Ponad połowa realizowanych inwestycji drogowych w Polsce zmaga się z poważnymi opóźnieniami. Jak ustalił portal Forsal, problem dotyczy aż 146 z 286 prowadzonych projektów. Co istotne, przyczyny nie leżą po stronie firm budowlanych, lecz w długotrwałych procedurach administracyjnych.
Skala problemu jest znacząca, ponieważ chodzi o strategiczne projekty obejmujące budowę dróg ekspresowych i autostrad. Jak wynika z ustaleń portalu Forsal, Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wydłuża już co drugi kontrakt. Opóźnienia nie wynikają z braku gotowości wykonawców, lecz z barier formalnych, które uniemożliwiają rozpoczęcie prac w terenie.
Kluczową przeszkodą pozostaje uzyskanie decyzji ZRID, czyli zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Bez tego dokumentu niemożliwe jest przejęcie nieruchomości i faktyczne rozpoczęcie robót. Standardowy czas oczekiwania na wydanie decyzji wynosi obecnie około 12–14 miesięcy, jednak w praktyce zdarzają się znacznie dłuższe przestoje. Przedstawiciel branży cytowany przez portal wskazuje, że niektóre firmy muszą czekać nawet ponad dwa lata. Dodatkowym utrudnieniem są przeciągające się badania archeologiczne.
Na wydłużenie całego procesu wpływają także inne czynniki administracyjne. Wśród nich wymienia się przewlekłe procedury związane z decyzjami środowiskowymi oraz liczne odwołania i protesty, które dodatkowo komplikują sytuację. Eksperci zwracają uwagę również na rolę Wód Polskich, wskazując tę instytucję jako jeden z głównych elementów spowalniających inwestycje, ponieważ wiele projektów wymaga ich równoległych decyzji wraz z ZRID.
Wiceminister infrastruktury Stanisław Bukowiec podkreśla, że odpowiedzialność za ten stan rzeczy nie leży po stronie resortu. Zaznacza, że ministerstwo nie wydaje decyzji administracyjnych i nie ma wpływu ani na przepisy prawa zamówień publicznych, ani na skalę odwołań składanych w trakcie procedur. Jednocześnie wskazuje, że podejmowane są działania mające usprawnić proces inwestycyjny, w tym wprowadzanie uproszczeń poprzez tzw. specustawy.
Wygląda więc na to, że problem ma charakter systemowy i wynika przede wszystkim z niewydolności procedur, a nie z błędów wykonawców. W efekcie nawet dobrze przygotowane projekty infrastrukturalne pozostają przez długie miesiące w fazie formalnej, zamiast przechodzić do realizacji w terenie.