27 milionów sprzedanych egzemplarzy, czyli niewiele mniej niż w przypadku Passata. 58 lat nieprzerwanej produkcji i rozpoznawalność w każdym zakątku świata, a w szczególności tam, gdzie nie tylko nie dojeżdżają już turyści, ale także infrastruktura drogowa. Co tu dużo mówić. Toyota stworzyła ikonę, która gra pierwszoplanowe rolę na bezdrożach całego świata. Dlatego w niektórych głowach zapewne pojawi się zgrzyt słysząc "hybryda" i "elektryk" w połączeniu z nazwą Hilux. Brzmi jak przepis na utratę charakteru? Po pierwszych jazdach testowych w Bułgarii mogę uspokoić fanów modelu - Hilux pozostał Hiluxem.
Wygląd to kwestia gustu, ale ja nie jestem fanem nowego designu Hiluxa. W tym przypadku zastosowanie wąskich lamp zgodnie z nowym językiem stylistycznym Toyoty, moim zdaniem nieco zaburzyło proporcje tego masywnego auta. Być może to jeden z tych projektów, do którego przekonać się można dopiero po pewnym czasie. W każdym razie, trzeba przyznać, że najnowszy Hilux wyróżnia się mocno na tle innych pickupów.
Patrząc na dane techniczne wersji spalinowej widać, że Toyota podeszła do zmian znacznie spokojniej. I chyba słusznie. Klienci kupujący Hiluxa nie oczekiwali przecież rewolucji, lecz zachowania cech, które od lat budują renomę tego modelu. Nadal mamy więc klasyczną ramę (niemal identyczną jak w poprzedniku), sztywny tylny most, tylne zawieszenie na resorach piórowych, czy reduktor. To rozwiązania, które w czasach elektryfikacji i wszechobecnej elektroniki brzmią niemal archaicznie, ale właśnie dzięki nim Hilux od dekad uchodzi za jedno z najtwardszych aut użytkowych na rynku.
Pod maską główną jednostką napędową pozostaje dobrze znany czterocylindrowy diesel 2.8 D-4D rozwijający 204 KM i 500 Nm momentu obrotowego. Silnik współpracuje z sześciobiegowym automatem Aisin, który od lat uchodzi za jedną z najbardziej trwałych przekładni stosowanych w pickupach. Co ważne, mimo "elektryfikacji" Hilux nie stracił swoich podstawowych parametrów użytkowych. Nadal może przewozić do jednej tony ładunku i ciągnąć przyczepy o masie do 3500 kg. To wartości, które dla wielu klientów są znacznie ważniejsze niż przyspieszenie do setki czy liczba ekranów w kabinie.
Na początek sprostowanie, to nie jest klasyczna hybryda, a jedynie silniki wspomagany układem 48V. W przeciwieństwie do rozwiązań znanych z osobowych modeli marki, tutaj nie znajdziemy dużego akumulatora ani możliwości jazdy wyłącznie na prądzie. Układ składa się z napędzanego paskiem rozruszniko-alternatora, przetwornicy DC/DC oraz niewielkiego akumulatora litowo-jonowego o pojemności 4,3 Ah.
Silnik elektryczny może chwilowo dostarczyć około 65 Nm dodatkowego momentu obrotowego, ale w praktyce nie przekłada się to na wyraźnie lepsze osiągi. Kierowca zauważy raczej płynniejsze ruszanie, szybszą reakcję na gaz oraz bardziej kulturalną pracę diesla przy niskich prędkościach. Tyle teorii. Czy to jest zauważalne? Myślę, że trzeba by przesiąść się bezpośrednio ze starego modelu (bez miękkiej hybrydy), żeby wyczuć te subtelne zmiany. Nie jest to też nowość, bo w końcówce produkcji 8. generacji Hiluxa stosowano już to rozwiązanie, po to aby dostosować auto do nowych unijnych norm.
Toyota deklaruje też około pięcioprocentową redukcję zużycia paliwa. Trudno było jednak to zweryfikować podczas krótkich jazd testowych, ale sama filozofia tego rozwiązania wydaje się rozsądna. Zamiast komplikować konstrukcję i zwiększać masę pojazdu, Japończycy postawili na niewielką elektryfikację, która nie wpływa na użytkowy charakter samochodu i nie budzi obaw o trwałość podczas eksploatacji w ciężkich warunkach.
Podczas jazd terenowych szczególnie interesujące było porównanie klasycznego diesla z elektrycznym Hiluxem. Na papierze oba auta wydają się zaskakująco podobne. Wersja BEV ma raptem 8 KM mniej i o 30 Nm niższy maksymalny moment obrotowy. Już po kilku kilometrach okazuje się jednak, że liczby nie opowiadają całej historii. Diesel oferuje aż 310 mm prześwitu i zachował pełną geometrię terenową poprzednika. Może brodzić w wodzie o głębokości 700 mm i sprawia wrażenie auta, które niespecjalnie przejmuje się tym, co znajduje się pod kołami.
Wersja elektryczna również może pokonywać brody o głębokości 700 mm, ale jej prześwit zmalał do 207 mm. Powód jest prosty – pomiędzy podłużnicami ramy trzeba było zmieścić akumulator trakcyjny o pojemności 59,2 kWh. Dodatkowo pod spodem znalazła się masywna aluminiowa osłona chroniąca chłodzone cieczą baterie.
I właśnie tę osłonę najczęściej było słychać podczas jazd terenowych w bułgarskich Karpatach. Tam, gdzie diesel po prostu przejeżdżał przez przeszkody, elektryk regularnie przypominał o swoim mniejszym prześwicie charakterystycznym zgrzytem aluminium o kamienie. Toyota zapewnia, że konstrukcja została zaprojektowana z ogromnym zapasem wytrzymałości i po tym, jak była bezlitośnie testowana na przygotowanym torze off-roadowym, trudno w to wątpić. Nie zmienia to jednak faktu, że w cięższym terenie klasyczny diesel ma wyraźną przewagę.
Hilux po raz pierwszy w swojej historii otrzymał elektryczne wspomaganie kierownicy, zastępując stosowany od dekad układ hydrauliczny. Powód był prozaiczny. Bez tej zmiany Toyota nie mogłaby zastosować wszystkich wymaganych obecnie w Europie systemów bezpieczeństwa i asystentów kierowcy. Efekt uboczny okazał się jednak bardzo pozytywny. Na asfalcie pickup prowadzi się zdecydowanie lżej i łatwiej manewruje się nim w mieście. To właśnie ten element sprawił, że nowy Hilux wydaje się najbardziej "cywilizowanym" Hiluxem w historii, nie odbierając mu przy tym jego użytkowego charakteru.
Jeśli połączymy to z szerokim zakresem trybów jazdy (m.in. piasek, błoto, drogi utwardzone), w których elektronika myśli za kierowcę, systemami wspomagającymi w stromych podjazdach i zjazdach oraz kamerami, które monitorują nawet to co dzieje się pod podwoziem, mamy auto, którym w teren może się wybrać nawet offroadowy laik. Prostszego w obsłudze pickupa trudno dziś znaleźć.
Od zawsze pickupy kojarzyły mi się z samochodami, którym daleko było do finezyjnego wykończenia i miłych dla oka materiałów. Były toporne, bo po prostu miały jechać i łatwo dać się wyczyścić z błota. Tu mamy nową jakość. Nowy Hilux otrzymał wnętrze rodem z Land Cruiser. Jest zaprojektowane dobrze ergonomicznie i ma wszystkie nowinki (bezprzewodowy CarPlay, łatwy w obsłudze system multimediów i czytelne zegary wirtualne), a to wszystko przybrane w miłe dla oka i dłoni materiały. Jest tu wręcz luksusowo, jak na auto stricte robocze. To wszystko powstało na bazie poprzedniej podwójnej kabiny, która komfortowo pomieści 4 pasażerów (homologowana na 5 osób). To oznacza, że po pracy wystarczy zamocować stelaż z namiotem dachowym i można ruszać z rodziną na podbój górskich bezdroży.
Cennik otwiera wersja Live wyceniona na 169 900 zł netto. Odmiana Active kosztuje od 193 900 zł netto, Executive od 204 900 zł netto, a topowy wariant Invincible od 220 900 zł netto.
Po pierwszych jazdach trudno oprzeć się wrażeniu, że Toyota zrobiła dokładnie to, czego oczekiwali dotychczasowi klienci. Nie próbowała zburzyć legendy, tylko delikatnie ją unowocześniła. Miękka hybryda nie zmienia charakteru samochodu, a elektryk pozostaje propozycją dla stosunkowo wąskiej grupy odbiorców. Najważniejsze jest jednak to, że niezależnie od rodzaju napędu nowy Hilux nadal sprawia wrażenie auta stworzonego przede wszystkim do pracy i jazdy poza utwardzonymi drogami. A to właśnie za tę bezkompromisowość klienci pokochali go kilkadziesiąt lat temu. Materiał powstał podczas wyjazdu finansowanego przez Toyota Motor Poland, ale firma ta nie miała wpływu na opinie dziennikarza, ani wglądu w artykuł przed jego publikacją.