Nareszcie! To była moja pierwsza reakcja, gdy zasiadłem za kierownicą T-Roca. Okazuje się, że Volkswagenowi w końcu udało się stworzyć całkiem przytulne wnętrze. Boczki drzwiowe czy wykończenie deski rozdzielczej nie wyglądają już jak triumf księgowego nad rozsądkiem. Tapicerka ArtVelours Eco w wersji Style jest przyjemna w dotyku i nie wpływa na potliwość (tzw. mikroflis; z tego materiału robi się cienkie bluzy polarowe). Materiałowe wykończenie górnej części deski służy nie tylko do poprawy estetyki, ale także akustyki. Tak konstruktorzy uniknęli niekorzystnego rezonansu i przy okazji nieco ograniczyli hałas (niemniej przy prędkościach autostradowych robi się już głośno). W boczkach drzwiowych starczyło nawet miejsca na wykończenie miękkimi materiałami i dość efektowne podświetlenie, które korzystanie wpływa na atmosferę w kabinie podczas nocnej jazdy.
Oszczędności nie dało się jednak do końca uniknąć. Choć duży ekran w konsoli prezentuje się całkiem efektownie to wciąż jest to starsza technika z tym tak znienawidzonym paskiem do regulacji temperatury. Na pocieszenie pozostaje spore pokrętło do regulacji głośności (nisko w konsoli między fotelami) oraz grafika wysokiej jakości. Świetnie prezentuje się nie tylko menu komputera pokładowego, ale także Apple CarPlay czy Android Auto (oba działają w trybie bezprzewodowym).
Przy rozstawie osi sięgającym 262,9 cm udało się stworzyć dość obszerne wnętrze. Miejsca jest sporo choć trzeba podkreślić, że przy czterech pasażerach o wzroście 1,8 m trzeba już szukać kompromisu przy ustawianiu foteli. Czterech Okurowskich zmieści się, ale nie będzie im jakoś szczególnie wygodnie. Niemniej przyznaję, że gdy ustawiłem fotel, kierownicę i lusterka to było mi bardzo dobrze. Miejsce za kierownicą jest wystarczająco wygodne także i na dłuższe trasy. No i Volkswagen nie zapomniał o tradycyjnym świetnie regulowanym podłokietniku. Aż dziw, że wiele innych firm nie stosuje podobnego rozwiązania.
Nawet przy czterech rosłych osobach nie trzeba martwić się o ładowność. Na pokład zabierzesz ponad 510 kg. Sam bagażnik jest foremny i pakowny. Pomieści 475 l i jest łatwy do utrzymania we względnym porządku. Pod wykładziną znajdziesz trochę przestrzeni na drobiazgi. Oczywiście koła dojazdowego brak (wnękę wypełnia subwoofer). W standardzie jest zestaw naprawczy.
W kwestii funkcjonalności trudno narzekać. Konstruktorzy zadbali o pojemne kieszenie w drzwiach (z przodu wyłożone miękkim materiałem) i uchwyty na dwa kubki w konsoli. Wydajne zasilanie USB-C (do 60 W) znajdziesz z przodu (2 porty) i z tyłu. Dobrze, że nie zapomnieli o rodzinach podróżujących z małymi dziećmi. Tylne drzwi otwiera się na tyle szeroko, że włożenie fotelika to nie problem.
T-Roc eTSI skrywa dobrze znany czterocylindrowy silnik benzynowy 1.5 (EA 211 evo2) oraz dwusprzęgłową skrzynię biegów DSG (7 biegów). Ta w większości sytuacji pracowała, jak należy. Zmiana biegów następowała wtedy, kiedy trzeba i bez żadnych odczuwalnych szarpnięć. Trudno jednak wytłumaczyć sporadyczne problemy z przekładnią. Zdarzało się, że DSG zwlekało ze zmianą biegów co było szczególnie irytujące w trakcie wolniejszej jazdy. W samochodzie o dość niskim przebiegu dało się także odczuć szarpnięcia podczas zmiany przełożeń. To zdecydowanie za wcześnie!
Silnik pracuje w układzie tzw. miękkiej hybrydy. Stąd m.in. rozrusznik – alternator napędzany paskiem (instalacja 48V), nieduży akumulator 0,7 kWh (umieszczony pod fotelem pasażera; dostawcą jest CATL a produkcja odbywa się w Chinach). Do kompletu jeszcze możliwość pracy w trybie dwucylindrowym. W praktyce odbywa się niewyczuwalnie dla kierowcy.
Motor 1.5 o mocy 150 KM wydaje się całkiem sensownym źródłem napędu. Wystarczy nie tylko spokojniej jeżdżącym kierowcom. Gdy trzeba pokazuje niewielki pazur co oznacza dość dynamiczną jazdę i dobrą reakcję na mocniejsze wciśnięcie pedału przyspieszenia. Oczywiście wszystko ma swoje granice. Przy prędkościach autostradowych czuć, że auto już tak ochoczo nie przyspiesza nawet w trybie sportowym. Niemniej to co oferuje powinno wystarczyć zdecydowanej większości potencjalnych nabywców.
T-Roc ma dość przyzwoity apetyt na paliwo. Jeśli nigdzie ci się nie śpieszy to uzyskasz średnią na poziomie poniżej 7 l (6,3 - 6,5 l). Spokojna droga poza miastem to wynik na poziomie poniżej 6 l. Gdy zaś mocniej wdepniesz na autostradzie to komputer wskaże wyniki nawet ponad 8,5 l (ale bez trudu zmieścisz się też w granicach 7 – 7,5 l). Na pocieszenie pozostaje, że o taki wyższy rezultat będzie o tyle trudno, że przy granicznej dopuszczalnej prędkości zaczyna się już robić całkiem głośno. Nie zdziwię się jak przynajmniej część nabywców zdecyduje się na wygłuszenie drzwi czy podłogi bagażnika w wyspecjalizowanych warsztatach.
Oczywiście hałas w trakcie jazdy można częściowo zniwelować nagłośnieniem. W testowanym egzemplarzu zamontowano opcjonalny zestaw Harman Kardon. Składa się z 9 głośników, 12-kanałowego wzmacniacza i gra wystarczająco dobrze. Niemniej apeluję o rozwagę przy korzystaniu z korekcji dźwięku. Łatwo przesadzić z tonami niskimi, która stają nieprzyjemne. Podobnie jest z tonami wysokimi, które nabierają ostrości. Do tego warto poeksperymentować z korekcją surround. Jeśli zwiększysz poziom do maksimum to wówczas usłyszysz jak mocniej grają tylne głośniki. Podobny efekt osiągnięto kiedyś w Oplu Vectra B.
Zawieszenie strojono tak (w recenzowanym egzemplarzu adaptacyjne DCC, które pracowało całkiem cicho), by zachować rozsądny kompromis. Stąd nawet w ciaśniejszych łukach T-Roc nie przechyla się nadmiernie i zachowuje spore rezerwy. Co ważne nieco usztywnione zawieszenie sprawdza się także w sytuacji mocniejszych podmuchów od mijanych ciężarówek czy uderzenia bocznego wiatru. Na mocno połatanych drogach pojawia się zaś odrobina nerwowości, ale nie jest to żaden powód do niepokoju. Czuć, że konstruktorzy starali się uzyskać możliwie jak najwięcej jędrności i komfortu. Granice możliwości odczuje dopiero przy większych uskokach poprzecznych i większych fałdach asfaltu. Dopiero wówczas pewnie westchniesz i stwierdzisz, że jest trochę twardo.
W trakcie jazdy ponarzekasz na coś jeszcze. Trudno zrozumieć, dlaczego cała Grupa Volkswagena stosuje dość przewrażliwiony układ wspomagający kierowcę przy parkowaniu. A ten mimo narzekań zgłaszanych już od tak dawna, wciąż zachowuje się tak, że choćby wjazd do garażu może być nieprzyjemnych doświadczeniem. Już niewielki próg jest traktowany jako zagrożenie. Podobnie bywa niekiedy nawet przy spokojniejszym podjeżdżaniu pod krawężnik. Na pocieszenie pozostaje, że chociaż tempomat działa, jak trzeba i przy wsparciu asystenta pasa ruchu pewnie utrzymuje samochód na jezdni.
Konfigurację samochodu (silnik 150 KM, skrzynia DSG) rozpoczniesz od kwoty 131 190 zł. W tej cenie otrzymasz wersję Life. Na liście wyposażenia (Volkswagen chwali się, że uprościł konfigurację i zmniejszył liczbę pakietów o połowę) m.in. asystent podjazdu, czujniki parkowania z przodu i z tyłu, czujnik deszczu, bezkluczykowe uruchamianie pojazdu, jednostrefowa klimatyzacja Climatronic, kamera cofania i tempomat adaptacyjny. Bogatsze odmiany jak Style (cena od 145 590 zł), R-Line (cena od 150 990 zł) prezentują się całkiem atrakcyjnie. Niemniej warto pamiętać, że nawet w najbogatszej wersji wyposażenia jest za co dopłacać. Najdroższe dodatki to tapicerka skórzana (10 390 zł), dach panoramiczny (5460 zł) czy zawieszenie DCC (4030 zł). Podstawowa gwarancja mechaniczna to 2 lata bez limitu km. Samochód do testów udostępniła firma Volkswagen Group Polska. Firma nie miała wpływu na treść artykułu przed jego publikacją.