W miastach hulajnogi są wszędzie. Stoją przy biurowcach, szkołach, przystankach i blokach. Dla wielu osób to najprostszy sposób na szybki dojazd. Tyle że wygoda nie zwalnia z zasad. A te są bardziej konkretne, niż wielu użytkowników zakłada.
Podstawowa zasada jest prosta: jeśli jest droga dla rowerów albo pas ruchu dla rowerów, użytkownik hulajnogi elektrycznej powinien z nich korzystać. Gdy takiej infrastruktury nie ma, może pojawić się jezdnia, ale tylko przy określonych warunkach. Przepisy wskazują m.in. jezdnię z dopuszczalną prędkością nie większą niż 30 km/h. Chodnik jest wyjątkiem, nie domyślną trasą.
Największa pułapka polega na tym, że wielu użytkowników hulajnóg jedzie chodnikiem tak, jakby byli pieszymi z silnikiem.
Jeśli hulajnoga już znajdzie się na chodniku, jej użytkownik musi jechać wolno, zachować szczególną ostrożność, ustępować pierwszeństwa pieszym i nie utrudniać im ruchu. To oznacza koniec jazdy slalomem między ludźmi, gwałtownego dzwonienia za plecami czy mijania kogoś na centymetry. Ministerstwo Infrastruktury podkreśla, że pieszy ma pierwszeństwo wobec kierującego hulajnogą elektryczną lub UTO na części przeznaczonej dla ruchu pieszych.
W praktyce mandat może pojawić się wtedy, gdy użytkownik jedzie za szybko, nie ustępuje pieszym albo traktuje chodnik jak prywatny pas szybkiego ruchu. To dokładnie ta sama pułapka, w którą wpadają rowerzyści. Chodnik wydaje się bezpieczniejszy niż jezdnia, ale z punktu widzenia pieszego szybko jadąca hulajnoga jest po prostu zagrożeniem.
Problem nie kończy się na chodniku. Wielu użytkowników hulajnóg wjeżdża na przejście dla pieszych bez zastanowienia, tak jakby kontynuowali spacer. Tymczasem przejazd przez przejście to jeden z tych momentów, w których łatwo o konflikt z kierowcą albo pieszym. Jeśli obok nie ma przejazdu dla rowerów, bezpieczniej zejść z hulajnogi i przeprowadzić ją przez jezdnię.
Hulajnoga daje poczucie swobody, ale w mieście jeden zły nawyk wystarczy, żeby skończyło się nerwową rozmową z policjantem. Warto pamiętać o prostej kolejności: najpierw droga dla rowerów, potem dopuszczona jezdnia, a chodnik tylko wyjątkowo i z pełnym szacunkiem dla pieszych.