Pomysł był bardzo oryginalny, cała impreza miała się odbyć na czynnym (!!!) w trakcie pokazów lotnisku Poznań-Ławica. W drodze na miejsce nerwowo spoglądałem w niebo, gdyż pogoda odgrywa kluczową rolę w pokazach lotniczych. Tymczasem mgła nie odpuszczała, a nasz samochód przecinał gęste "mleko" zbliżając się z każdą minutą do celu. Całe szczęści w okolicach godziny dziewiątej prognozy pogody okazały się trafne i miejsce iście brytyjskiej mgły zajęło wspaniałe, czyste niebo.
Po dotarciu do Poznania zostaliśmy zaskoczeni poziomem organizacji dróg dojazdowych do wejść na Aerofestival. Pod wejście kursował specjalny autobus, a wszystko było dobrze oznakowane. Po godzinie 9 bramki festiwalu zostały otwarte i pierwsi goście zaczęli wchodzić na teren. Sam obszar imprezy był, mówiąc bez ogródek, ogromny. Na mapce, dostarczonej przez organizatora, wszystkie punkty wyglądały na blisko siebie umiejscowione, natomiast dopiero po przybyciu na miejsce orientowałeś się z jak wielkim terenem masz do czynienia. Od rana panowała miła atmosfera, przyjemna muzyka sączyła się z głośników, zaczynały się pierwsze pokazy, a spiker ciekawie opowiadał o każdej maszynie, wykonywanej ewolucji i pilocie.
Teren festiwalu szybko się zapełniał w miarę jak słońce systematycznie podróżowało w stronę zenitu. Pogoda była idealna, samoloty startowały jeden po drugim, a piloci pokazywali swoje najlepsze triki. W pewnym momencie niebo rozdarł niesamowity dźwięk, jakby ktoś zaraz obok ucha odpalił nam palnik acetylenowy. Przyleciały nasze F-16 z Dęblina i zrobiły dwa przeloty: jeden na włączonym dopalaczu, który przypuszczalnie było słychać aż przy niemieckiej granicy, oraz normalny, mający udowodnić, że odrzutowce też potrafią być "kulturalne".
fot. Wiktor MańkowskiZaraz po naszych "Jastrzębiach" miały startować prawdziwe gwiazdy tego show: Turkish Stars w swoich samolotach F-5 Freedom Fighter. Trzeba przyznać producentom samolotów, że umieją nadawać maszynom nazwy w taki sposób, aby nie dało się ich obojętnie wymówić, co z sukcesem wykorzystywali prowadzący. Wszyscy z napięciem czekali na pojawienie się tureckiej załogi. Tą część show relacjonować miał po angielsku ich własny speaker, który właśnie przejął mikrofon od prowadzącego. No i się zaczęło. Turcy dali pokaz najwyższej klasy, robiąc niesamowite akrobacje, mijanki twarzą w twarz, beczki w formacjach ciasnych nawet jak na standardy motosportu, a co dopiero lotnicze, oraz "rysując" dymem ze swoich maszyn rozmaite kształty, takie jak największe serce, jakie kiedykolwiek ktoś "narysował" na polskim niebie. Dodatkowo latali z otwartym podwoziem w rytm swojej własnej lekko orientalnej muzyki, a na koniec dowódca formacji podziękował po polsku wspaniałej publiczności. Wszyscy klaskali.
W miarę upływu dnia, słońce zaczęło dawać się we znaki i większość ludzi uciekła pod parasole racząc się zimnymi napojami. Co jakiś czas pokazy trzeba było przerywać, gdyż jednym z problemów działających lotnisk jest to, iż lądują na nich pasażerskie samoloty, a w tym czasie żadna inna maszyna nie może znajdować się w powietrzu. Pomimo opóźnienia, pokazy odbywały się dalej, startowały grupy akrobacyjne z Włoch, wspaniały popis dał nasz rodak Artur Kielak, a Red Bull pokazał jeden ze swoich zabytkowych okazów, drugowojenny samolot F4U-1 "Corsair".
Wieczorem po pokazach zaczęły się koncerty, na które tłumnie zebrali się widzowie. Jak na imprezę organizowaną po raz pierwszy byłem pod wielkim wrażeniem. Nie sposób nie wspomnieć o niesamowitym prowadzącym, który potrafił w łatwy i przystępny sposób tłumaczyć i opowiadać o oglądanych pokazach, ale przede wszystkim potrafiący zaciekawić opowieściami ze świata lotnictwa w trakcie przerw technicznych oraz kiedy lądowały samoloty pasażerskie, dodając fachowe komentarze i tłumacząc czasem zawiłe aspekty techniczne czy łącząc się z załogą lądującego samolotu pasażerskiego na krótką pogawędkę.
Dodatkowym atutem Aerofestivalu o którym nie sposób nie wspomnieć była muzyka, którą puszczano z głośników: od delikatnych utworów Moby'ego, poprzez U2 aż do mocnego brzmienia Drowning Pool w trakcie jednego z szybkich pokazów. Muzyka była idealna: raz nadawała ciekawy rytm temu co działo się przed naszymi oczami a innym razem płynęła przez teren festiwalu, stanowiąc wspaniałe tło do zwiedzania stoisk wystawców.
Aerofestival 2015 okazał się wspaniałym i trafionym przedsięwzięciem. Zdecydowanie na długo zapadną mi w pamięć widoki oraz emocje, które towarzyszyły mi przez całość pokazów. Niezależnie od tego czy jesteś fanem lotnictwa czy osobą, która chciałaby przyjemnie spędzić czas, Aerofestival w Poznaniu to zdecydowanie strzał w dziesiątkę. Widzimy się już za rok!
fot. Wiktor Mańkowski