Rozwój motoryzacji przez dekady skupiał się głównie na silnikach i mechanice. Elektronika długo pozostawała na drugim planie, choć to właśnie ona miała zadecydować o przyszłości aut. Niewielu wie, że to właśnie historia Hondy pokazuje, jak narodziła się technologia, która dziś jest standardem.
W latach siedemdziesiątych przemysł motoryzacyjny intensywnie rozwijał elektronikę, głównie z powodu coraz ostrzejszych norm emisji spalin. Honda uznała, że bez własnych systemów elektronicznych straci kontrolę nad kluczową technologią silników i przyszłością firmy. Dotychczasowe poleganie na zewnętrznych dostawcach oznaczało konieczność ujawniania szczegółowych danych technicznych, co było sprzeczne z filozofią marki. Powstała długofalowa strategia zakładająca rozwój samochodu, który potrafi wspierać kierowcę w coraz większym zakresie. Plan obejmował automatyzację silnika, skrzyni biegów i innych układów. W tej wizji pojawił się również pomysł systemu, który potrafiłby prowadzić auto po wyznaczonej trasie.
Inspiracją stała się obserwacja wojskowych pojazdów, w których lufy pozostawały stabilne mimo ruchu czołgu. Klasyczne żyroskopy były jednak zbyt skomplikowane i drogie. Rozwiązaniem okazał się gazowy żyroskop zbudowany z ośmiu elementów, który potrafił wykrywać zmiany kierunku jazdy. Choć jego dokładność była ograniczona, dawał realną szansę na zastosowanie w samochodzie. Zespół badawczy Hondy wpadł na pomysł wykorzystania czujnika do prowadzenia po trasie. Początkowo używano przezroczystej folii z narysowaną drogą, którą nakładano na ekran. Testy potwierdziły, że system potrafi śledzić przebieg trasy i reagować na zmiany kierunku.
Podczas jazd próbnych samochód regularnie zbaczał z trasy w tym samym miejscu. Przez długi czas podejrzewano zakłócenia lub błąd urządzenia. Przyczyną okazały się same mapy, które upraszczały rzeczywisty układ dróg i odległości. W kartografii takie zniekształcenia były powszechne, ale dla nawigacji stanowiły poważną przeszkodę. Honda zdecydowała się stworzyć mapy specjalnie dostosowane do nowego systemu. Był to dodatkowy etap prac, który opóźnił projekt, ale pozwolił osiągnąć wymagany poziom dokładności. Dzięki temu możliwe stały się dalsze testy w realnych warunkach drogowych.
Ostateczny test polegał na przejeździe z miasta Suzuka do Tokio bez znajomości dokładnego adresu celu. System doprowadził samochód niemal pod sam dom, co potwierdziło jego praktyczną użyteczność. To był moment, który przesądził o wprowadzeniu technologii na rynek. W sierpniu 1981 roku Honda Electro Gyrocator trafił do sprzedaży jako opcjonalne wyposażenie modelu Accord. Była to pierwsza na świecie samochodowa nawigacja. Choć daleka od dzisiejszych standardów, zapoczątkowała rozwój systemów, które obecnie są nieodłącznym elementem nowoczesnych aut.