"Autostrada widmo" w Niemczech miała stać się częścią ważnego szlaku komunikacyjnego. Słynną Strecke 46 zaczęto budować w latach 30. XX wieku z dużym rozmachem, a projekt miał znaczenie nie tylko transportowe. Inwestycja wpisywała się również w propagandową politykę III Rzeszy. Wybuch II wojny światowej przekreślił te plany, a rozpoczętego przedsięwzięcia nigdy nie doprowadzono do końca.
Trasa 46 planowano jako część połączenia północ-południe prowadzącego w kierunku Würzburga. Roboty budowlane rozpoczęto w 1937 roku na odcinku Bad Brückenau Würzburg. W chwili zatrzymania inwestycji część obiektów była już ukończona, a na niektórych fragmentach brakowało przede wszystkim nawierzchni jezdni. Przebieg drogi nie wynikał wyłącznie z potrzeb komunikacyjnych. Kierowcom zamierzano prezentować atrakcyjne krajobrazy, a wśród eksponowanych punktów miały znaleźć się ruiny zamku Homburg. Również architektura obiektów przy trasie wpisywała się w charakter wielkich inwestycji realizowanych w III Rzeszy. Projekt miał więc znaczenie transportowe, ale jednocześnie służył celom propagandowym.
Budowę przerwano po wybuchu II wojny światowej, gdy priorytety państwa zostały podporządkowane działaniom wojennym. Remont wstrzymano około 1940 roku, a inwestycja nigdy nie została dokończona. Zmieniły się również potrzeby transportowe. Parametry przedwojennego projektu nie odpowiadały późniejszym wymaganiom. Problemem były zbyt mała szerokość niektórych fragmentów oraz duże nachylenia. Republika Federalna Niemiec rozwijała już sieć drogową według innych założeń. Ostatecznie rolę głównego połączenia północ południe przez Hesję i północną Bawarię przejęła A7, która biegnie równolegle do dawnej Strecke 46.
Dawna trasa nigdy nie stała się autostradą, którą można było przejechać od początku do końca. W terenie zachowały się jednak liczne ślady rozpoczętej inwestycji. Można natrafić między innymi na konstrukcje mostowe, kamienne przepusty oraz wyraźne fragmenty przebiegu planowanej drogi. Jednym z najbardziej charakterystycznych obiektów jest wysoki filar mostowy w pobliżu Schonderfeld nad Frankońską Saalą. Przez dziesięciolecia przyroda stopniowo przejmowała teren. Dawny pas budowy zarósł, a wiele konstrukcji ukryło się wśród drzew. Miejsca, które miały służyć samochodom, stały się siedliskiem roślin i zwierząt oraz celem pieszych wypraw. Pozostałości inwestycji są od 2003 roku objęte ochroną konserwatorską. Nie chodzi o dokończenie drogi, lecz o zachowanie jej jako zabytku techniki i świadectwa czasów, w których powstawała.
Pozostałości Trasy 46 można poznawać podczas zorganizowanych wypraw. Jedna z tras pieszych w rejonie Schonderfeld i Gräfendorf ma około 6,5 km. Prowadzi przez teren, na którym można zobaczyć obiekty związane z planowaniem i budową dawnej drogi. Organizowane są również wycieczki w innych częściach historycznego przebiegu. Dostępna jest także około 38-kilometrowa wyprawa rowerowa, podczas której uczestnicy mogą zobaczyć kilkanaście obiektów i charakterystycznych punktów związanych z drogą 46. Nie oznacza to jednak jazdy po dawnej autostradzie. Trasa wiedzie istniejącymi drogami polnymi i leśnymi, fragmentami dróg publicznych oraz wyznaczonymi szlakami rowerowymi w pobliżu historycznego przebiegu. Ze względu na nierówny teren organizatorzy rekomendują rower górski lub przynajmniej crossowy albo trekkingowy.
Strecke 46 planowano jako ważne połączenie północ-południe, ale nigdy nie zaczęła pełnić tej funkcji. Dzisiaj zamiast samochodów pojawiają się w jej pobliżu piesi i rowerzyści zainteresowani historią. Zachowane budowle pokazują skalę niedokończonego przedsięwzięcia, a jednocześnie przypominają o politycznych realiach, w których rozpoczęto jego realizację. Licząca około 70 kilometrów Trasa 46 jest najdłuższym w Niemczech zachowanym reliktem niedokończonej autostrady.
Źródła: strecke46.de, pl.euronews.com, rmf24.pl