Nissan Leaf to jeden z tych elektryków, które zdefiniowały tę gałąź motoryzacji. Nissan, decydując się na stworzenie Leafa pierwszej, a później drugiej generacji próbował udowodnić, że inwestowanie w samochody elektryczne to przyszłość. I o ile samochody z tego typu napędem są coraz bardziej popularne, ale ich wdrażanie nie przechodzi tak łatwo jak spodziewano się, o tyle Nissan nie porzuca swojego celu. Po Ariyi przyszła pora na odświeżenie Leafa, a właściwie wprowadzenie na salony trzeciej generacji tego modelu. Muszę przyznać, że model ten można spostrzegać całkowicie różnie w zależności od przyjętej perspektywy.
Jaki jest nowy Leaf? Jest z jednej strony intrygujący, bo ma świeży wygląd w porównaniu do poprzedniej generacji, ale zarazem jest wtórny, bo to kolejny crossover na rynku. Model porzucił sztucznie wydłużone nadwozie i zdecydowano się na bardziej zachowawczy wygląd, który przemycił odrobinę symboliki.
Chodzi mi o liczby 2 i 3, które oznaczają nazwę marki Nissan. Motyw ten znajdziemy na klapce od gniazda ładowania, które wylądowało po prawej stronie auta za przednim kołem, a nie jak dotychczas było w grillu, jest na felgach, na listwach progowych oraz światłach tylnych. Tyle było z symboliki, bo cała reszta to przemyślany design, którego nadrzędnym celem był jak najmniejszy współczynnik oporu powietrza i wynosi 0,25. Udało się to osiągnąć poprzez zmniejszenie szczelin, dołożenie dodatkowych uszczelek i klamek, które chowają się w drzwiach. Auto jest opływowe, ślizga się po powierzchni wody, a wiatr omija go, jakby nie istniał. Może, konkretnie tych porównań nie użyli przedstawiciele Nissana, ale taki był wydźwięk. Dla formalności, jego wymiary to: 4350 mm długości, 1810 mm szerokości i 1550 mm wysokości.
Uwagę przykuwa przedni pas ze schodzącymi światłami. Mnie przypominały one modele Renault sprzed kilku lat. Do tego mamy pasek świetlny, funkcjonujący jako trzecie światło, a bez którego nie można by było zamontować podświetlanego logo marki na grillu. Obok niego znajduje się wytłoczona nazwa modelu. Ogólnie przód jest bardzo zbliżony do większej i starszej Ariyi. Nie jest to zarzut, a raczej zaleta, gdyż tamten model pomimo lat na motoryzacyjnym karku w dalszym ciągu przyciąga wzrok. Poza tym identyfikacja marki została zachowana.
Z profilu dostrzeżemy interesujący wzór felg. W standardzie są 18-calowe, a w opcji mamy również 19-calowe. Producent w sumie przygotował trzy wzory kół.
Jednak największym smaczkiem tego modelu jest tył. Zadziornie poprowadzona linia dachu, gładko przechodzi w lekko unoszący się tył. Zresztą linie i ich harmonijne poprowadzenie było ważnym elementem projektowania. To, co najbardziej przykuwa uwagę to światła LED we wcześniej wspomnianym układzie 2 i 3 z efektem głębi. Ogólnie tył przypominał mi wygląd modeli z serii Z, które obecnie nie są u nas dostępne.
Wróćmy na chwile do koloru nadwozia. Podczas prezentacji pokazano model w odmianie dwukolorowej – niebieski jako dominujący i czarny dach. Ta pastelowa kombinacja przykuwa uwagę i będzie miło odznaczać się na ulicach. To tak jakby szalona nastolatka lub dwudziestoparolatka dobrały się do konfiguratora w fabryce i chciały stworzyć najsłodszy kolor, jaki tylko jest. W sumie Nissan udostępni siedem odcieni w tym dwa w opcji dwukolorowej.
Nowy Nissan Leaf odcina się od tego co było i skupia się na przyszłości pod względem wyrazu stylistycznego. Wyróżnia się w stosunku do poprzednika, ale niestety nie jest niczym szczególnym jeśli spojrzy się na ofertę innych marek. Pomimo tego patrząc na niego, widzi się słodkiego crossovera, który idealnie powinien sprawdzać się w mieście, czemu tylko tam? Zaraz odpowiem.
Przejdźmy do wnętrza, które występuje w trzech odmianach. Jasnej, ciemnej lub mix. Czy jest tu coś zaskakującego? No właśnie nie do końca.
Zacznijmy może od przestrzeni bagażowej. Z przodu nie znajdziemy bagażnika, a tylny oferuje 437 litrów. Podłoga jest konfiguralna i ma podwójne dno. Właściwa podłoga składa się z dwóch paneli, które można postawić na sztorc jako blokada dla bagażów. Poniżej mamy przestrzeń, gdzie można schować mniejsze przedmioty. Jednak to nie wszystko. Idźmy głębiej. Bo pod drugą podłogą znajduje się jeszcze dodatkowa przestrzeń, która dawniej byłaby dla koła zapasowego, a teraz można schować tam kable do ładowania.
Tylna kanapa nie ma nic do zaoferowania. Nie ma specjalnych elementów sterujących, żadnych multimediów, nic, za to mamy nisko poprowadzony dach. To, co sprawdzało się na zewnątrz, jako ciekawe rozwiązanie stylistyczne, jest kompletnie nietrafione we wnętrzu. Osoby, które mają 1,80 m wzrostu, mają może 2 cm nad głową. Zdecydowanie za mało. Co więcej, osoby, które siedzą na przednich fotelach, muszą mocno przesunąć się do przodu, aby podróżującym na tylnej kanapie zrobić miejsce na nogi. Nie ma tak, że jedni i drudzy jadą wygodnie, chyba że z tyłu siedzą dzieci w fotelikach. Wtedy mają wystarczająco miejsca na nogi.
Nad głową rozpościera się dach panoramiczny, który elektronicznie się zamlecznia. W pewnym momencie „odsłaniania" dachu zobaczymy nazwę modelu — Leaf, który po podświetleniu przez słońce zostawi cień napisu na siedzeniu. Detal, ale fajnie przemyślany.
Przód auta oczywiście jest najciekawszy, ale pozostawia też trochę do życzenia. Skupmy się jednak najpierw na pozytywach. Kierownica ma odpowiednią wielkość, a wszelkie funkcje samochodu kontroluje się za sprawą dwóch ekranów w rozmiarze 14,3’’, których grafiki przechodzą między sobą, przez co ma się wrażenie, że mówimy o jednym ekranie, gdyby nie pasek na ich środku. Co jednak najważniejsze, cały system zintegrowany jest z usługami Google, w tym z mapami, a aplikacje można ściągnąć za sprawą sklepu Play. Nie zapomniano również o wirtualnym asystencie. Technologia to mocna strona tego samochodu.
Kolejnymi elementami wartymi odnotowania są głośniki w zagłówkach oraz nawiew świeżego powietrza. Samochód jest na tyle zintegrowany z mapami Google, że nie tylko posiada wszystkie funkcje, do których jesteśmy przyzwyczajeni z telefonu, ale także przygotowuje akumulator do ładowania, gdy wyznaczone są punkty na postój.
A negatywne elementy? Znalazłem kilka. Pierwszym z nich jest system kamer 360 stopni, które dostarczają niewyraźny obraz, a samochód jest cały w pikselach. Nie jest to wina ekranu, gdyż gra, w którą miałem okazję zagrać podczas na prezentacji na ekranie głównym, wygląda naprawdę dobrze. W dalszej kolejności jest brak możliwości podniesienia przedniej części siedziska tak, aby uda mogły się wygodnie oprzeć o siedzenie. Gdy wreszcie się to uda, pojawia się problem, który zasygnalizowałem wcześniej, czyli mała przestrzeń dla osób jadących za nami. Problem ten dotyczy zarówno pasażera, jak i kierowcy.
Ostatnim elementem jest płaska podłoga pomiędzy przednimi siedzeniami. Zazwyczaj jest to duży plus, ale zazwyczaj jest też półka, która mogłaby oddzielać te przestrzenie na nogi. Tutaj jest, ale nie dochodzi do ściany pod deską rozdzielczą. Widzę już te doniesienia, gdzie butelka pasażera przeturlała się pod pedał hamulca lub gazu i doszło do wypadku. Oby takich nie było, ale prawdopodobieństwo jest duże.
Kabina jest estetycznie zaprojektowana. Wydaje się zdecydowanie większa, niż ma się wrażenie z zewnątrz. Największym problemem jest jednak przestrzeń na nogi. W górnej części niczego nie brakuje. Właśnie z tego powodu lepiej sprawdzi się do krótkich przejazdów po mieście, niż na dalsze wyprawy, chociaż z całą pewnością i tacy kierowcy się znajdą.
Ponieważ prezentacja nowego Nissana Leaf była statyczna, to niestety nie mam możliwości opowiedzenia tego, jak się prowadzi. Nissan jednak nie pozostawił nas bez szczegółów technicznych.
Model zbudowany został na płycie podłogowej CMF-EV, czyli dokładnie tej samej co Ariya. Przymocowano do niej silnik elektryczny oraz do wyboru akumulatory o dwóch pojemnościach. Przy większym akumulatorze auto generuje moc 160 kW oraz 355 Nm momentu obrotowego. Teoretycznie nowy Leaf będzie zużywał 14,2 kWh/100 km w standardzie WLTP. Prędkość maksymalna wynosi 160 km/h, a przyspieszenie od 0 do 100 km/h zależy od trybu jazdy. W standardowym potrzebuje 7,8 s., a w Sporcie 7,6 s. A jak to wygląda przy mniejszym akumulatorze? Moc to 130 kW, moment obrotowy wynosi 345 Nm, a sprint zajmuje 8,6 s.
No dobrze, ale ile te dwa akumulatory mają pojemności? Pierwszy z nich dysponuje pojemnością wynoszącą 52 kWh, a drugi 75 kWh. Pierwszy z nich ma gwarantować 436 km zasięgu, a drugi 604 km. Przy prędkości 130 km/h zasięg spadnie do 330 km.
Większy z akumulatorów można naładować od 20 do 80 proc. w mniej niż 30 minut i dostarczy nam to zasięgu wynoszący 417 km. Pod warunkiem że ładowarka będzie miała moc 150 kW.
Nowy Nissan Leaf to ciekawa odmiana po drugiej generacji. Jest estetyczny i widać, że twórcy przyłożyli się do jego zaprojektowania. Ma kilka mankamentów, a największy z nich to mała przestrzeń na nogi. Ma też wiele zalet, których nie można mu odmówić, w tym integracja z usługami Google oraz interesujący wygląd, który powinien spodobać się wielu młodym osobom i młodym rodzinom z małymi dziećmi.
Czy jednak jest on rewolucyjny w stosunku do konkurencji? Nadwozie crossover było naturalnym kierunkiem rozwoju, to raczej ewolucja niż rewolucja. Nissan idzie dobrze przetartym szlakiem, którym idą już inni, co nie jest zarzutem. Klienci chcą takich rozwiązań. Co jednak najważniejsze, Leaf jest teraz ładny i nie przypomina mi gąsienicy tak jak poprzednia odsłona. Teraz to słodka mydelniczka z zadziornym tyłem. Warto dać mu szansę. Chociaż wszystko zależy od cen, których jeszcze nie ujawniono.
Materiał został zrealizowany na wyjeździe sfinansowanym przez Astara Poland Sp. z o.o., dystrybutora samochodów marki Nissan w Polsce. Firma nie miała wpływu ani wglądu w powyższą treść.