Sześć cylindrów. Trzy litry w rzędzie. W Toyocie. Niemożliwe? Zerknij do specyfikacji modelu Supra, czyli sportowej legendy, którą w aktualnym wydaniu produkują Austriacy w zakładach Magna Steyr Fahrzeugtechnik GmbH w Graz. Pokrewieństwo do BMW Z4 oczywiście w pełni zamierzone. Bez BMW nie byłoby bowiem aktualnej generacji Supry. A ściślej piątej generacji.
Niestety czas na rozstanie z Toyotą Suprą. Jakże szkoda! Japończycy zafundowali na pożegnanie dwie wyjątkowe edycje (Lightweight i A90 Final Edition), z których szczególnie jedna ma status kolekcjonerski. Powstanie bowiem zaledwie 300 egzemplarzy Supry A90 Final Edition. I wbrew pozorom nie jest to auto obłożone milionem spojlerów, karbonowych dodatków i efektownych naklejek. Inżynierowie wzięli bowiem samochód na warsztat i podrasowali w nim niemal wszystko co możliwe. Dlaczego niemal? Modyfikacje ominęły pokładowe radio. I to z powodu radioodtwarzacza musimy obejść się ze smakiem w Polsce. Pożegnalna edycja Supry nie trafi do Polski z powodu odbiornika radiowego. Cóż, za niespodzianka.
W przypadku radia jeden + robi sporą różnicę. W Suprze nie opłaca się już inwestować w bardziej zaawansowany odbiornik radiowy kompatybilny z najnowszą generacją cyfrowej radiofonii DAB+ (taki jest wymóg w Polsce). Na pocieszenie pozostaje, że budżetu starczyło na inne znacznie ważniejsze modyfikacje, dzięki którym Supra A90 Final Edition stała się wyjątkowo atrakcyjną lokatą kapitału. Z 300 sztuk ledwie 100 trafiło do sprzedaży w Europie (kto ma ochotę może jeszcze poszukać w salonach w Niemczech). Pozostałe 200 egzemplarzy popłynie do Japonii. Ponoć większość już sprzedano, więc zapewne czeka je los niemal na miarę eksponatów w dobrze przygotowanych garażach.
Ale nawet najcenniejszy eksponat warto zabrać ze sobą na przejażdżkę. I nie chodzi tylko o powolny objazd miasta, by pochwalić się dość unikalną wersją. Warto także ruszyć w miejsce, które wydaje się naturalnym żywiołem Supry. Toyota nie bez powodu zaprosiła media z wielu krajów na słynny tor nieopodal Barcelony. To na bowiem torze Circuit Parcmotor Castelloli można było jeszcze raz zakosztować przyjemności z jazdy różnymi wersjami Supry.
Na pierwszy ogień Supra Lightweight EVO. To punkt odniesienia dla ostatniej najmocniejszej edycji A90 Final Edition. W porównaniu z bazową jaka jeszcze do niedawna królowała w salonach Japończycy zafundowali lekką kurację odchudzającą i wzmacniającą. Stąd zmodyfikowane zawieszenie (sztywniejsze stabilizatory, poprawiona charakterystyka amortyzatorów ze sterowaniem elektronicznym), wzmocniony układ hamulcowy (przednie tarcze Brembo powiększone do 374 mm), poprawiona aerodynamika (spojler z karbonu i przemodelowane nadkola) czy sportowe fotele. Bez zmian moc, czyli 340 KM. Moment obrotowy także pozostał po staremu. Do wykorzystania 500 Nm.
Jak jeździ Supra Lightweight EVO? Tak, by można było z czystym sumieniem wspominać, że Toyota wiążę się z radością z jazdy. Auto z ręczną skrzynią biegów może dawać mnóstwo frajdy bez nadmiernego angażowania kierowcy. Naprawdę niewiele trzeba, by odkryć przyjemność z pokonywania łuków i delikatnego uślizgu tylnej osi. Supra nie daje bolesnej lekcji pokory, gdy nieco za szybko wjedziesz w łuk. Zapewni za to mnóstwo powodów do uśmiechu, gdy zaczniesz zabawę w łuku i spróbujesz wyjechać z niego szybciej niż podpowiada rozsądek (wówczas poczujesz, że przydałoby się odrobinę więcej mocy). O pokorze przypomnisz sobie dopiero przy hamowaniu. Gdy po kilku okrążeniach toru pozwolisz sobie na więcej to przy mocnym hamowaniu przekonasz się, że jesteś bliżej granicy niż mogłoby się wydawać. I to jest dobry punkt wyjścia do konstrukcji Supry A90 Final Edition.
Japońscy inżynierowie wiedzieli, że na pożegnanie mogą pozwolić sobie na ostrzejszą i mocniej podrasowaną Suprę. Wiedzieli, że dostali zielone światło na znaczny przyrost mocy (z 340 KM na 441 KM i z 500 Nm na 571 Nm momentu obrotowego). Na szczęście nie zapomnieli, że wiąże się z tym większa ingerencja w technikę. Od czego zatem zaczęli? Od zwiększenia sztywności nadwozia.
O nowej Suprze A90 Final Edition można żartować, że to królowa rozpórek. Tych bowiem nie żałowano. Dodatkowe belki wzmacniające pojawiły się w komorze silnika i na podszybiu (masywna belka aluminiowa o grubości 10 mm wycinana laserowo) oraz w kabinie (początek do budowy klatki bezpieczeństwa w bagażniku). Sporo wzmocnień dokonano w podłodze w pobliżu przedniego i tylnego zawieszenia. Dopiero po tym zabrano się za lifting zawieszenia (regulowane od KW, nowe tuleje, drążek stabilizatora)), układu wydechowego (tytanowy firmowany przez Akrapovic) i kół (szersze opony Michelin Pilot Sport Cup 2 z felgami 19" z przodu i 20" z tyłu) oraz aerodynamiki (charakterystyczny spojler tylny z włókna węglowego). Znacząco zmieniono także hamulce. Toyota zafundowała nawiercane tarcze Brembo. Z tyłu pozostawiono wersje 345x24. Z przodu zaś wciśnięto większe 395x37. Zmieniono także przewody hamulcowe.
Przyrost mocy ma jeszcze jedną cenę. Konieczna była ingerencja w układ chłodzenia (dodatkowa chłodnica, większe radiatory obudowy mechanizmu różnicowego czy mocniejszy wentylator) i smarowania (dodatkowe przegrody w misce olejowej). Zmian naprawdę sporo.
Jak technika wpłynęła na Suprę? Zdumiewająco mocno. Przesiadka z Lightweight EVO do A90 Final Edition to wyjątkowe przeżycie. Supra ze sportowego auta ewoluowała w kierunku prawdziwej bestii, nad którą panujesz tak jak najlepszy operator wojskowego drona. To w niej przypomniałem sobie, że w samochodzie można poczuć się już nie jak kierowca, ale jako jeden element samochodu. Siadając w karbonowym kubełkowym fotelu znacznie lepiej scalasz się z maszyną. I z każdym pokonanym metrem przekonujesz jak auto skrupulatnie wypełnia wszystkie zadania.
Różnica w mocy? Spora. Najłatwiej przekonać się o tym na długiej prostej. Tuż przed hamowaniem okazało się, że jadę o kilkanaście km/h szybciej niż słabszą odmianą. Samo hamowanie to już zupełnie inny poziom. Wydajność i skuteczność układu jest o niebo lepsza. Nawet przyjemność z dozowania siły hamowania jest na wyższym poziomie. Stabilność o kilka poziomów wyższa.
Łatwo o wrażenie, że w A90 Final Edition jeszcze łatwiej o świetne błyskawiczne ustawianie się w zakręcie, by desperacko nie zamiatać tyłem jak zlotach przed supermarketem. I jeszcze łatwiej o wykorzystanie całej szerokości toru. Przy pierwszych okrążeniach byłem mocno zaskoczony z jaką pewnością Supra pozwala na ciaśniejsze pokonywanie łuku. Równie zaskakujące było harmonijne rozwijanie mocy. Choć wciska w fotel to nie robi tego tak brutalnie w wielu zbyt mocnych elektrykach. Ale i tak to co widzisz na prędkościomierzu wzbudza w głowie alarm, że jedziesz za szybko.
Nawet w tak mocno podrasowanej Suprze nie zapomniano o jednym. To zadziwiająco komfortowy samochód. Choć z trudnością wpasowałem się w karbonowy fotel, to nie czułem większego dyskomfortu. To nie był ostry trening dla pleców czy czterech liter. Jedyne na co cierpiałem to mocno spocona koszulka. Choć wydajność klimatyzacji nie wzbudzała zastrzeżeń, to emocje zrobiły swoje. Na kolejną nawet dość krótką jazdę po torze wezmę dodatkową koszulkę. W moim przypadku przyda się. I coś czuję, że w tej kwestii nie jestem sam. Materiał został zrealizowany na wyjeździe sfinansowanym przez Toyota Central Europe Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.