Czarny lód atakuje bez ostrzeżenia. Kierowcy orientują się za późno

Czarny lód na drodze potrafi w kilka sekund zamienić zwykłą jezdnię w śliskie lodowisko. Jest niemal niewidoczny i często przypomina mokry asfalt, dlatego wielu kierowców nie rozpoznaje zagrożenia w porę. O jego obecności świadczy dopiero nagła utrata przyczepności. W takich warunkach kluczowe znaczenie ma spokojna reakcja oraz unikanie gwałtownych manewrów i nagłego hamowania.
Fot. Łukasz Cynalewski / Agencja Wyborcza.pl

Zimą oraz w okresach przejściowych, gdy temperatura oscyluje wokół zera stopni Celsjusza, ryzyko oblodzenia dróg wyraźnie rośnie. Szczególnie niebezpieczne są sytuacje, gdy po odwilży przychodzi nocny przymrozek lub gdy wilgotne powietrze zamarza na wychłodzonej nawierzchni. Czarny lód, nazywany też gołoledzią, odpowiada za tysiące kolizji i wypadków, ponieważ kierowcy często orientują się o zagrożeniu dopiero w momencie hamowania.

Zobacz wideo Nowa Toyota RAV4 6. generacji - pierwsze wrażenia

Czarny lód powstaje nagle i bez intensywnych opadów. Wystarczy wilgoć oraz temperatura spadająca poniżej zera stopni Celsjusza

Do powstania czarnego lodu dochodzi wtedy, gdy deszcz, mgła lub roztopiony śnieg zamarzają natychmiast po kontakcie z zimnym asfaltem. Zjawisko to najczęściej występuje nocą i nad ranem, kiedy nawierzchnia jest silnie wychłodzona. Warstwa lodu tworzy się błyskawicznie i ma jednolitą, gładką strukturę, przez co zapewnia oponom bardzo ograniczoną przyczepność. Jezdnia może wyglądać jak mokra i delikatnie połyskująca. W rzeczywistości pokrywa ją cienka warstwa lodu, która powoduje nagłą utratę przyczepności. Nawet gdy temperatura powietrza w okresie zimowym wskazuje wartość nieznacznie powyżej zera, asfalt może pozostawać wychłodzony i śliski.

Najbardziej zagrożone są mosty, wiadukty i zacienione odcinki dróg. Wilgotne tereny sprzyjają utrzymywaniu się oblodzenia

Mosty i wiadukty wychładzają się szybciej niż pozostałe fragmenty jezdni, ponieważ zimne powietrze oddziałuje na nie z każdej strony. Podobnie jest w tunelach, na drogach przebiegających przez lasy oraz w pobliżu rzek i jezior, gdzie wilgotność powietrza jest wyższa. Niebezpieczne bywają również zagłębienia terenu, wzniesienia oraz zjazdy i wjazdy na drogi szybkiego ruchu. Czarny lód na drodze można rozpoznać po kilku charakterystycznych sygnałach. Asfalt odbija światło intensywniej niż zwykle, pobocza i roślinność bywają oszronione, a opony nie wydają typowego szumu toczenia. Kierownica może obracać się z mniejszym oporem, co świadczy o ograniczonej przyczepności. Przy prędkości pięćdziesięciu kilometrów na godzinę droga hamowania na lodzie może wynosić nawet sto metrów na oponach zimowych i nawet dwukrotnie więcej na letnich, w zależności od warunków.

W przypadku podejrzenia oblodzonej nawierzchni należy zdjąć nogę z gazu i stopniowo zmniejszać prędkość. Zalecane jest hamowanie silnikiem oraz zachowanie większego odstępu od poprzedzającego pojazdu. Gwałtowne ruchy kierownicą i mocne hamowanie mogą doprowadzić do utraty kontroli nad samochodem.

Więcej o: