Przy ulicy Wirażowej 21 w Warszawie są salony sprzedaży samochodów Ferrari i Alpine. W tym samym miejscu można też odebrać zamówiony hipersamochód jednej z egzotycznych, ale dostępnych w Polsce marek. Tam swoją siedzibę ma warszawski oddział konceptu La Squadra katowickiego biznesmena Jakuba Pietrzaka. La Squadra ma niebagatelny wpływ na rozwój rynku egzotycznych samochodów w naszym kraju. Chodzi o takie marki jak Bugatti, Dallara, Koenigsegg, Pagani, Rimac i Singer - motoryzację najwyższych lotów i dla klientów o najgrubszych portfelach.
W sobotę z okazji otwarcia nowej przestrzeni na Wirażowej 21, która ma służyć do organizacji branżowych spotkań i wydarzeń, można było zobaczyć auta, o których śni większość ludzi. Wiedziałem, że kolekcjonerzy w Polsce są ich właścicielami, ale zobaczenie tylu wyjątkowych supersamochodów i hipersamochodów na Okęciu i tak było dla mnie szokiem. Dopiero w miniony weekend pojąłem, jak bardzo Polska się zmieniła przez ostatnie ćwierć wieku. Nawiasem mówiąc, lokalizacja warszawskiej La Squadry na Wirażowej nie jest przypadkowa. Klienci bardzo sobie cenią możliwość lądowania helikopterami na lotnisku Chopina, które jest za płotem.
W ogrodzie La Squadry przez chwilę poczułem się jak w kalifornijskim Pebble Beach albo w Monako. W salonie i na trawnikach stały obok siebie limitowane wersje najlepszych modeli Ferrari ostatnich dekad. Można było podziwiać m.in. Testarossę Monospecchio, 512 TR, 430 Scuderia Spider 16M, 599 GTO, F12tdf, 812 Competizione, SF90 XX Stradale i dwie sztuki 296 Speciale Piloti. Celowo wymieniam je po kolei, żeby podkreślić unikalność kolekcji zebranej w Warszawie, a to dopiero początek.
W salonie stały dwa egzemplarze zabytkowych Ferrari 250 GTE, jeden pięknie odrestaurowany, drugi w stanie oryginalnym, a na środku sali pyszniło się zjawiskowe Ferrari 275 GTB z 1965 r. o wartości około 7 milionów euro. Pewnie nie zdradzę wielkiej tajemnicy, jeśli napiszę, że ostatnio regularnie można je zobaczyć na stołecznych ulicach, a samochód ma zwykłe białe tablice rejestracyjne.
Później obejrzałem Bugatti W16 Mistral (powstało 99 egzemplarzy, każdy wyceniony na 5 mln euro), dwie sztuki Pagani (Utopia Roadster i Huayra Roadster), Dallarę Stradalę i kilka innych superaut. Na środku stawu na specjalnej platformie pysznił się jedyny egzemplarz Deus Ex Machina AGTZ Twin Tail, pojazdu, który powstał na bazie Alpine A110 z inicjatywy Kuby Pietrzaka we współpracy z legendarną firmą karoseryjną Zagato. Wtedy musiałem zrobić przerwę na uspokojenie i kawę, a przecież w kolejce stał jeszcze Aston Martin, Bentley i nowe Ferrari Amalfi.
Kiedy kręciłem się po tej abstrakcyjnej z punktu widzenia warszawiaka przestrzeni, zdałem sobie sprawę, że jeśli w Polsce są kolekcjonerzy tak drogich i rzadkich aut, Polska osiągnęła poziom rozwoju gospodarczego, o jakim jeszcze niedawno mogliśmy tylko pomarzyć. Od upadku socjalizmu w 1989 r. przeszliśmy długą i trudną drogę do dobrobytu. Niedawno napawaliśmy się wiadomością, że Polska gospodarka jest jedną z największych na świecie, ale miejsce w rankingu top 20 nie ma wielkiego znaczenia.
Ważne jest to, że mimo wewnętrznych sporów i zewnętrznych problemów i tak nasz kraj jest jednym z najlepszych miejsc do życia na Ziemi, niemal pod każdym względem. Choćby dlatego, że można spędzić weekend, oglądając takie samochody. Wcale nie zazdroszczę ich właścicielom, wręcz przeciwnie. Cieszę się, że mieszkam w kraju o poziomie rozwoju gospodarczego, w którym to jest możliwe. To banalne, ale jednocześnie trafne spostrzeżenie. Kiedy to wszystko się wydarzyło? Mam wrażenie, że jeszcze wczoraj żyłem w szarym i smutnym postsocjalistycznym państwie. Czasami o czymś teoretycznie wiemy, ale nie zdajemy sobie sprawy, jak duży wpływ ma na nasze życie, dopóki nie spojrzymy na to zjawisko z dystansu.