Masz taki silnik? Lepiej zaprzyjaźnij się z mechanikiem. To skarbonki bez dna

Postęp jest nieunikniony, ale nierzadko cenę za niego płacą zwykli konsumenci. Niedostateczna liczba testów i weryfikacji sprawności w połączeniu z pośpiechem przy wprowadzaniu na rynek potrafi doprowadzić do ruiny niejeden portfel. Takich przykładów mamy wiele. Szkoda, że musieli się o tym przekonać kierowcy popularnych modeli.
Silnik 1.2 PureTech
fot. PSA
  • Po tłustych latach pancernych konstrukcji, musiały nadejść chude. Wielu producentów przeprowadziło operację na żywym organizmie, angażują w to zwykłych klientów;
  • Złą passą mogą pochwalić się nie tylko Francuzi, lecz również Niemcy i Japończycy. Niepokojące, że dotyczy to silników stosowanych jeszcze kilka lub kilkanaście lat temu. Takich aut mamy na rynku zatrzęsienie;
  • Większość problemów opiera się na napędzie rozrządu. Ten potrafi kosztować kilka tysięcy zł, a usterka może powtarzać się w niezbyt dużych odstępach czasu;
  • Do nietrwałych motorów ostatnich dwóch dekad musimy zaliczyć 1.6 THP, 1.2 PureTech, 1.4 TSI, 2.0 TDI, 2.0 JTS, 1.5 dCi czy 1.4 MultiAir. Istotne, że nowsze generacje sprawiają mniej problemów.

1.6 THP, to legenda europejskiego rynku. Został odmieniony przez wszystkie przypadki. Między innymi przez to, że zawitał pod maską Peugeota 308, 207, 508, 208, Citroena C3, C4 i DS4, a także w Mini One oraz w BMW serii 1 i 3. Wolumen sprzedaży był imponujący, a motor na papierze przedstawia się nad wyraz korzystnie. Nieco gorzej jego wolnossące odmiany 1.4 i 1.6 VTi. Te znajdziemy w miejskich maszynach koncernu PSA (teraz Stellantis). Co ciekawe, 1.6 THP zdobył 10 głównych nagród w prestiżowym konkursie Engine of the Year.

Zobacz wideo Peugeot 2008 - reprezentant francuskiej innowacyjności i odważnego designu

Francusko-niemiecki mariaż przyprawił tysiące kierowców o przedwczesną siwiznę i migotanie przedsionków

Motor został opracowany wspólnie przez inżynierów BMW i PSA i pojawił się na rynku kilka lat po wejściu w nowe millenium (2006). W zależności od wariantu generuje od 156 do 211 KM, a w późniejszych wersjach moc osiągnęła nawet 300 KM. Producent zastosował bezpośredni wtrysk paliwa, turbosprężarkę ze zmienną geometrią łopat i napęd rozrządu realizowany jednorzędowym łańcuchem.  

Dopóki maszyneria jest sprawna, jednostka przekonuje dynamiką i oszczędnym zużyciem paliwa. Niestety, największym problemem i przyczyną wielu awarii jest nietrwały łańcuch rozrządu. Teoretycznie niewymienialny element rozciąga się bardzo szybko, destabilizując pracę całego silnika. Częściowo problem rozwiązuje skrócenie interwału wymiany oleju z 30 do 10 tysięcy kilometrów, i rutynowe kontrole kondycji łańcucha. Problemy generuje również nietrwały napinacz, i zalecenie stosowania cieczy smarnej o zbyt niskiej lepkości.

Usterkowe są też kolektor dolotowy i wariatory sterowane ciśnieniem oleju. Użytkując 1.6 THP, musimy być przygotowani na gromadzenie się nagaru na wtryskiwaczach i zaworach. Im młodszy rocznik, tym ryzyko potencjalnej katastrofy maleje. W tym przypadku warto wnikliwie przejrzeć historię danego auta i być przygotowanym na niespodziewaną awarię. Niemniej, kosztowna naprawa wisi w powietrzu nieustannie. Warto mieć w zanadrzu wolnych kilka tysięcy zł i być w gotowości do korzystania z auta zastępczego. Postój u mechanika potrwa minimum kilka tygodni.

Peugeot 208 II 1.2 PureTech
Peugeot 208 II 1.2 PureTechfot. Peugeot 208 II

Następca wygenerował pozwy zbiorowe w wielu krajach Europy. Uziemienia, niemałe koszty i frustracja

W 2012 zadebiutowała rodzina małolitrażowych silników EB i trafiła do aut segmentu B i C. Później do crossoverów i SUV-ów. Koszt tego przedsięwzięcia to około 900 milionów euro. Za sprawą dopracowanej konstrukcji silnik bez trudu spełnia rygorystyczną normę emisji spalin Euro 6. W 2017 mocniejsze wersje wyposażone zostały w filtr cząstek stałych. Co ciekawe, od 2019 1.2 PureTech powstawał również w tyskich zakładach Opla. W większości modeli wyparł 1.6 THP i został uznany za następcę jego bazowej specyfikacji. Dla mocniejszych alternatywą stała się hybryda plug-in. Znak czasów.

Producent przewidział dwie wersje 1.2 PureTech. Bazowa – wolnossąca EB2 stanowi podstawowe źródło siły napędowej dla, między innymi, Peugeota 208 czy Citroena C3. W zależności od modelu i rynku zbytu dysponuje mocą 75-82 KM. W jej przypadku inżynierowie zastosowali wielopunktowy wtrysk paliwa oraz 12-zaworową głowicę.

Zdecydowanie lepsze parametry oferuje wersja doładowana 1.2 PureTech – EB2DT i EB2DTS. Dysponuje mocą odpowiednio 110 i 130 KM. Ku zaskoczeniu wielu kierowców, niewielka jednostka trafiła do następujących wozów – Peugeot 3008 i 5008, Citroen C4 Cactus i C5 Aircross, a także Opel Grandland.

Dla większej efektywności spalania mieszanki paliwowej wtrysk pośredni zastąpiono bezpośrednim, pracującym z ciśnieniem roboczym 200 barów – użytkownik szczególnie musi pilnować jakości tankowanego paliwa. Na liście mamy też turbosprężarkę, o zmiennej geometrii łopat. W przeciwieństwie do wielu konkurencyjnych konstrukcji, twórcy silnika 1.2 PureTech postawili na tani w produkcji i wymianie napęd rozrządu realizowany za pomocą paska – pracującego w kąpieli olejowej.

Niestety, ten ostatni element sprawia najwięcej problemów. Przedwcześnie się zużywa, a w konsekwencji może doprowadzić do zatrzymania silnika. Takie sytuacje występują coraz częściej. Ten fakt potwierdzają zbiorowe pozwy kierowców we Francji, Hiszpanii, a ostatnio również w Polsce. To również przyczynia się do szybszej utraty wartości na rynku wtórnym i dłuższego poszukiwania nowego nabywcy.

Producent deklaruje, że w ostatnich latach udoskonalał jednostkę (łańcuch rozrządu od końca 2022), zatem kłopoty powinny być marginalne wraz z instalacją miękkiej hybrydy. Nie zmienia to faktu, że należy nastawić się na spore koszty. Wymiana silnika po gwarancji to wydatek rzędu 20-30 tysięcy złotych. W zależności od rozmiarów uszkodzeń naprawa podzespołów rozrządu opróżni portfel o 5-8 tysięcy zł. Fachowcy zalecają wymianę oleju co 8-10 tys. km, tankowanie paliwa 98 Pb i stosowanie dodatków czyszczących komorę spalania. Z uwagi na setki tysięcy sprzedanych wozów z tym motorem, dość łatwo wejść na minę. Polecamy szczególną ostrożność.

Alfa Romeo Mito 1.4 MultiAir
Alfa Romeo Mito 1.4 MultiAirfot. Alfa Romeo

Włosi również mają swoje problemy. W połączeniu z przeciętnym silnikiem idą awaryjne skrzynie manualne

Zaczęło się dobrze, bo 4-cylindrowa konstrukcja opracowana przez włoskich inżynierów po latach użytkowania zbiera szereg pochlebnych opinii. Co istotne, nie boryka się z wadami fabrycznymi i niedopracowaniem jak choćby niesławne silniki grupy Volkswagena 1.4 TSI z początku produkcji. Historia włoskiej interpretacji downsizingu pojawiła się w ofercie w 2007, trafiając pod maski Fiata Grande Punto, Bravo, Linea, Alfy Romeo MiTo czy modeli sportowej marki Abarth.

Na pierwszy rzut oka budowa 1.4 T-Jet nie jest skomplikowana. Producent zastosował 16-zaworową głowicę, wielopunktowy wtrysk paliwa – ułatwiający montaż instalacji gazowej LPG, oraz napęd rozrządu realizowany za pomocą budżetowego paska. Jedynym droższym elementem jest turbosprężarka.

Bazowa, wolnossąca odmiana generuje 95 KM, wersje doładowane 120, 140 i 150 KM. W nieco zmodyfikowanych przez markę Abarth odsłonach moc wzrasta nawet do imponujących 180 KM. Co ważne, konstrukcja uchodzi za bardzo udaną i trwałą. Okazjonalne trudności sprawia osprzęt – poddają się cewki zapłonowe i turbosprężarka. Na szczęście, rynek jest wzorowo zaopatrzony w markowe zamienniki w przystępnych cenach.

W 2009 Fiat zaprezentował kolejną, tym razem bardzo poważną modyfikację benzynowego szlagieru. 1.4 MultiAir wyposażono w najnowsze osiągnięcia włoskich inżynierów, istotnie wpływające na efektywność spalania mieszanki paliwowej. Nowatorski system opiera się na elektrohydraulicznym sterowaniu zaworami dolotowymi – wałek zaworów wylotowych wyposażony jest w kolejną krzywkę odpowiedzialną za napędzanie układu hydraulicznego. MultiAir pozwala na bardziej precyzyjne sterowanie pracą zaworów, także w porównaniu z systemem zmiennych faz rozrządu. Konstruktorzy mocno zmodyfikowali również układ wtryskowy, stawiając na bezpośredni wtrysk paliwa i rezygnując z klasycznej przepustnicy.

Większość problemów silnika 1.4 MultiAir wynika ze zbyt rzadkich wymian oleju silnikowego

Dla dobra jednostki warto skrócić interwał do 10 tys. km. Nieprawidłowa praca modułu MultiAir wiąże się z jego czyszczeniem lub ewentualną wymianą za 3-4 tys. zł. Montaż używanego elementu jest ryzykownym posunięciem. Kupując nową część, mamy zapewniony spokój na wiele lat.

Z awariami wspomnianego modułu szczególnie często borykają się egzemplarze z początkowego okresu produkcji, choć wiele z nich naprawiono jeszcze na gwarancji. Problem zwiastuje nierówna praca motoru na wolnych obrotach i wyraźny spadek mocy. Częsta wymiana oleju, filtrów i sitka filtrującego olej trafiający do modułu rozwiązuje wiele problemów. To pokazuje, że lepsze jest wrogiem dobrego.

Kolejny problem silnika polega na łączeniu go z manualną skrzynią M32. Znajdziemy ją między innymi w Fiacie Bravo II i Alfie Romeo Mito. Problem leży po stronie nietrwałych łożysk.  Prowadzi to do szybkiej degradacji ruchomych elementów. Skutkiem tego jest powstający luz w okolicy wałka atakującego – luz powiększa się podczas typowej eksploatacji (odpuszczanie i dodawanie gazu). W dalszej kolejności powszechnie dochodzi do uszkodzenia łożysk, jak i wyłamania fragmentu obudowy skrzyni.

Same łożyska i uszczelnienia pochłoną około 1500 złotych. Po rozebraniu skrzyni i wnikliwej kontroli może okazać się, że konieczna jest wymiana synchronizatorów lub trybów – za te komponenty wraz z robocizną zapłacimy przynajmniej 3 tysiące zł. Na samej wymianie uszkodzonych części się jednak nie kończy. Przeważnie warto wymienić od razu sprzęgło, koło dwumasowe i oczywiście olej.

Postęp technologiczny nie zawsze przynosi chlubne rozwiązania. Setki tysięcy kierowców boleśnie się o tym przekonało. Wydatki serwisowe to jednak początek zmartwień. Niełatwo znaleźć wyspecjalizowany warsztat, a na naprawę czasem trzeba czekać wiele tygodni. Do tego dochodzi utrata wartości pojazdu, nerwy i poszukiwanie pojazdu zastępczego.

Więcej o: