Przystanek ma być przede wszystkim praktyczny. Ma chronić osoby oczekujące na autobus komunikacji miejskiej przed czynnikami atmosferycznymi. Całe szczęście czasy, w których są one jedynie metalowymi szczękami, odeszły już dawno w niepamięć. W XXI wieku odkryto bowiem, że przystanek może się stać ważnym dopełnieniem "stylizacji" ulicznej miasta.
Projektanci poszukują zróżnicowanych form. Dzięki temu przystanki stają się metalowo-szklanymi konstrukcjami. Choć nie wszędzie. Bo w Otwocku włodarze postanowili wrócić do korzeni. Dlatego na ulicach miasta od 2019 r. zaczynają pojawiać się przystanki wykonane z drewna. Wykonane z drewna i ozdobione licznymi rzeźbieniami.
Pomysł mocno podoba się mieszkańcom Otwocka. Ci nazywają swoje przystanki najpiękniejszymi w kraju. Skąd pomysł na drewniane konstrukcje? Ten jest mocniej zakorzeniony w historii regionu, niż mogłoby się wydawać. Bo styl architektoniczny wykorzystujący drewno jako budulec, narodził się w tym mieście już na przełomie XIX i XX wieku. Wcale nie został zaczerpnięty z Podhala.
Pomysł drewnianej architektury do Otwocka, ale także letnisk takich, jak Anin, Międzylesie, Radość, Miedzeszyn, Falenica, Emilianów, Michalin, Józefów czy Świder, przywiózł polski rysownik, ilustrator i malarz – Michał Elwiro Andriolli. Andriolli połączył w jedną myśl architektoniczną styl mazowiecki, rosyjskich daczy podmiejskich i alpejskich schronisk. Tak właśnie powstał świdermajer.
Skąd wzięła się nazwa stylu nadświdrzańskiego? Andriolli mieszkał od 1880 r. w osadzie położonej po obu brzegach rzeki Świder. Inspiracją stała się zatem nazwa prawego dopływu Wisły na Mazowszu.
Zasady stylu świdermajer są proste. Podstawą jest geometryczna bryła doposażona w szpiczasty dach inspirowana budownictwem szwajcarskim. Tą następnie należało uzupełnić okazałą formą werandy czy przedsionka znaną ze schronisk alpejskich i rosyjskich daczy. Konstrukcje oczywiście w całości były wykonywane z drewna.