż niewielkie niedociągnięcia ergonomiczne, czy wykończeniowe. Powtórzę jeszcze raz - nowego 2008, po prostu nie da się nie lubić. Dokładnie tak samo, jak starych Alf. Auto do testów udostępniła firma Stellantis, ale nie miała wpływu na opinię autora, ani wglądu w artykuł przed jego publikacją.