Malowanie, kształty, kolorowy naklejek. Wszystko to nawiązuje do czasów dawnych. Suzuki wprost mówi o dwusuwowym T500 sprzed siedmiu dekad. Kwadratowa owiewka to natomiast ukłon w stronę końca lat 70. i początku 80. Wyścigów, adrenaliny i dość wysokiej śmiertelności na sportowych szlakach. W naszej czasoprzestrzeni niewiele osób może kojarzyć takie sprzęty. Głównie dewizowcy i osoby naznaczone legitymacją partyjną oraz wszelkimi przywilejami z tego wynikającymi.
Polskie podwórko sprzed czterdziestu lat to przede wszystkim MZ Trophy 250 zza zachodniej granicy. Prostokątna osłona reflektora i owiewka chroniąca nogi przed ostrzałem wiatru. W nowym Suzuki takiej osłony nie znajdziemy, chociaż wariant TT zyskał pług pod silnikiem. Mamy zatem nakeda z bogatą paletą kolorów. Taką, która świetnie odnalazłaby się na przykład na Stadionie Dziesięciolecia. Absolutnie nie uznajemy tego za wadę. Wręcz przeciwnie. Teraz można się zastanawiać, komu te barwy przeszkadzały. Czerwień z czernią, fiolet z bielą czy szarość przełamana żółcią.
Pierwsze wrażenie z nowością na Starym Kontynencie jest pozytywne. Bez trudu znajdziemy odpowiednią pozycję za sterami, a w przeglądzie pola pomogą okrągłe lustra przytwierdzone do skrajnych wypustów kierownicy. To nowe i stare rozwiązanie. Istotne, że skuteczne na drodze i poprawiające bezpieczeństwo. Podobnie jak reflektor LED. Kluczowe informacje przekazuje 5-calowy ekran TFT. W wielu modelach Suzuki trafimy na podobne urządzenie. Proste w swej formie, czytelne i łatwe w obsłudze podczas jazdy.
Kanapę w obu modelach osadzono na wysokości 810 mm, zatem osoby o wzroście zarówno 170, jak i 190 cm, nie powinny narzekać na wygodę. Z uwagi na zwartość konstrukcji i kompaktowe gabaryty, błyskawicznie zawrzemy przymierze z Japończykiem. Niewiele rzeczy tu rozprasza, a designerskie akcenty będą powodem licznych pytań przypadkowych osób na postoju. To cyferka 8, krótki, nieszczególnie atrakcyjny tłumik czy skromnych rozmiarów siedzisko dla pasażera.
Maszyneria ukryta pod ładnie zaprojektowanymi, nieco nostalgicznymi owiewkami, nie jest niczym odkrywczym. To piec pochodzący sprzed trzech lat. Zadebiutował w serii GSX. Znajdziemy go w wariantach 8R i 8S, a także w V-Stromie. Jednostka o przyjemnej dla ucha charakterystyce i krzywej momentu obrotowego.
Z punktu widzenia klienta, warto wiedzieć, że cała linia GSX-8 korzysta ze zbliżonych rozwiązań. To między innymi rama główna i pomocnicza, jak również wahacze. Różnicę stanowią detale. Niektóre z maszyn korzystają z osprzętu Kayaby, Showa lub Nissina. To może przekładać się na delikatne rozbieżności w ustawieniach zawieszenia lub hamulców, choć trudno to wyczuć. Istotne, że całość funkcjonuje harmonijnie i łatwo wyczuć pracę klamki odpowiadającej za wytracanie prędkości czy manetki odpowiedzialnej za przyspieszanie.
Z masą na poziomie 205 kilogramów łatwo się oswoić. Motor chętnie współpracuje nawet z niezbyt wprawnym jeźdźcem. To oznacza, że warto go rozważyć w charakterze pierwszego poważnego sprzętu. Jest zwrotny, zwinny i bez problemu możemy nim lawirować między samochodami stojącymi w korku. Układ napędowy pracuje płynnie. Trudno tu o przypadkowe szarpnięcie czy niekontrolowane zerwanie przyczepności.
Mogliśmy się o tym przekonać na torze doskonalenia techniki jazdy. To zamknięty obiekt przeznaczony dla motocykli, gdzie błyskawicznie zmierzymy się z własnymi słabościami i fizycznymi granicami jednośladu. Ośrodek pod Białymstokiem należy do tych mniejszych, ale wymagających, krętych i uczących pokory. W takim miejscu mamy okazję przekonać się, gdzie leży kres naszych umiejętności. Pod okiem doświadczonych instruktorów nauczymy się korzystać z potencjału maszyny i przesuwać bariery.
W takim miejscu wyśrubowane parametry pieca nie mają większego znaczenia. W sytuacji, gdy płynnie przechodzimy z ciasnego zakrętu w kolejny, liczy status błędnika, poziom lęku przed położeniem motocykla i odpowiednie zbalansowanie. Jak pokazały liczne próby, wszystko siedzi głęboko w głowie. Bardziej wprawieni jeźdźcy, sypali iskry z najniżej osadzonych elementów metalowych. Ci nieco mniej, jechali dość szybko, ale wciąż asekuracyjnie. Lepiej popełnić błąd na torze, niż na drodze, gdzie na drugą szansę może być za późno.
Kolejny obszar zarezerwowano dla kaskaderów, co przedstawiają zdjęcia. GSX-8TT ma spore możliwości stuntowe już w seryjnej specyfikacji. W rękach doświadczonego kierowcy (na przykład takiego jak Andrzej "Simpson" Drzymulski, który pomógł nam zrobić zdjęcia) jazda na przednim lub tylnym kole, efektowne poślizgi lub kręcenie kółek wokół dowolnej przeszkody, stanowią bułkę z masłem. Japońska maszyna ma duży potencjał i dość łatwo ją kontrolować.
Kto liczył na cztery cylindry, może się rozczarować. Suzuki jednak zna się na benzynowych generatorach atrakcji i w tym przypadku stanęło na wysokości zadania. Konstrukcyjnie motor ma rzędowy charakter, ale tryb pracy to esencja V2. Może się to wiązać z nadprogramowymi wibracjami, jednak i tutaj pomysłodawcy postanowili wpiąć w maszynerię autorski cross-balancer z wałkami wyrównoważającymi. Ustawiono je pod kątem prostym względem wału. Jak to się sprawdza w praktyce? Owszem, piec wibruje, ale czyni to w sposób w pełni akceptowalny. Szybko się do tego przyzwyczaimy, a w wielu przypadkach nawet polubimy.
82-konny agregat ma niezły dół i bardzo przyzwoity środek. To dobra wróżba dla osób rzadko korzystających z pełnego potencjału maszyny. Podczas codziennej jazdy z pewnością ucieszy elastyczność silnika. Dopiero bliżej 8 tysięcy obr./min zaczyna lekko puchnąć. Połączono go ze skutecznym i łatwym w wyczuciu układem hamulcowym, a także całkiem precyzyjnie pracującym quickshifterem. Ten pozwala zmieniać biegi bez dociskania sprzęgła zarówno w górę, jak i w dół.
Dobrze też przedstawia się zużycie paliwa. 16,5-litrowy bak pozwoli przejechać w spokojnej trasie blisko 400 kilometrów (około 4,3 l na setkę). W mieście komputer wskaże od 5 do 6,5 l. Podobnie na autostradzie. Względem litrowych maszyn, oszczędności są zauważalne. Nieco gorzej ma się rzecz z aerodynamiką. Miło, że w 8TT zainstalowano szybę. Szkoda, że jej wysokość nie pozwala na komfortową jazdę z prędkością powyżej 125-130 km/h. Pozostaje walka z wiatrem lub bardziej majestatyczna eksploatacja.
Poszerzenie rodziny GSX-8 to dobry krok. Szerszy wybór zwiększa potencjalne grono odbiorców. Seria z literami T i TT zapewne spodoba się klienteli zakorzenionej w realiach sprzed kilku dekad. Niemniej, moda na dawne kształty powraca w rozmaitych gałęziach konsumpcyjnych. W motocyklach nie jest oczywista, ale to rynek weryfikuje faktyczne zapotrzebowanie.
Japońskie maszyny są zwinne i sprawdzą się nie tylko w mieście. 2-cylindrowy silnik przekonuje dynamiką i rozsądnie obchodzi się z zawartością zbiornika paliwa. Zawieszenie skutecznie rozprawia się z nierównościami, a pozycja za kierownicą pozwoli bez przystanków przejechać dłuższy odcinek. Cena? 8T uszczupli kieszeń o 43 900 zł, a TT z owiewką wymaga dopłaty na poziomie 3 tysięcy zł. Materiał został zrealizowany na wyjeździe sfinansowanym przez Suzuki Motor Poland Sp. z o.o. Firma nie miała wpływu na powyższą treść, ani wglądu w tekst przed publikacją.