Rezygnacja ze skutkiem natychmiastowym (zapewne wymuszona). Wieczorem w niedzielę 1 grudnia 2024 r. władze Stellantis potwierdziły przyjęcie rezygnacji Carlosa Tavaresa. Tym samym koncern zostaje bez generalnego dyrektora przynajmniej na kilka najbliższych miesięcy. Do tego czasu władzę będzie sprawować tzw. Tymczasowy Komitet Wykonawczy, któremu przewodniczy John Elkann ze słynnej rodziny Agnelli.
Następcę Carlosa Tavaresa poznamy w pierwszej połowie 2025 r. Okazuje się, że potwierdziły się wcześniejsze doniesienia o rozpoczęciu poszukiwań nowego dyrektora. W oficjalnym oświadczeniu Stellantis przyznał, iż „proces mianowania nowego stałego dyrektora generalnego jest już w toku, zarządza nim Specjalny Komitet Zarządu". Otwartą kwestią pozostaje jak będzie wyglądać tzw. czystka na kluczowych stanowiskach koncernu. Zwykle zmiana prezesa wiąże się też z rewolucją kadrową w poszczególnych oddziałach koncernu.
Nowy dyrektor będzie miał nie lada wyzwanie. Nie jest bowiem tajemnicą, że Tavares zostawia firmę w nienajlepszej kondycji. O sukcesach trudno wspominać, skoro na kluczowych rynkach grupa notuje bardzo rozczarowujące wyniki (dane za trzeci kwartał 2024 r. to już spadek łącznej sprzedaży samochodów aż o 27 proc.). Na najważniejszym jakim są Stany Zjednoczone Ameryki Stellantis odnotował 18 proc. spadek w pierwszym półroczu 2024 r. We Włoszech, tak przywiązanych do kluczowych marek jak Fiat, Lancia czy Maserati koncern stracił od początku roku aż 9 proc., a co gorsza Tavares nie zdołał załagodzić sporu z włoskim rządem. We francuskich mediach pojawiły się zaś doniesienia, że nie tylko Volkswagen będzie musiał zamknąć niektóre fabryki w Europie. Taka groźba wisi także nad europejskimi zakładami Stellantis.
W prasie niemieckiej, włoskiej i francuskiej dość zgodnie wspomina się o dużym konflikcie między Tavaresem, a pozostałą częścią kadry kierowniczej koncernu. Okazuje się, że spore rozbieżności dotyczyły planu elektryfikacji gamy modelowej. Tavares zwlekał z transformacją zaś zarząd parł do przyspieszenia rozwoju samochodów elektrycznych. Wspomina się także o astronomicznym wynagrodzeniu (głos w tej sprawie zabrał nawet sam prezydent Macron) menedżera którego często określano mianem zabójcy kosztów.
Włosi wypominają jeszcze, ostry konflikt z dealerami marki w wielu krajach, drakońskie oszczędności (spór z dostawcami komponentów) i poważne problemy na własnym podwórku. Wśród nich kluczowe to wstrzymywanie produkcji takich modeli jak 500 i Panda oraz kłopoty z wprowadzeniem na rynek długo wyczekiwanej Grande Pandy (problemy z dopracowaniem oprogramowania samochodu).
Oczekiwania są duże. Związkowcy we wszystkich krajach oczekują stabilnego planu rozwoju poszczególnych zakładów i gwarancji zatrudnienia. Francja czeka na potwierdzenie niedawnej deklaracji Tavaresa (obietnica utrzymania wszystkich francuskich zakładów co najmniej do 2028 r.). W Niemczech liczą na wzmocnienie Opla i gwarancje dla takich przemysłowych ikon jak choćby Eisenach czy Russelsheim. We Włoszech rośnie zaś presja na zwiększenie produkcji samochodów i nowe inwestycje w lokalne zakłady a także poprawę sytuacji rodzimych marek (nie tylko Alfa Romeo i Lancia, ale także Fiat i Maserati). Trudno nie wspomnieć także o naszym kraju, gdzie pożegnaliśmy się już z zakładami w Bielsku-Białej (linię produkcyjną przeniesiono do Brazylii). Nowy dyrektor będzie miał sporo do sprzątania.