Leon zawsze kojarzył mi się z dobrym prowadzeniem. Czy to hatchback, czy kombi, obie wersje chętnie reagowały na ruchy kierownicą, oferowały przyjemną lekkość połączoną z poczuciem kontroli, a do tego usportowiony sznyt. Ale umieszczenie ciężkiej baterii musiało zachwiać tę świetnie wyważoną konstrukcję.
Cupra Leon Sportstourer to dobry kandydat na tzw. "daily" - praktyczne auto, ale nieobdarte z emocji. Nadwozie ma 4657 mm długości i 1438 mm wysokości. W obu rzędach wygodnie zasiądą nawet wyższe osoby. Kombi kupujemy dla bagażnika - standardowy Sportstourer ma 620 litrów. Plug-in kradnie 150 z nich. Te 470 litrów to wciąż niezły wynik i wciąż praktyczniejsze gabaryty niż w hatchbacku.
Wnętrza w autach Cupry zawsze wywołują u mnie mieszane uczucia. Podobają mi się ze względu na ciekawą kolorystykę, przeszycia i ozdobniki, ale rozczarowują ilością twardych plastików. W Leonie nie jest inaczej. Choć znajdziemy obicia boczków drzwi czy tunelu środkowego, to udział twardego plastiku jest nadal duży. Ale wszystko jest dobrze spasowane i w czasie jazdy nie słychać trzeszczenia, które zdarza się nawet w znacznie droższych autach.
Najnowszy Leon dostał nowy, niespełna 13-calowy ekran, który zdominował całą deskę rozdzielczą. Multimedia nie są już piętą achillesową aut z grupy VW – nowy system działa płynnie, struktura jest intuicyjna, menu rozbudowane. Czy dałoby się to wszystko upchnąć na mniejszej powierzchni? Pewnie tak. Ale klienci najwyraźniej chcą ekranów wielkości laptopów.
Po odebraniu Leona szybko wskoczyłem na ekspresówkę. Przy 120 km/h sprawdziłem, czy wszystkie okna są domknięte. Byłem przekonany, że gdzieś musi być szpara. Nie było. Producent po prostu przyoszczędził na wyciszeniu. Szum opon i powietrza słychać już przy 70 km/h. Plus? Załączanie silnika spalinowego staje się praktycznie niesłyszalne. Słychać go właściwie tylko wtedy, gdy zaczyna wkręcać się na wysokie obroty.
Poprzednie wcielenie hybrydowego Leona nie imponowało zasięgiem elektrycznym. Nowa wersja przyniosła znacznie większy akumulator - pojemność wzrosła z 13 kWh do 19,7 kWh netto (25,7 kWh brutto). Można go teraz ładować z większą mocą - 11 kW prądem zmiennym albo 50 kW prądem stałym. W pierwszym scenariuszu pełne ładowanie zajmuje 2,5 godziny, w drugim od 10 do 80 proc. mniej niż 30 minut.
Katalog obiecuje 122-131 km zasięgu. Realnie można zbliżyć się do setki, ale przejechanie takiego dystansu bez angażowania silnika spalinowego będzie wyzwaniem. Nie dlatego, że napęd elektryczny jest słaby. Po prostu charakter Cupry zachęca do dynamiczniejszej jazdy, która wymaga benzyny.
Ile w takim razie jej zużyjemy? Ciężko wskazać jedną wartość, bo wszystko zależy od stylu jazdy. Jeśli benzynowy motor będziemy angażować tylko sporadycznie, to zużyjemy litr, może dwa, na 100 km. Po rozładowaniu akumulatora możliwe jest osiągnięcie 6l/100 km, ale przy ostrzejszym traktowaniu pedału gazu zobaczymy wynik dwucyfrowy.
Wspomniałem, że silnik spalinowy załącza się niezauważalnie. To fakt. Inaczej jest z pracą skrzyni biegów. Zdarza się jej szarpnąć i to niezależnie od tego, czy korzystamy tylko z napędu elektrycznego, czy właśnie brutalnie docisnęliśmy gaz do podłogi. Z drugiej zaś strony nie można jej zarzucić zamulenia, co należy docenić.
Wiem, że spora grupa odpowie: tak, zdecydowanie za mało. Ale w gamie marki znajdziecie słabsze wersje. Poza tym nie o same osiągi tu chodzi – Cupra sprzedaje przede wszystkim emocje. I w tym jest niezła.
Pod maską siedzi czterocylindrowy 1.5 TSI o mocy 150 KM i jednostka elektryczna rozwijająca 116 KM oraz 330 Nm. Sam napęd elektryczny wystarczy, żeby przednionapędowe auto gubiło przyczepność. W połączeniu z benzynowymi niutonometrami problemy z trakcją to stały element jazdy.
Żółta lampka kontroli trakcji zapala się po wciśnięciu gazu nawet przy 70-80 km/h. Czysta fizyka, jasne. Z drugiej jednak strony zacząłem się zastanawiać czy Leon nie ma problemu z rozkładem masy. Podobny problem pojawia się także podczas hamowania. Przy lekko śliskiej nawierzchni nietrudno wywołać ingerencję układu ABS. Subtelną, ale jednak wyczuwalną. Czyżby przednie koła nie miały wystarczającego docisku, a co za tym idzie, przyczepności?
Na papierze sprint do setki trwa 7,9 sekundy. Gdyby rozłożyć napęd na wszystkie cztery koła, myślę, że udałoby się uciąć co najmniej sekundę. Ale PHEV nie występuję z takim napędem. Za to jest wersja 2.0 TSI 4x4 o tej samej mocy, bez wsparcia elektrycznego (tylko w Sportstourer). Setkę osiąga w 6,7 sekundy i jest na start o prawie 30 tysięcy tańsza (chyba, że nie chcemy korzystać z finansowania VWFS, ale o tym dalej). Mając nadwyżkę prądu z fotowoltaiki zastanawiałbym się nad PHEV-em, ale w innym scenariuszu wybór padłby na wersję z napędem na cztery koła.
Odstawmy na chwilę kwestię trakcji. Zacznijmy od pozycji za kierownicą. Opcjonalne fotele kubełkowe są warte dopłaty. Zapewniają bardzo dobrą pozycję i szeroki zakres regulacji, a do tego wyglądają bardzo dobrze. Są wystarczająco głębokie, żeby trzymać w zakrętach, i wystarczająco wygodne, żeby po długiej trasie wysiadać bez bólu pleców.
Układ kierowniczy ma jeszcze bardziej sportowy charakter niż kubełki. Kierownica stawia wyraźny opór, ma bardzo bezpośrednie przełożenie i daje sporo informacji z drogi. Głównie o tym, że przednie koła buksują. Takie zestrojenie trzeba lubić. Mi na początku przeszkadzało, z czasem trochę się przyzwyczaiłem, ale wciąż uważam, że było zbyt ambitne jak na możliwości auta.
Podobnie z zawieszeniem. Choć pakiet Driving Performance Polar za 8 tysięcy dodaje adaptacyjne zawieszenie (tylne wielowahaczowe), to nawet w najbardziej komfortowym ustawieniu było bardzo twardo. Ten sam pakiet zawiera 19-calowe felgi, które zdecydowanie nie pomagają. Cieniutkie opony może i wyglądają dobrze, ale strzeżcie się dziur i krawężników. Ja się nie ustrzegłem i wiem, że dźwięk koła trafiającego w koleinę potrafi wywołać zgrzyt w mózgu.
Ponarzekałem na twarde zawieszenie, za duże felgi i sportowy układ kierowniczy. Czy ja się po prostu starzeje? Nie, to nie to. Mam wrażenie, że producent chciał za wszelką cenę zachować sportowe DNA. Tchnąć w ten stworzony do oszczędności napęd ducha marki. Jednym się to spodoba, innym nie.
Fakt, faktem – Leon mimo swoich bolączek prowadzi się wciąż dobrze. Stabilny i przewidywalny w zakrętach (choć z tendencją do podsterowności), wrażliwy na polecenia kierowcy i szybko dający informację zwrotną na kierownicę.
Na szczęście niepożądane dźwięki w kabinie można zagłuszyć bardzo dobrze (jak na ten segment) brzmiącym nagłośnieniem. Zestaw 10 głośników sygnowanych logiem Sennheiser możemy dokupić już za niecałe 3 tys. zł, ale tylko, jeśli wzięliśmy też pakiet EDGE za 4 729 zł, który i tak weźmiecie, bo chcecie mieć bezkluczykowy dostęp. Tak więc to wciąż niewygórowana cena.
Zajrzałem do aktualnego cennika Leona i zobaczyłem dwie oferty promocyjne, gdzie rabat uzależniony jest od skorzystania z finansowania VWFS. Jeśli skorzystamy, to cena wyjściowa Leona Sportstourer 1.5 e-HYBRID o mocy 204 KM wyniesie 192 300 zł (10 000 zł upustu). Jeśli nie skorzystamy, cena wyniesie 179 300 zł. A to z kolei już tylko 5 100 zł więcej od początkowej ceny wersji 2.0 TSI 4x4. Dla niej z kolei nie otrzymacie rabatu przy zakupie bez finansowania (przynajmniej nie wynika to z cennika), ale przy korzystaniu z usług VWFS upust jest. Tak, to skomplikowane.
Cupra Leon Sportstourer z napędem plug-in ma swoje wady, ale pozostaje dobrym autem. To propozycja skierowana raczej do wąskiej grupy odbiorców i na pewno nie jest opcją, którą wezmą oni w ciemno. Do gry wchodzi kalkulacja i rozważenie konkurencji. Czy to w postaci innych wersji napędowych, czy takich modeli jak Peugeot 308, który także występuje w kombi i z napędem plug-in. W Leonie sportowe ambicje są wyraźne, ale przez znaczną część czasu pozostawały dla mnie przeszkadzające. To nie znaczy, że dla każdego będą.